Archive for Αναρχική Πολιτική Οργάνωση

Ανοιχτή ενημέρωση σχετικά με την εχθρική στάση ορισμένων πολιτικών σχημάτων απέναντι στην κοινωνική και ταξική χειραφέτηση

 Ανοιχτή ενημέρωση σχετικά με την εχθρική στάση ορισμένων πολιτικών σχημάτων απέναντι στην κοινωνική και ταξική χειραφέτηση:

 Εδώ και τρια χρόνια, η ΣΥνέλευση ΚΑτειλημμένων ΠΡΟσφυγικών (Λ.Αλεξάνδρας), που αποτελεί ένα εγχείρημα ταξικής-κοινωνικής αυτοοργάνωσης με ιδιαίτερα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά (συλλογική διαχείρηση της στέγης, κοινοτικές δομές, σύγκρουση με τις μαφίες, οριζόντια συνοργάνωση ντόπιων και μεταναστών, συμμετοχή σε μια πλειάδα κινηματικών διαδικασιών και δραστηριοτήτων, σε ένα ευρύ φάσμα του ταξικού ανταγωνισμού), έχει γίνει στόχος μιας παρατεταμένης και συνεχιζόμενης συκοφαντικής επίθεσης που αποσκοπεί ρητώς στην διάλυσή της.
Μέλη της ΑΣΜΠΑ συμμετέχοντας στον αγώνα της κοινότητας και των αλληλέγγυων στα Προσφυγικά, βρέθηκαν στο επίκεντρο μιας σύγκρουσης που αφορούσε την επιβίωση και την προοπτική του κινήματος αυτοοργάνωσης.
Από το 2013 είχε επισημανθεί ότι « θα έπρεπε να είναι αυτονόητη η κρισιμότητα μιας τέτοιας επίθεσης, όχι μόνο για την συνέχεια του συγκεκριμένου συλλογικού εγχειρήματος και των αντιστάσεων τις οποίες εμψυχώνει, αλλά πρωτίστως για τις προοπτικές κινηματικής συγκρότητησης τόσο των σχημάτων κοινωνικής αυτοοργάνωσης, όσο και των αναρχικών »[1].
«Στις 21 Φλεβάρη του ’13 υποδομές και μέλη της ΣΥΚΑΠΡΟ δέχτηκαν βίαιη επίθεση από την ομαδοποίηση των καταληψιών που την συκοφαντούσαν τους προηγούμενους μήνες. Η βίαιη επίθεση είχε την υποστήριξη και την ενεργό συμμετοχή ανθρώπων που δεν κατοικούν στα προσφυγικά, μεταξύ των οποίων και μέλη σχημάτων του αντιεξουσιαστικού «χώρου». Το συγκεκριμένο συμβάν ήταν ένα αποκορύφωμα της υπονομευτικής προπαγάνδας που είχε προηγηθεί, ήταν η καθαρή όψη των εχθρικών προθέσεων.
Αφορμή για την βίαιη επίθεση ήταν η έξωση ενός χασισέμπορου από τα σπίτια της ΣΥΚΑΠΡΟ, ο οποίος όντας οικονομικός πρόσφυγας φαινόταν κατάλληλος για μια φιλανθρωπική ευαισθητοποίηση ενάντια στην συνέλευση, δίνοντας συγχρόνως άλλοθι στην εκμεταλλευτική δραστηριότητά του. Η ηθικολογική επίθεση επιδίωκε να θωρακίσει την βίαιη παρέμβαση, εμπεδώνοντας την απομόνωση της ΣΥΚΑΠΡΟ από τους αναρχικούς και το κοινωνικό κίνημα. Η επίκληση μιας έκτακτης ανάγκης ήταν το πρόσχημα για την βίαιη κορύφωση της επίθεσης. Ας σημειώσουμε, ότι η συνέλευση είχε προσφερθεί στο πρώην μέλος της να το βοηθήσει να βρει στέγη έξω από τις υποδομές της, με δεδομένο ότι παρότι θα μπορούσε και μόνος του να μπει σ’ένα άδειο σπίτι στην γειτονιά, ο ίδιος δεν αναλάμβανε την ευθύνη να το κάνει. Κανείς από τους επιτιθέμενους ενάντια στην συνέλευση δεν ανέλαβε πρωτοβουλία με προτεραιότητα την στέγαση του μετανάστη. Ο τελευταίος βρήκε υποστήριξη ακριβώς και αποκλειστικά επειδή επέμενε να ιδιοποιηθεί συλλογικό χώρο. Η υπόθεση της στέγασης ενός ανθρώπου έγινε σημείο σύγκρουσης, όχι λόγω μιας κατ’επίφαση ανθρωπιστικής κρισιμότητας, αλλά λόγω του πολιτικού διακυβεύματος. Ήταν μια θεαματική ευκαιρία να πληγεί η αυτονομία του κοινωνικού εγχειρήματος.»[1] Read more

Πρώτο απολογιστικό κείμενο της ΑΣΜΠΑ μέσα στον διάλογο της ΑΠΟ (Δεκέμβρης 2013, αναφορικά στην 1η Δεσμευτική Συνάντηση)

Αναρχική Συλλογικότητα για τη Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση
προς τις συλλογικότητες που συμμετέχουν στην διαδικασία συγκρότησης Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης

Απολογισμός της τριήμερης συνάντησης 22-24 Νοέμβρη 2013

– Καταθέτουμε στον κοινό τόπο διαλόγου του εγχειρήματος συγκρότησης Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης έναν απολογισμό της τελευταίας προσυνεδριακής συνάντησης ως στοιχείο συμβολής στην πολιτική ζύμωση που έχει πάρει την μορφή της ΑΠΟ και συγκεκριμένα, προσβλέποντας στην συλλογική κατανόηση της κοινής εμπειρίας μας, στην άντληση πολιτικών συμπερασμάτων, στην κατοχύρωση θετικών αποτελεσμάτων και στην βελτιστοποίηση της οργανωτικής μεθοδολογίας.
Η κριτική ματιά της πολιτικής ομάδας μας συναρτάται με την αντίληψη που είχαμε συνολικά για την ΑΠΟ και με την ανταπόκρισή μας στην τρέχουσα φάση της. Στεκόμαστε αντίθετοι σε κάθε ουδετερότητα και σε κάθε αυθαίρετη ανάληψη έκφρασης μιας καθολικότητας. Ωστόσο, κοιτάμε σε μια κατεύθυνση που να εμπεριέχει ένα υπόστρωμα συνοχής για εκείνες τις αναρχικές συλλογικότητες που αποφασίζουν να συνταχτούν στην πάλη για την επανάσταση. Μ’ένα τέτοιο πρίσμα κάνουμε τις επισημάνσεις μας πάνω στην πλούσια εμπειρία απ’την οποία εξήχθησαν οι πρώτες αναλυτικές θέσεις της ΑΠΟ. Η ίδια η διαδικασία έθεσε καινοτομικά θεμέλια.
Όταν δημιουργήσαμε την ΑΣΜΠΑ πριν μερικούς μήνες, θεωρήσαμε εξαρχής ότι η ΑΠΟ είναι ένα ριζοσπαστικό βήμα ποιοτικής αναβάθμισης του αγώνα ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο. Η συνάντηση του Νοέμβρη επιβεβαίωσε τις προσδοκίες μας. Κι επειδή ήταν ένα πρωτόγνωρο βίωμα, μάλλον για τους περισσότερους συμμετέχοντες, συναπαντήθηκε με τον αγωνιστικό ενθουσιασμό μας.

– Σταθμίζοντας την διαδρομή της ΑΠΟ από το ξεκίνημά της σε μια περίοδο επιβράδυνσης των αντιστάσεων, κρίνουμε ότι η συνάντηση του Νοέμβρη είχε ευάριθμη συμμετοχή συλλογικοτήτων και ατόμων. Το ενεργό πλήθος που αφουγκράστηκε την πρόταση της ΑΠΟ και μπήκε στην διαδικασία εκφράζει αποφασιστικά κι αντικειμενικά μια συλλογική συνείδηση οργανωτικής αναγκαιότητας και ικανότητας, ανατροφοδοτώντας την εξελιξιμότητα του εγχειρήματος.
Η συμμετοχή πολλών συλλογικοτήτων από την επαρχία ενισχύει την πολυμορφία των συντιθέμενων εμπειριών και την γονιμότητα της κοινής ζύμωσης. Η συνάντηση έβαλε βάσεις αμοιβαίας ενδυνάμωσης της πολιτικής δραστηριότητάς μας με τρόπο ισότιμο και σταθερό, πιο πέρα από προϋπάρχοντες συντροφικούς δεσμούς. Αντιλαμβανόμαστε αυτήν την εξέλιξη ως σημαντική, ιδιαίτερα για τους συντρόφους που βρίσκονται πιο απομονωμένοι γεωγραφικά.
Οι δεσμοί που συνάπτονται σε μια τέτοια συνθετική, ανοιχτή, αλλά και πολιτικά σαφή διαδικασία, ενέχουν μια νέα δυναμική, που υπερβαίνει τα εσωτερικά στεγανά του αναρχικού «χώρου».
Συνεχίζοντας από αυτό το σημείο οι συμμετέχοντες στην ΑΠΟ έχουμε ευθύνη να φροντίσουμε το εξελικτικό δυναμικό της με τις κατάλληλες πολιτικές διαδικασίες. Κομμάτι της ευθύνης μας είναι η οργανωτική πρόβλεψη ενδεχόμενης περαιτέρω επέκτασης της συμμετοχής.

– Αναγνωρίζουμε ότι οι διαδικασίες της συνάντησης είχαν τον σεβασμό και την στήριξη των συμμετεχώντων. Η συλλογική θέληση και συνείδηση εκφράστηκε έμπρακτα με το γεγονός ότι όλοι αντιληφθήκαμε τις προγραμματισμένες διεργασίες σαν κοινό μας τόπο και κοινό εργαλείο. Ήταν μια ισχυρή απόδειξη για το ότι οι συνεκτικές δομές προάγουν την συντροφικότητα, χωρίς να προϋποθέτουν περιοριστικά κεκτημένες σχέσεις.

– Απευθύνουμε δημόσια την εκτίμησή μας προς τις ομάδες εργασίας που προετοίμασαν κι επιμελήθηκαν τις διαδικασίες της συνάντησης και την εκτίμησή μας για την κοπιώδη αφοσίωση των συντρόφων που εργάστηκαν επί τρεις μέρες είτε συμμετέχοντας στις διαδικασίες σύνθεσης, είτε συμμετέχοντας στην επιμελητεία των πολιτικών διαδικασιών.
Επίσης, εκφράζουμε τις ευχαριστίες μας προς τους συντρόφους που διαχειρίζονται και διέθεσαν στην ΑΠΟ κινηματικές υποδομές στον χώρο του ΤΕΙ.

– Αποτιμούμε την επιλογή εργασίας με ομάδες σύνθεσης ως εύστοχη και αποτελεσματική, για πολλούς λόγους:
Οι ομάδες σύνθεσης παρήγαγαν μια σοβαρή και γερή βάση συμφωνιών, που αποτελεί υλικό πολιτικού προσανατολισμού.
Η συνθετική εργασία ήταν εγγύηση μεστών και λιτών θέσεων. Αντί για ένα συγκεχυμένο προϊόν διαπραγματεύσεων, έχουμε ένα υλικό εξελίξιμο ως προς την ανάλυση, την σύνθεση και την συγκεκριμενοποίηση. Κατά τις συντακτικές εργασίες έγινε πυκνή ζύμωση. Οπότε, είχαμε και την ευκαιρία πολυεπίπεδης γνωριμίας των συλλογικοτήτων.
Μέσα στις ομάδες σύνθεσης φάνηκε να κατακτάται ευρύα κατανόηση της σημασίας των διαδικασιών και της συνέπειας προς αυτές. Επιπλέον, έγινε κατανοητή η καθοριστική σημασία του έγγραφου διαλόγου που προηγήθηκε της συνάντησης (τοποθετήσεις στα θέματα της ατζέντας).
Ένα σημείο που αξίζει παρατήρησης είναι ότι οι ομάδες σύνθεσης λειτούργησαν παραδειγματικά στο ζήτημα της λήψης αποφάσεων εντός χρονοδιαγραμμάτων. Το έργο τους έμεινε ανολοκλήρωτο λόγω φόρτου θεμάτων και όχι λόγω αδιεξόδου στην ζύμωση. Η συνθετική διαδικασία, όπως και κάθε πολιτική εργασία, απαιτεί ένα ελάχιστο επίπεδο λήψης αποφάσεων, στο οποίο ενίοτε διακυβεύονται υποθέσεις στρατηγικής. Είναι ανέφικτο, αν όχι ανεπιθύμητο να διαχωριστούν πλήρως οι διαδικαστικές ευθύνες από την διαρκή πολιτική ζύμωση. Οι ομάδες σύνθεσης της τριήμερης συνάντησης είχαν αποφασιστικό χαρακτήρα, παρότι η τελική επικύρωση των προτάσεων πέρασε από τις συνελεύσεις των συλλογικοτήτων κι εργάστηκαν με απόλυτα συναινετικό τρόπο και με αρκετά ταχείς ρυθμούς, συνυπολογίζοντας την ποικιλομορφία των αρχικών κειμένων και το πλήθος των εκπροσώπων. Ας επισημάνουμε εδώ, ότι αν οι καταστατικές θέσεις διαμορφώνονταν με ψηφοφορία θα ήταν πολύ φτωχότερες κι ίσως ασυνάρτητες, ενώ μέσα στην συνθετική διαδικασία, όσο και στην συνέχεια της ΑΠΟ πιθανότατα να είχαμε διαλυτικές αντιπαραθέσεις.
Για την αναβάθμιση των συνθετικών διαδικασιών θεωρούμε απαραίτητη την έγκαιρη κατάθεση, μελέτη (απ’όλους) και σύνοψη των θέσεων των συλλογικοτήτων. Επίσης, θεωρούμε απαραίτητη την τοποθέτηση ενός προσωρινού συντονιστή σε κάθε διαδικασία διαλόγου. Το λιγότερο που μπορεί να προσφέρει ένας συντονιστής σε μια ομάδα σύνθεσης είναι οικονομία δυνάμεων και χρόνου, αποτρέποντας επαναλήψεις, άσχετες παρεκκλίσεις και κλειστούς διαλόγους («πηγαδάκια»). Παρότι τα ελάχιστα μικροξοδέματα αυτού του είδους, που είχαμε στις διαδικασίες σύνθεσης, δεν επισκίασαν τον παραγωγικό ρυθμό, σίγουρα μπορούμε να κάνουμε τον διάλογό μας να κυλάει ακόμα πιο συντονισμένα και δημιουργικά. Γενικότερα, για την αναβάθμιση των οργανωτικών διαδικασιών αξίζει να δόσουμε προσοχή στην παραγωγή κοινής μεθοδολογίας με βάση την συλλογική εμπειρία για τις ομάδες εργασίας.
Συνοπτικά, η κοινή εργασία στις ομάδες σύνθεσης ήταν μια καινοτομική εμπειρία, αποτέλεσμα του πολιτικού έργου που προηγήθηκε, απόσταγμα πολιτικού αγώνα χρόνων και μια δοκιμασία για όλους.

– Η ολομέλεια επίσης έδειξε τα δικά της ποιοτικά χαρακτηριστικά ως πολιτική διαδικασία. Πρώτα πρώτα, αποτελεί μια συνάντηση σώματος. Το αντάμωμα του συνόλου δίνει μια αμεσότητα στην υπόσταση της πολιτικής κοινότητας. Ο χώρος γεμίζει με σημαίνουσες εκφράσεις κι επαφές γύρω από τον προγραμματισμένο διάλογο.
Η ανάγνωση των τοποθετήσεων κρίθηκε χρονοβόρα και περιττή από αρκετούς συμετέχοντες. Έχουμε όμως την πεποίθηση ότι στις επόμενες συναντήσεις θα είναι εποικοδομητικό να διατηρήσουμε μια αρχική συνάθροιση με σύντομες δηλώσεις συμμετοχής. Οι χαιρετισμοί μέσα από το σώμα προς το σώμα εκφράζουν μια παρουσία με νόημα.
Η φάση των ερωτήσεων και απαντήσεων μας προσέφερε συμπυκνωμένα πολλές πληροφορίες κι όπως φάνηκε από το πλατύ ενδιαφέρον που εκδηλώθηκε, μάλλον έγινε αντιληπτή από πολλούς ως πρόσφορη διαδικασία. Η ιδιαιτερότητα αυτής της μεθόδου είναι ότι δίνονται απαντήσεις σε άμεσο χρόνο και προς όλους απέναντι σε καίριες ερωτήσεις. Ο διάλογος έχει μια ζωντάνια, παρότι είναι οριοθετημένος και αποδίδει έναν πλούτο πληροφοριών με οικονομία χρόνου κι επικοινωνιών. Και το πολιτικά σημαντικότερο είναι ότι ένα πλαίσιο στο οποίο κάθε συλλογικότητα αναλαμβάνει την ευθύνη ν’αποσαφηνίσει τις θέσεις της χωρίς κανείς να έχει το προνόμιο να αρνηθεί τον δημόσιο διάλογο, χτίζει μια βάση εμπιστοσύνη. Οι ίδιες επισημάνσεις ισχύουν και για την φάση των διορθωτικών τοποθετήσεων επί των συνθετικών κειμένων και για την τελική φάση όπου έγινε μια πρώτη επικύρωση των αποτελεσμάτων και κατατέθηκαν άμεσα και δημόσια οι εμμένουσες αντιρρήσεις.

– Αποτιμώντας την ατζέντα σύνθεσης ως προς την εξέλιξη ενός πολιτικού προσανατολισμού δράσης και της διαδικασίας συνοργάνωσής των κατάλληλων ενεργειών, ξεκινάμε καταθέτοντας την άποψή μας σχετικά με την διάρθρωση των θεμάτων διότι αυτή καθορίζει το πλαίσιο ανάπτυξης της ζύμωσης στην διάρκεια των διαδικασιών. Η Α.Σ.Μ.Π.Α. μπήκε στην ΑΠΟ σε στιγμή που η ατζέντα είχε ήδη προσδιοριστεί και σίγουρα τώρα που εφαρμόζεται το σχέδιο της Διευρυμένης Πρωτοβουλίας θα ήταν παράλογο να κριτικάρουμε. Όμως, οι αντιλήψεις που έχουν οι συλλογικότητες για τα βήματα σύνθεσης των αναγκαίων πολιτικών νοημάτων, αποτελούν εκφράσεις των αντιλήψεών για τον ίδιο τον αγώνα. Έτσι, κοινοποιούμε τις παρατηρήσεις μας για να εμπλουτίσουμε την πολιτική ζύμωση χωρίς ενστάσεις στην τρέχουσα διαδικασία σύνθεσης.
Θεωρούμε ότι η έννοια «αρχές» ως σημείο εκκίνησης μπορεί να έχει μια απλή πρακτική σημασία, δηλώνοντας τις αρχικές αναφορές ενός συνεκτικού κειμένου, αλλά κουβαλάει επίσης ένα τεράστειο μεταφυσικό φορτίο. Ο θεμελιακός αυτοπροσδιορισμός μας πάνω σ’έναν εσχατολογικό προσδιορισμό του ελευθεριακού οράματος («ποια κοινωνία οραματιζόμαστε») ενέχει τουλάχιστον μια δυναμική ασάφειας, που φάνηκε στο πρώτο κείμενο σύνθεσης για το θέμα ΑΡΧΕΣ και μια δυναμική περιφοράς μακρόθεν της ζωντανής ταξικής σύγκρουσης, που δεν εμφανίστηκε στην τριήμερη συνάντηση αφού οι συμμετέχουσες συλλογικότητες έχουν προσυμφωνήσει σ’έναν πολιτικό προσανατολισμό άμεσου κοινωνικού αγώνα, αλλά υποθάλπτεται από την αντιστροφή της σχέσης πραγματικού και δέοντος στην κοινωνική απεύθυνσή μας μέσω του καταστατικού κειμένου. Μ’ένα τέτοιο σκεπτικό απαντήσαμε, η Α.Σ.Μ.Π.Α., στο συγκεκριμένο θέμα περιγράφοντας πως μπορούν ν’ανταποκριθούν τα προτάγματά μας στις κοινές ανάγκες μας και πως μπορούν να δοκιμαστούν στον αυτοοργανωμένο αγώνα σήμερα μέσω της ΑΠΟ.
Σχετικά με την σειρά των θεμάτων, θεωρούμε ότι τόσο τα θεμελιακά προτάγματά μας, όσο και η στρατηγική μας προκύπτουν από τις συγκεκριμένες συνθήκες που βιώνουμε και από τις υπαρκτές αντιστάσεις. Οπότε, έχοντας προσδιορίσει ποιοί είμαστε μέσα στον ταξικό ανταγωνισμό και ενάντια σε τι αγωνιζόμαστε, θεωρούμε ότι η οργανωτική εξέλιξη είναι αδιαχώριστη από τον άμεσο αγώνα μας κι έτσι η ματαβατική διαδικασία προς ένα ομόσπονδο σχήμα (η επεξεργασία αναλυτικών θέσεων, η στρατηγική, ύστερα η τακτική και ύστερα η δομή, αφού το καθένα αποτελεί συγκεκριμενοποίηση κι επικαιροποίηση των προηγούμενων) πρέπει να εμπεριέχεται στις άμεσες στοχεύσεις μας ως εξελικτικό σχέδιο της συλλογικής δράσης. Γι’αυτό κοινοποιήσαμε στην τριήμερη συνάντηση την ιδέα δημιουργίας μιας συντονιστικής διαδικασίας μέσα στην ΑΠΟ, σαν πλατφόρμα συλλογικής ανταπόκρισης στις κρίσιμες εστίες ταξικού-κοινωνικού ανταγωνισμού που εκδηλώνονται διαρκώς. Θα εντάξουμε την πρόταση για μια συντονιστική διαδικασία στα θέματα που θα συζητηθούν τον Φλεβάρη, με δεδομνένο ότι έχει ήδη κατοχυρωθεί μια επαρκής συμφωνία στις βασικές θέσεις του Νοέμβρη.
Όταν στις 22/11 το μεσημέρι αναγνωρίσαμε στην ολομέλεια της ΑΠΟ ότι ο χρόνος δεν επαρκεί για την ολοκλήρωση των θεμάτων, προτείναμε να συνεχίζαμε με τις ΘΕΣΕΙΣ και τις ΣΤΟΧΕΥΣΕΙΣ αφήνοντας για το τέλος ή για επόμενη συνάντηση την ΔΟΜΗ, έχοντας το παραπάνω σκεπτικό. Ανακαλέσαμε αμέσως την πρόταση τροποποίησης του προγράμματος κατανοώντας μετά από τις εξηγήσεις συντρόφων της Διευρυμένης την προτεραιότητα που είχε δοθεί στο παράλληλο προχώρημα όλων των ενοτήτων της ατζέντας. Το απρόβλεπτο αντικειμενικό πρόβλημα προκάλεσε αναπόφευκτα μια διαδικαστική κρίση, την οποία αντιληφθήκαμε ως πολιτική κρίση, όπως και άλλοι σύντροφοι που είτε συμφωνούσαν σε μια τροποποίηση είτε επέμειναν στην τήρηση του προγράμματος έστω κι ελλειπώς. Το ταχύ ξεπέρασμα αυτής της κρίσης ήταν αποτέλεσμα της κεκτημένης συλλογικής ευφυίας. Το «βέτο» ορισμένων συντρόφων της Διευρυμένης απέναντι στη νέα πρόταση έγινε αμέσως σεβαστό, ακριβώς διότι ήταν ευλόγως αντιληπτό ότι ο απλούστερος τρόπος για να συνεχιστεί η δραστηριότητα σε πλαίσιο ενότητας ήταν η παραμονή στο προσυμφωνημένο . Πρόκειται για ένα μικρό συμβάν, που όμως δείχνει συγχρόνως το νοηματικό πλούτο και την ευελιξία της συνθετικής-συναινετικής διαδικασίας.
Σχετικά με την εξέλιξη της επεξεργασίας των θεμάτων, τα τέσσερα ζητήματα που καταγράφηκαν προς επεξεργασία στον διάλογο του θέματος ΑΡΧΕΣ («σχέση πολιτικού-κοινωνικού», «πρωτοπορεία», «σχέση μέσων και σκοπών», «ρεφορμισμός») είναι τα πιο βασικά για την διαμόρφωση κοινής πολιτικής φιλοσοφίας, στρατηγικής και μεθοδολογίας. Ο «ρεφορμισμός», όπως τα υπόλοιπα θέματα στρατηγικής («δημιουργία κινήματος» κι «επανάσταση»), θα πρέπει να αναλυθεί και να συγκεκριμενοποιηθεί στην συνάντηση του Φλεβάρη δίχως νέα αναβολή και τ’άλλα τρια εκκρεμούντα ζητήματα μέχρι και στην επόμενη προσυνεδριακή.
Σχετικά με την ΔΟΜΗ, το ζήτημα του τρόπου λήψης αποφάσεων, που έμεινε προς συζήτηση, είναι το σοβαρότερο, αφού αφορά την αποφασιστική ισχύ των συλλογικοτήτων και του συνόλου, εφαπτόμενο με κρίσιμα σημεία, όπως η αποτελεσματικότητα, η ενότητα στην δράση, η ισότητα, η συμμετοχικότητα και η πολιτική ζύμωση. Για την διαμόρφωση ενός κοινού τόπου σ’αυτό το επίμαχο ζήτημα, που αφορά όχι μόνο την ΑΠΟ, αλλά και τις προτάσεις μας για τους πολιτικούς αρμούς μιας ελευθεριακής κοινωνίας, θεωρούμε γόνιμη την οργανωτική εξειδίκευση των θεμελιακών στοχεύσεων της ΑΠΟ με πολιτικά κριτήρια, χωρίς δογματικές αγκυλώσεις. Αναγνωρίζουμε ότι στην ΑΠΟ προς το παρόν εφαρμόζουμε και δίνουμε ισχύ σε μια συνθετική-συναινετική διαδικασία, η οποία αποτελεί συλλογικό κεκτημένο. Ξεκινώντας από αυτήν την κοινή βάση παραμένουμε ανοιχτοί στον σχετικό διάλογο.

– Η απόφαση ολοκλήρωσης των εργασιών της συνάντησης τον Φλεβάρη ανταποκρινόταν στις δυνατότητες του συνόλου. Πολλές συλλογικότητες θεωρούσαμε σημαντικό να επισπεύσουμε και το εκφράσαμε στην αρμόδια ομάδα σύνθεσης, όμως, θα ήταν αντικειμενικά διχαστικό αν αφήναμε πίσω κάποιες συλλογικότητες που δεν θα μπορούσαν να κινηθούν στην ίδια ταχύτητα κι έτσι αρκετοί συμφωνήσαμε σ’ένα χρονοδιάγραμμα που σεβόταν τις δυνατότητες όλων. Η συναίνεση της πλειονότητας σ’ένα σχέδιο με βάση την υπεράσπιση της ενότητας και η αποδοχή του από το σύνολο των συλλογικοτήτων ήταν ένα παράδειγμα της πολιτικής και ηθικής αξίας που χαρακτηρίζει την συλλογικά και ριζοσπαστικά κεκτημένη και ανεπτυγμένη συνθετική μέθοδο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση τα πολιτικά και συντροφικά κριτήρια που μας οδήγησαν σε μια κατ’ανάγκη βράδυνση υπήρξαν ισχυρότερα από την πλειοψηφικότητα των αρχικών προσεγγίσεων στην επίσπευση και τελικά διαμόρφωσαν μια κοινή συμφωνία όχι βάσει της εξαγώμενης πλειοψηφίας, αλλά βάσει των αντικειμενικών δεδομένων. Οι οριακές ανάγκες τις οποίες αντιπρόταξαν οι συλλογικότητες που έκριναν το διάστημα μέχρι τον Φλεβάρη προβληματικά μεγάλο και οι οποίες καταγράφηκαν στην διαφωνία τους, αποτελούν και δικές μας αγωνίες και μάλλον αγγίζουν το σύνολο των συντρόφων. Ωστόσο, θεωρούμε ότι για να χτιστεί η ΑΠΟ δεν περισσεύει κανείς απ’όσους συμφωνούν στον πολιτικό προσανατολισμό που έχει ήδη χαραχτεί, δίχως ν’αποτρέπεται η όποια αυτόνομη και μη ανταγωνιστική πρωτοβουλία.

– Στοχαζόμαστε ένα σχέδιο συνέχειας εκκινώντας από τα επιτεύγματα και τις εκκρεμότητες της τριήμερης συνάντησης του Νοέμβρη. Το σημείο εστίασης πρέπει να είναι το επερχόμενο ιδρυτικό συνέδριο. Για να συμπαιράνουμε τι θέλουμε να παράξει η επόμενη προσυνεδριακή διαδικασία και τι οφείλει να παράξει η συμπληρωματική συνάντηση του Φλεβάρη προαπαιτείται να προσδιορίσουμε τι θέλουμε να παράξει το συνέδριο.
Θεωρούμε ότι το ιδρυτικό συνέδριο που θα πραγματοποιηθεί αφότου θα είμαστε έτοιμοι να επικυρώσουμε ένα σύνολο πολιτικών θέσεων, όπως αυτό έχει καθοριστεί στην ατζέντα διαλόγου κι ενδεχομένως να τις συμπυκνώσει και να τις δημοσιοποιήσει με την μορφή ενός καταστατικού μανιφέστου, πρέπει να παράξει στρατηγικές και τακτικές άμεσης παρέμβασης στα επίκαιρα πεδία του ταξικού-κοινωνικού ανταγωνισμού. Προς τούτο πρέπει να παράξει κι ένα σχέδιο δομής συγκεκριμενοποιώντας τα πολιτικά όργανα και τις διαδικασίες που θα χτίσουν την δομή και θ’αρχίσουν την δράση της ΑΠΟ.
Η εξαγωγή άμεσων στρατηγικών στόχων, τακτικών μεθόδων και σχεδίου δομής εξαρτάται από την αποσαφήνιση μιας πολιτικής και στρατηγικής φιλοσοφίας. Ορισμένα θέματα της ατζέντας είναι καθοριστικά γι’αυτό το βήμα. Οπότε, προτείνουμε να αλλάξει η σειρά επεξεργασίας των θεμάτων στις ομάδες σύνθεσης του Φλεβάρη, ως εξής:

-ΘΕΣΕΙΣ- Θέματα βασικής προτεραιότητας, «αλληλεπίδραση με δομές κοινωνικού και ταξικού» (Θ11), «ρεφορμισμός» (Θ12), «ΜΜΕ» (Θ10). Και στην συνέχεια αλλαγή δευτερεύουσας σημασίας, «χρηματοδότηση» (Θ13), «εξαθλίωση/κανιβαλισμός» (Θ7), «καταστολή, φυλακές, εγκλεισμός, αιχμάλωτοι αγωνιστές» (Θ9), Θ6 και Θ8.
Συνοπτικά, Θ11,12,10,(13,7,9,6,8).

-ΣΤΟΧΟΙ- Θέματα βασικής προτεραιότητας, «ενίσχυση-αναβάθμιση των διαδικασιών» (Σ1), «συντονισμός αλληλεγγύης των υποκειμένων» (Σ6), δηλαδή όπως εκκρεμούν ήδη και αμέσως μετά τα ζητήματα στρατηγικής, «δημιουργία ελευθεριακού, επαναστατικού, ταξικού κινήματος» (ΣΣ1 ή Σ12), «σχέση με τους θεσμούς και ρήξη με τον ρεφορμισμό» (ΣΣ2 ή Σ13), «κοινωνική επανάσταση» (ΣΣ3 ή Σ14). ‘Υστερα, με την υπάρχουσα σειρά (Σ8,9,10,11), ίσως με προτεραιότητα στο «ΜΜΕ» (Σ11).
Συνοπτικά, Σ1,6,12,13,14,(11,8,9,10).

 Κρίνουμε ότι τουλάχιστον οι βασικές αλλαγές σειράς που προτείνουμε (υπογραμμισμένοι αριθμοί) είναι σημαντικές για την επιτάχυνση των οργανωτικών διαδικασιών μέσα από ένα αγωνιστικό πρίσμα. Στην επόμενη προσυνεδριακή συνάντηση, που μπορεί να είναι και η τελευταία πριν το ιδρυτικό συνέδριο, μπορεί να ολοκληρωθεί η διαμόρφωση βασικής πολιτικής και στρατηγικής φιλοσοφίας με την κατάληξη των σχετικών διαφωνιών που ίσως προκύψουν το Φλεβάρη και των ζητημάτων που εκκρεμούν από τον Νοέμβρη, τα οποία παρότι προέκυψαν στην κατηγορία ΑΡΧΕΣ, αφορούν την πολιτική και στρατηγική φιλοσοφία μας («πολιτικό-κοινωνικό», «πρωτοπορεία», «σχέση σκοπών και μέσων»).
Για να αποφασίσουμε ένα σχέδιο δομής συν τα απαραίτητα όργανα εκκίνησης, προϋποτίθεται να έχουμε αποφασίσει για τις μορφές και τις σχέσεις των οργάνων, για τους τρόπους λήψης αποφάσεων και την δεσμευτικότητα. Τον Φλεβάρη στο θέμα ΔΟΜΗ πρέπει να προχωρήσουμε σχετικά με τα όργανα και τις σχέσεις τους συγκεκριμενοποιώντας πρότυπα οργανωτικά σχήματα και βασικές διαδικαστικές μεθόδους. Γι’αυτό, απευθύνουμε προς τις συλλογικότητες μια προτροπή, να κατατεθούν μέχρι τις 8 Γενάρη (απ’όσους δεν το έχουν πράξει ήδη) σαφείς και ολοκληρωμένες απόψεις πάνω στο ζήτημα. Επιπλέον, θεωρούμε αναγκαίο οι συλλογικότητες να προσέλθουν στις ομάδες σύνθεσης έχοντας μελετήσει τις τοποθετήσεις των άλλων και έχοντας εμπιστευτεί στους εκπροσώπους τους ευρύες αρμοδιότητες σύνθεσης μέσα στο πλαίσιο των αδιαπραγμάτευτων οριοθετήσεών τους, ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι διαφωνίες που θα επιστρέψουν στις ολομέλειες των συλλογικοτήτων. Στην επόμενη προσυνεδριακή συνάντηση θα πρέπει να κλείσουν οι σχετικές εκκρεμότητες, όπως και τα ζητήματα τρόπων λήψης αποφάσεων και δεσμευτικότητας. Η συγκεκριμενοποίηση πρότυπων οργανωτικών σχημάτων και βασικών διαδικαστικών μεθόδων τον Φλεβάρη θα επιτρέψει στην επόμενη προσυνεδριακή να προσδιορίσει επί του συγκεκριμένου επίπεδα αναγκαίας σύνθεσης και βαθμούς δέσμευσης.

Υποσημειώσεις:

1. Για συντομία θα γράφουμε ΑΠΟ αντί για «εγχείρημα συγκρότησης αναρχικής πολιτικής οργάνωσης» ή «διαδικασία για την αναρχική πολιτική οργάνωση» ή «αναρχική πολιτική οργάνωση».

2. Η αντίληψή μας σε σχέση με την ΑΠΟ στην τρέχουσα φάση της βρίσκεται καταγεγραμμένη στις τοποθετήσεις της ΑΣΜΠΑ για την ατζέντα της συνάντησης που πραγματοποιήθηκε.

3. Αντιλαμβανόμαστε τους ποιοτικούς μετασχηματισμούς ως εξαρτημένους από την ποσωτική δυναμική και αντίστροφα. Η εξέλιξη της ΑΠΟ από την αφηρημένη ιδέα της ομοσπονδιοποίησης μέχρι το σημείο που βρισκόμαστε τώρα συνηγορεί σε μια διαλεκτική αντίληψη του ποιοτικού και του ποσωτικού μέσα στην ταξική πάλη.

4. Η μοναδική περίπτωση προσωρινής εμπλοκής ήταν στο θέμα «συντονισμός αλληλεγγύης των υποκειμένων» το οποίο μετατέθηκε από τον πρώτο κύκλο της ομάδας σύνθεσης. Κατά την άποψή μας το μπλοκάρισμα της συζήτησης ήταν παράτυπο, αφού συνέβη πριν ξεκινήσει η επεξεργασία και χωρίς να έχουν εκφραστεί διαφωνίες. Η εξάρτηση του θέματος από ένα άλλο θέμα («αλληλεγγύη σε φυλακισμένους αγωνιστές») αποτελούσε πρόταση αλλαγής της ατζέντας, κάτι για το οποίο θα έπρεπε να μην είναι αποδεκτό ούτε το «βέτο» μιας συλλογικότητας, ούτε μια πλειοψηφική τοποθέτηση, ούτε η γενική συναίνεση των εκπροσώπων στην ομάδα εργασίας. Το μόνο αρμόδιο πολιτικό όργανο για μια τέτοια απόφαση κατά την διάρκεια της τριήμερης ήταν η γενική συνέλευση των συλλογικοτήτων και πάλι θα έπρεπε να ισχύει το «βέτο» υπέρ της συνέχισης με την προαποφασισμένη ατζέντα. Δηλαδή, μόνο με την γενική συναίνεση της ολομέλειας θα ήταν αποδεκτή μια τέτοια αλλαγή, η οποία ανέστειλε μια διεργασία ζύμωσης. Σχετικά με το «βέτο» κάνουμε μια μικρή επισήμανση και στην επόμενη υποσημείωση (5).
Άρα, η συγκεκριμένη ομάδα σύνθεσης όφειλε να επεξεργαστεί το θέμα, να καταγράψει τις συμφωνίες όποιων αναγνώριζαν την σημασία του και τις διαφωνίες αν υπήρχαν.
Το μπλοκάρισμα του διαλόγου εξέφραζε μια άρνηση απέναντι στο ίδιο το νόημα του συγκεκριμένου θέματος, απέναντι στον αλληλέγγυο συντονισμό μας. Όπως επίσης, ένα θέμα που αρχικώς ήταν ακατανόητο από ορισμένους συντρόφους ήταν η «ανταλλαγή εμπειριών-πληροφόρησης», δηλαδή, η επεξεργασία διαδικασιών αλληλοκατανόησης. Το γεγονός ότι οι μορφές των μικρών τριβών που εκδηλώθηκαν εμφάνιζαν μια αρνητική αντιστοιχία με τα επίμαχα σημεία του διαλόγου υποδηλώνει την σημαντικότητα των συγκεκριμένων θεμάτων της ατζέντας. Κοινοποιούμε αυτήν την παρατήρηση για να ισχυροποιήσουμε την συνθετική τάση που τελικώς επικράτησε στην διάρκεια της τριήμερης συνάντησης.

5. Η έννοια του «βέτο» έχει νόημα μόνο σε σχέση με την κατάσταση μέσα στην οποία ανακύπτει μια πρόταση κι όχι δογματικά. Η συνέχεια της δραστηριότητας βάσει του προσυμφωνημένου πρέπει να είναι το κριτήριο. Αποτελεσματικό είναι αφενός να ισχύει το «βέτο» απέναντι σε νέες προτάσεις, για να μην εισάγουν προσχώματα και να μην προκαλούν διασπάσεις και αφετέρου να μην ισχύει το «βέτο» για την παύση οποιασδήποτε προσυμφωνημένης δραστηριότητας. Επ’αυτού θα τοποθετηθούμε αναλυτικότερα αργότερα.

6. Στην συγκεκριμένη περίπτωση μια διαδικασία ψηφοφορίας θα ήταν χρονοβόρα σε αντίθεση με τον άμεσο διάλογο.

7. Για παράδειγμα, στα σημεία του συνθετικού κειμένου που περιγράφουν τις διαδικασίες εισδοχής συλλογικοτήτων στην ΑΠΟ και αποπομπής, προκρίνονται οι συνθετικές-συναινετικές διαδικασίες και δίνονται έμμεσα πρακτικές απαντήσεις στο ζήτημα του «βέτο».

8. Ένας πολιτικός τόπος που χαρακτηρίζεται από την συλλογικότητα των συμμετεχόντων δεν έχει ανάγκη από την κατοχύρωση της πλειοψηφούσας άποψης για να παράγει τις βέλτιστες αποφάσεις. Ο λόγος, το ακριβέστερο εργαλείο για να εκφράσουμε την ευαισθησία μας και την ευφυία μας, έχει αντικειμενικά την ισχυρότερη επιρροή έναντι κάθε άλλου μέσου. Αντιθέτως, όταν οι συζητούντες υπονομεύουν την διαλεκτή της εγκυρότητας του λόγου (γραπτού και προφορικού) καμία τυπική συμφωνία δεν είναι ικανή ν’αποτρέψει τα εκκολαπτόμενα σχίσματα.
Ενίοτε, η αρχικώς πλειοψηφούσα άποψη δεν είναι η καταλληλότερη για την συνέχιση της δράσης και αυτό μπορεί να γίνεται κατανοητό απ’την πλειονότητα, όπως συνέβη στο συγκεκριμένο παράδειγμα.
Ενώ στο συλλογικό έδαφος η συναίνεση στα κοινά βέλτιστα εξάγεται αβίαστα, συνυπολογίζοντας ελεύθερα τους ποσωτικούς συσχετισμούς, στις δημοκρατικές μεθόδους ο σεχταρισμός βρίσκει το πιο ταιριαστό του περιβάλλον. Αν η κυριαρχία της πλειοψηφίας μπορεί να γίνεται χρήσιμη σε κάτι, αυτό είναι η επιβολή του απαράδεκτου κόντρα στην συλλογικότητα (όταν πλειοψηφεί το απαράδεκτο) ή η συντήρησή του δίπλα στην πλειοψηφία και πάλι κόντρα στην συλλογικότητα (όταν μειοψηφεί).

 

Αναρχική Συλλογικότητα για τη Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση

21 Δεκέμβρη 2013

Αρχικές τοποθετήσεις της ΑΣΜΠΑ στην θεματική κατηγορία ΔΟΜΗ της ΑΠΟ

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ

                            για τη ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ

για την προσυνεδριακή συνάντηση του Νοέμβρη (22/11/2013)

«ΔΟΜΗ»

___________

Τρόπος λήψης αποφάσεων (Για την σχέση ομοφωνίας, συναίνεσης, σύνθεσης και ψηφοφορίας):

– Η πλειοψηφική απόφαση είναι μια εκβιαστική συναίνεση. Η πλειοψηφική εξαγωγή ενότητας είναι συναίνεση χωρίς συνοχή. Η συνοχή απαιτεί σεβασμό στα υποκείμενα και την βραδύτητα με την οποία εξελίσσεται η βάση.
Η μέθοδος των συναινετικών διαδικασιών εξασφαλίζει με τον βέλτιστο τρόπο την ενότητα στην δράση.
Η διάχυση της συναινετικής-συνθετικής μεόδου στις διεργασίες αντιστασιακής συλλογικοποίησης είναι η αντικειμενική απόδειξη της ριζοσπαστικότητάς της και είναι το ήδη εδραιωμένο μέλλον της συλλογικής κοινωνικής ευφυϊας.
Οι συνελεύσεις και οι επιτροπές πρέπει ν’αποφασίζουν μόνο συναινετικά.
Η γενική συνέλευση έχει όλο τον προσυνεδριακό χρόνο για την αναγκαία ζύμωση.

– Η ενδεικτική ψηφοφορία και η παράλληλη, αλλά ασύνδετη εφαρμογή των διαφορετικών προτάσεων κάτω από κοινά σύμβολα είναι μέθοδος ήττας, αφού αρνείται την ικανότητα ή την αναγκαιότητα της σύνθεσης, σχίζει την ενότητα και διαμοιράζει τους κοινούς πόρους.
Η απεριόριστη αξιοποίηση του κοινού πεδίου χωρίς κοινή έγκριση ταυτίζει την αυτονομία των πολιτικών ομάδων με την αυθαιρεσία και τον κατακερματισμό. Κοινή έγκριση σημαίνει συναίνεση. Και η συναίνεση δεν αποκλείει τη δοκιμασία διαφορετικών προτάσεων.
Η μετάθεση της πολιτικής σύνθεσης σε μια ποσωτική σχέση εξωθεί στην υποκατάσταση της πολιτικής ζύμωσης από την παρασκηνιακή μικροπολιτική.

‘Οργανα, συμμετοχή και λειτουργία πολιτικών συλλογικοτήτων μέσα στην ομοσπονδιακή δομή:

Προτείνουμε δυο βασικές μορφές αποφασιστικών σχημάτων: Τις συνελεύσεις και τα συμβούλια των εκπροσώπων των πολιτικών συλλογικοτήτων. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των πολιτικών συμβουλίων είναι η άμεση κοινή αποφασιστική ισχύς των συμμετεχόντων πολιτικών συλλογικοτήτων στο σύνολο των ομοσπονδιακών δραστηριοτήτων. Η συνεχής λειτουργία πολιτικών συμβουλίων σε όλα τα οργανωτικά πεδία διασφαλίζει την οριζοντιότητα, την ισότητα, τη συνθετικότητα και την καινοτομία απέναντι, την αποδοτικότητα, την εξελιξιμότητα, τον πολιτικό δυναμισμό και την κινηματική συνοργάνωση. Η συχνότητα λειτουργίας των συμβουλίων, όσο δυνατόν εγγύτερα στους ρυθμούς των αντίστοιχων ομάδων εργασίας, δομών και τομέων, προσδίδει τον προσβλεπόμενο πολιτικό δυναμισμό και την αναγκαία δομική πλαστικότητα.

Read more

Τοποθετήσεις της ΑΣΜΠΑ στην θεματική κατηγορία ΘΕΣΕΙΣ της ΑΠΟ

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ

                                για τη ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ

«ΘΕΣΕΙΣ»

_________________________

Εκμετάλλευση της εργασίας, ταξικοί αγώνες
(απεργίες, αιτηματικοί αγώνες -αγώνες για ασφάλιση, καλύτερες συνθήκες δουλειάς, ενάντια σε απολύσεις κλπ.)

– Αγωνιζόμαστε για την κατάργηση κάθε μορφής δουλείας, κάθε καταναγκαστικής εργασίας. Αγωνιζόμαστε για την κατάργηση της ιδιοκτησίας, της τεχνοκρατικής διεύθυνσης και των χρηματικής οικονομίας. Έτσι, αγωνιζόμαστε για την κατάργηση της μισθωτής εργασίας.
– Ο εργατικός αγώνας εδράζει το καίριο νόημα του στη σχέση του με τις άμεσες ανάγκες των εκμεταλλευόμενων μέσα στις βιωμένες συνθήκες καταπίεσης, εκμετάλλευσης και αλλοτρίωσης κι αντλεί το δυναμισμό του απ’τη μαχητικότητα και τ’αλληλέγγυα χαρακτηριστικά των διεκδικήσεών του. Κάθε αγώνας έχει επίσης την αυταξία του σε σχέση με την επαναστατική προοπτική. Στις παρούσες αντιστάσεις οι άνθρωποι μαθαίνουν συλλογικά ν’αγωνίζονται και δημιουργούν αυτοοργανωμένες κοινότητες, οι οποίες αποτελούν το έδαφος της γενικής εξέλιξης προς τη συνολική ανατροπή.
– Οι αναρχικοί έχουν συμβάλει σημαντικά στην ανάπτυξη των εργατικών αγώνων και της εργατικής αυτοοργάνωσης τους δυο προηγούμενους αιώνες. Το ελληνικό κράτος κατάφερε τις προηγούμενες δεκαετείες (ειδικά από το ’81) ν’απαξιωθεί η ταξική πάλη από μεγάλο μέρος των εκμεταλλευόμενων. Σήμερα, οι αναρχικοί έχουμε πολιτική ευθύνη να δυναμώσουμε το αυτοοργανωμένο εργατικό κίνημα, με πρωτοβουλίες, με συμμετοχή, με ένα μετωπικό πνεύμα , αφενός και αφετέρου, να ορθώσουμε την προλεταριακή αυτοσυνείδηση και την ταξική οπτική σε όλο το φάσμα του ανταγωνισμού με την εξουσία.

Κοινωνικοί αγώνες
(συνελεύσεις γειτονιάς, αγώνες υπεράσπισης του φυσικού κόσμου, των δημόσιων χώρων κλπ)

– Οι αυτοοργανωμένοι κοινωνικοί αγώνες, όπως οι εργατικοί, αναδύονται μέσα από τις ανάγκες της καταπιεσμένης βάσης που συμπιέζεται και βάλεται από την κυριαρχία κράτους και κεφάλαιου πάνω στο κοινωνικό πεδίο. Οι συλλογικές διεργασίες κι εμπειρίες που εξελίσσονται μέσα στους ποικίλους αυτοοργανωμένους κοινωνικούς αγώνες είναι η ζύμη του πλατιού ανατρεπτικού κινήματος. Με τις αποφασιστικές και πρακτικές δομές τους γίνονται προπλάσματα μιας ελεύθερης κοινωνίας.
– Το υπόβαθρο της κοινωνικής αυτονομίας που χτίζεται από τ’αντιστασιακά εγχειρήματα, είναι αναπόδραστα ταξικό και αντικαθεστωτικό. Όπου λείπει η εναντίωση στον καπιταλισμό και την αντιπροσωπευτική δημοκρατία (όπως βέβαια και στις φασιστικές παρεκλήσεις της) εγκαθίσταται ο παραθεσμικός εναλλακτισμός και η θεσμική ενσωμάτωση. Οι αυτοοργανωμένοι κοινωνικοί αγώνες δεν έρχονται για να διαχειριστούν το τοπικό μέσα στα πλαίσια που επιβάλει το εξουσιαστικό σύστημα, αλλά για ν’ανακαταλάβουν τον κοινωνικό χώρο, ν’απαλλοτριώσουν το κοινωνικό υλικό και πρωτίστως να ανακτήσουν την πολιτική ισχύ που αφαιρούν οι κρατικοί θεσμοί από την κοινωνία.
Υπάρχουν σύγχρονα και ιστορικά παραδείγματα ανάδυσης συνδικαλιστικών εγχειρημάτων μέσα από κοινωνικά εγχειρήματα, παραδείγματα περάσματος από τη διεκδίκηση στον κοινωνικό έλεγχο και παραδείγματα μετασχηματισμού του τοπικά αναγκαίου αγώνα στη μετωπική σύγκρουση με το κράτος, το ντόπιο και το πολυεθνικό κεφάλαιο. Η διάκριση και ακόμα βαθύτερα η αποπολιτικοποίηση των πεδίων κοινωνικού αγώνα στέκονται ως αναχώματα στη ριζοσπαστικοποίηση και στην αλληλέγγυα συνάντηση των αντιστάσεων, που είναι απαραίτητοι όροι για τη συνολικοποίηση της πάλης ενάντια στην εξουσία. Η διαλεκτική αντίληψη που βλέπει την ολότητα μέσα από το συνθετικό γίγνεσθαι είναι ήδη κτήμα των πιο ανθεκτικών και δραστήριων αυτοοργανωμένων κοινωνικών εγχειρημάτων.

Μεταναστευτικό-ρατσισμός

– Η σύγχρονη μετανάστευση είναι συνέπεια του κεφαλαιοκρατικού επεκτατισμού, που εξοντώνει λαούς και διαλύει κοινωνίες, όπως και των τοπικών πολέμων ή των καταπιεστικών καθεστώτων τα οποία συντηρούνται από το καπιταλιστικό κέντρο και το τρέφουν. Το μεγάλο πλήθος των προσφύγων αποτελεί την κατότερη εργατική μάζα στο ευρωπαϊκό και στο βορειοαμερικάνικο κάτεργο και αντιμετωπίζει την πιο βάρβαρη καταστολή στα σύνορα, στις δουλοπαροικείες της υπαίθρου και των πόλεων, στους δρόμους και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η οικονομική και πολιτική εκμετάλλευση των μεταναστών αλλάζει τις κατεστημένες ταξικές σχέσεις, τις στρατηγικές ελέγχου και τους όρους της ταξικής πάλης. Ως αναρχικοί, στεκόμαστε δίπλα στους πρόσφυγες από μια θέση ταξικής αλληλεγγύης η οποία στην παρούσα συγκυρία αναδεικνύει τον επαναστατικό προλεταριακό διεθνισμό, για να συναπαντήσουμε στις τυραννικές συνθήκες και στις ρηξιακές ευκαιρίες της εποχής.
Παράλληλα αναγνωρίζουμε στο μεταναστευτικό φαινόμενο και στη συνεπακόλουθη διαχρονική ανθρώπινη κινητικότητα μια ριζική δυναμική κοινωνικής εξέλιξης. Αναγνωρίζουμε τη μεταφορά και διάχυση κουλτούρας και γνώσης, το φυλετικό μπαστάρδεμα, το μπόλιασμα του ταξικού ανταγωνισμού μέσω όχι μόνο των ειδικών χαρακτηριστικών που φέρουν οι απόδημοι, αλλά και από τη θέση που τους επιφυλάσουν οι νέες πραγματικότητες. Ο ξένος είναι πάντα παράγοντας ανατροπών όντας εκτός του κοινωνικού πλέγματος και πάνω του προσωποποιείται ο πιο άγριος ταξικός ανταγωνισμός.
– Ο ρατσισμός εμπεριέχει την ιστορικότητα της εξουσίας και μεταφέρει τις καταγωγές της. Η αιχμαλωσία, ο βιασμός και η καταναγκαστική εργασία, η ανέλιξη ηγητόρων, ο στρατωνισμός και η μισαλλοδοξία έχουν τις απαρχές τους στον φυλετικό πόλεμο. Η ταξική διαίρεση των κοινωνιών ξεκινάει από τον πόλεμο και η δουλεία από τη φυλετική κυριαρχία.
Ο ρατσισμός αναφέρεται πάντα στις παραδόσεις της κυριαρχίας, για να θεσπίζει τον πόλεμο ενάντια στην εκμεταλλευόμενη βάση, να σπέρνει τον πόλεμο μέσα στην καταπιεσμένη βάση. Κάθε ρατσισμός εκφράζει την απέχθεια απέναντι στους φτωχότερους, την απαξίωση όποιων δεν αφομοιώνονται στην κυρίαρχη κουλτούρα, την εχθρότητα απέναντι σε όποιους αντιστέκονται.
Ο ρατσισμός αναφύεται από τον πυρήνα του κράτους. Ο θεσμικός αντιρατσισμός είναι ένα προπέτασμα γι’αυτήν την εγγενή σχέση και για τον ριζικά ταξικό χαρακτήρα της.

Πατριαρχία-έμφυλες διακρίσεις

– Αντιλαμβανόμαστε την πατριαρχία και τις έμφυλες διακρίσεις μέσα από την ίδια ιστορική οπτική με την οποία αναλύουμε τον ρατσισμό.
Τα έμφυλα πρότυπα εκφράζουν καταναγκαστικές σχέσεις μέσα σε μια ιεραρχική κλίμακα και προβάλονται αμφότερα σε όλη την κοινωνία. Ο κάθε άνθρωπος γίνεται δέκτης εντολών και απαγορεύσεων που ορίζουν πότε η αγορά και οι θεσμοί τον θέλουν «αρσενικό», πότε «θυληκό», πότε ουδέτερο και πότε άνευ ταυτότητας. Ωστόσο το πρότυπο του κυρίαρχου εκφράζεται πάνω και ανεξάρτητα από τις βιολογικές ταυτότητες.

Κοινωνικές διακρίσεις

– Οι παραδόσεις των εξουσιαστικών θεσμών συντηρούν ένα πλήθος κοινωνικών διακρίσεων, όπως ο ρατσισμός και η πατριαρχία. Η ακατάπαυστη παραγωγή νέων σχέσεων εξουσίας κατασκευάζει νέες διακρίσεις. Στην διαρκή αναδιάρθρωση της κεφαλαιοκρατικής κυριαρχίας επιστρατεύονται νέες και «ιστορικές» διακρίσεις για να διχάζουν το κοινωνικό σώμα και να καθαγιάζουν τα εφαρμοζόμενα σχέδια και τον κόσμο της εξουσίας ευρύτερα.
– Στον καπιταλισμό ο κύριος παράγοντας διακρίσεων είναι ο συσσωρευμένος πλούτος. Το κληρονομικό δικαίωμα αποτελεί την συνθήκη στην οποία στηρίζεται ο ταξικός ρατσισμός.
– Μέσα στο αντιεξουσιαστικό κίνημα οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε την υποτίμηση του κοινωνικού κινήματος και τον πολιτικό ελιτισμό, με όποια μορφή κι αν εμφανίζονται, ως καθαρά εξουσιαστικές διακρίσεις.

Εξαθλίωση / κοινωνικός κανιβαλισμός

– Η κεφαλαιοκρατική συσσώρευση συντηρείται από την ατέρμονη επιδείνωση της μισθωτής σκλαβιάς, με τον αποκλεισμό όλο και μεγαλύτερου κομματιού των καταπιεζόμενων από τους βιωτικούς και δημιουργικούς πόρους κι από τη λεηλασία του περιβαλλοντικού πλούτου. Η μαζική εξαθλίωση είναι παράγωγο της καπιταλιστικής ανάπτυξης και εργαλείο ελέγχου.
– Η αστική τάξη είναι καταγωγικά και δομικά κανιβαλική. Ο κρατισμός είναι η ολοκληρωτική οργάνωση του κανιβαλισμού. Το κράτος σπέρνει την εξατομίκευση και τον ρατσισμό για να κρατάει τους κυριαρχούμενους κατακερματισμένους και πειθαρχημένους. Χειραγωγεί το φορτίο της καταπίεσης των πιο εξαθλιωμένων προς τον αλληλοσπαραγμό, αλλά και κυρίως, οπλίζει τα πιο τυχοδιωκτικά και τα πιο συντηρητικά μικροαστικά στρώματα ενάντια στους πιο φτωχούς.

Κουλτούρα / πολιτισμός

– Αντιλαμβανόμαστε τον αστικό πολιτισμό ως το σύνολο των σχέσεων που έχει παράξει και εξακολουθεί να παράγει η κεφαλαιοκρατία. Όχι μόνο τεχνικά επιτεύγματα, ούτε μόνο πολιτικοί θεσμοί, ούτε μόνο ιδεολογία, ούτε βέβαια μόνο πολιτιστικά προϊόντα. Αντιμετωπίζουμε κάθε θέσμιση ή προϊόν του κυρίαρχου πολιτισμού μελετώντας την ιστορική σχέση του με τον ταξικό ανταγωνισμό και την θέση του μέσα στην ταξική πάλη σήμερα.
Από τις ανάγκες και τις δυνατότητες της εξεγειρόμενης βάσης αναβλύζει ένα δημιουργικό φαντασιακό ριζικά ασύμπτωτο με τον κυρίαρχο πολιτισμό. Το αντιστασιακό κίνημα χτίζει εδώ και τώρα ένα κοινωνικό κόσμο με επαναστατικές αξίες και καινοτομικά βιώματα. Η κοινωνική πραγμάτωση της ελευθερίας και της αλληλεγγύης στην πάλη απέναντι στο οικονομικό και πολιτικό καθεστώς φέρνουν μια ανατροπή συνολικά πολιτισμική.
Το κράτος επιχειρεί διαρκώς την υφαρπαγή, την απονοηματοδότηση και την εκμετάλλευση των αυθόρμητων κοινωνικών εκφράσεων. Η αγορά και οι κάθε είδους θεσμικές μεσολαβήσεις απλώνουν τα δίχτυα τους σε όλο το κοινωνικό πεδίο. Το ριζοσπαστικό φαντασιακό κατακτά την αυτονομία του στο βαθμό που αυτοθεσπίζεται ανταγωνιστικά προς τον κυρίαρχο πολιτισμό, δοκιμάζοντας ν’αντιπαρατεθεί άμεσα με τους θεσμούς και τους μηχανισμούς του.

Ζητήματα καταστολής
(Ζητήματα καταστολής, φυλακές, εγκλεισμός, αλληλεγγύη σε φυλακισμένους αγωνιστές)

– Η καταστολή είναι εγγενής σε όλες τις πτυχές της κυριαρχίας. Το σύνολο των κρατικών θεσμών και μηχανισμών οργανώνουν τον έλεγχο της κοινωνίας μέσω της προληπτικής και τιμωρητικής καταστολής. Δεν υπάρχει αντίσταση που να μην εκδιπλώνεται μέσα σ’ένα πεδίο προεγκατεστημένης καταστολής. Δεν υπάρχει ταξική σύγκρουση που να μην βρίσκεται εξαπαρχής αντιμέτωπη με την κρατική τρομοκρατία.
– Η έντονη δραστηριοποίηση των αναρχικών στην ελλάδα επί τέσσερις δεκαετίες με θέματα καταστολής ήταν κοινωνικά και πολιτικά γόνιμη, παρότι γινόταν συχνά με τρόπο αποσπασματικό (παράδειγμα, η μαζική και δυναμική κινητοποίηση αντίστασης στην κρατική επίθεση κατά των κινηματικών καταλήψεων, που ξεκίνησε το ’12). Η άποψη που κρίνει εγκλοβιστική την ενασχόληση με την καταστολή χάνει την επαφή της με τη διαλεκτική της πάλης και σιγά σιγά και τη μαχητικότητά της. Άλλωστε, η επαναστατική κορύφωση της ταξικής σύγκρουσης είναι και η φάση κατά την οποία οι αγωνιζόμενοι καλούνται από τις συνθήκες ν’αντιμετωπίσουν την πιο συμπαγή και σκληρή καταστολή.
– Ο κινηματικός αγώνας ενάντια στην αιχμαλωσία αγωνιστών πρέπει να είναι αναπόσπαστος από τους αγώνες που βάλονται.
– Αντιλαμβανόμαστε το θέμα του εγκλεισμού ευρύτερα από τα τείχη της φυλακής. Ο αστικός πολιτισμός είναι κατεξοχήν ένας κόσμος φρουρίων, τειχών, συνόρων, ένοπλων σωμάτων, στρατώνων, κάτεργων, απομόνωσης, απαγορεύσεων, ελεγχόμενων ροών και βασανιστικών αυτοματισμών. Η φυλακή συμπυκνώνει την αστική κυριαρχία.
– Αν και το σύνολο των φυλακισμένων είναι ετερογεννές, εκεί εκτοπίζονται μαζικά οι πιο εξαθλιωμένοι και οι πιο απειθάρχητοι της καταπιεζόμενης βάσης. Η κατάσταση της φυλάκισης γίνεται αντικειμενικά παράγοντας ριζοσπαστικοποίησης. Στις ελληνικές φυλακές υπάρχει μια έντονη ιστορία αγώνων.
Ειδικά σήμερα που εξαπλώνονται τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ο αγώνας ενάντια στον εγκλεισμό γίνεται αιχμιακό σημείο της ταξικής σύγκρουσης.

Σχέση με τα ΜΜΕ (ως ζήτημα τακτικής)

– Η ανεξαρτησία των κινημάτων από τα καθεστωτικά μέσα (στυλοβάτες του μαζικού ελέγχου) είναι ζήτημα συνέπειας στην ταξική πάλη και στην αυτονομία των αντιστεκόμενων κοινοτήτων.
Η ανάπτυξη κινηματικών δομών πληροφόρησης κι επικοινωνίας έχει ιδιαίτερο βάρος στον αγώνα και η ομοσπονδιακή οργάνωση πρέπει και μπορεί να εργαστεί σε μια τέτοια κατεύθυνση.
Ωστόσο, ο ανταγωνισμός με την κρατική προπαγάνδα δεν είναι μια μηχανιστική υπόθεση. Σημαντικότερος παράγοντας είναι η απεμπλοκή από τα πρόσκαιρα θεαματικά επίδικα κι από τις γλώσσες του κράτους και του κεφάλαιου (λογικές «κοινής γνώμης», καιροσκοπισμοί, τακτικισμοί, συνωμοσιολογία, παρελκυστική ηθικολογία κλπ).

Αλληλεπίδραση με δομές κοινωνικού και ταξικού αγώνα
(λαϊκές συνελεύσεις, σωματεία βάσης, φοιτητικά σχήματα αλλά και με άλλες πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις)

– Οι αναρχικές συλλογικότητες όλων των βαθμίδων και κάθε σύντροφος οφείλουν να σέβονται, να στηρίζουν και να συμμετέχουν με κινηματική υπευθυνότητα στα αυτοοργανωμένα αντιστασιακά εγχειρήματα. Η ομοσπονδία, όπως και οι συστατικές συλλογικότητες χρειάζεται και μπορούν να παίρνουν πρωτοβουλίες ανοίγματος νέων εστιών αντίστασης. Πρέπει και μπορούν επίσης, να ενισχύουν και να δημιουργούν μέτωπα αγώνα χωρίς περιορισμούς στις δυνατότητες συνάντησης, αλληλεπίδρασης και συντονισμού διαφορετικών μη εξουσιαστικών σχημάτων, προάγοντας την οριζοντιότητα σε κάθε συλλογική διεργασία.
Κοινωνική επανάσταση σημαίνει αλληλέγγυα συνάντηση, επικοινωνία των τρόπων αγώνα, ενότητα στη δράση κι εμπιστοσύνη στη συλλογική ευφυία της βάσης. Είναι καθήκον των αναρχικών η ανενδοίαστη συμβολή στην ταξική συνοργάνωση.

Ρεφορμισμός

– Οι διεκδικητικοί αγώνες αποτελούν πεδίο ριζοσπαστικοποίησης, αλλά και πεδίο αφομοίωσης. Το αίτημα ως έκφραση άμεσης κοινωνικής ανάγκης, ως σημείο αναφοράς για την ταξική κινητοποίηση και ως πρόταξη αντιστασιακής ισχύος έχει μια αυταξία. Το άμεσα αναγκαίο κινητοποιεί διαλεκτικά την αλληλεγγύη. Το αίτημα εμπεριέχει το επίδικο μιας άμεσης μερικής κατίσχυσης απέναντι στον ταξικό εχθρό, είτε είναι συντηρητικό, είτε είναι ανατρεπτικό σε σχέση με τις κατεστημένες συνθήκες.
– Η απεργία είναι η βασικότερη δυνατότητα ταξικής αντεπίθεσης που διαθέτουν οι εργαζόμενοι. Επιπλέον, η απεργία απελευθερώνει χρόνο αντιστασιακής αυτοοργάνωσης. Η παροχή δωρεάν υπηρεσιών εκφράζει σαφώς μια διάσταση ρηξιακής κοινωνικής αλληλεγγύης, αλλά δεν μπορεί να υποκαταστήσει την απεργία. Η κατάληψη υποδομών του κεφάλαιου (παραγωγής, κυκλοφορίας, αγοράς, διοίκησης) αποτελεί αντικειμενική δυνατότητα συγκρότησης και πρόταξης προλεταριακής ισχύος.
– Στην πολιτική μεσολάβηση και στην θεσμική αφομοίωση αντιτάσσουμε ρηξιακά ένα συνολικά ανταγωνιστικό ταξικό-πολιτικό πλαίσιο αναφοράς, συμβάλοντας συγχρόνως στην δημιουργία και στην ενδυνάμωση εστιών αγωνιστικής αυτοοργάνωσης. Έργο μας είναι η κινητοποιός παρουσία στα ελάχιστα και η άμεση διεύρυνση των μεγίστων.
– Η πολιτική-εξεγερσιακή παρέμβαση πρέπει να ξεκινάει από το υπάρχον επίπεδο συνείδησης στο οποίο απευθύνεται, διότι αν προαπαιτούμε μια μεταφυσική πληρότητα της συνείδησης για να εκδηλωθεί η ταξική αλληλεγγύη, τότε παραμένουμε εγκλοβισμένοι στον κόσμο της εξατομίκευσης. Αν ήταν προϋπόθεση μια συνολική αντίληψη για το πέρασμα στην δράση δεν θα ερχόταν ποτέ ούτε η διάχυση της δράσης, ούτε της συνολικής αντίληψης.
– Η ανατρεπτική εξέλιξη των αιτημάτων συνδέεται διαδραστικά με την ανάπτυξη της αλληλέγγυας κινητοποίησης. Η κινητοποίηση δημιουργεί νέα πεδία συνάντησης των αντιστάσεων και έδαφος ταξικής συνειδητοποίησης. Η αλληλεγγύη ανοίγει τις προοπτικές συνολικοποίησης. Η εξεγερσιακή συνάντηση ανατρέπει τις οριοθετήσεις που χρειάζεται να ανατραπούν.
– Στις παρούσες συνθήκες η επιβίωση και η απελευθέρωση από το κεφάλαιο είναι αδιαχώριστες.
Στην επικράτεια του κεφάλαιου εκείνοι που έχουν χρόνο δεν έχουν φαΐ, ενώ όσοι ακόμα έχουν φαϊ δεν έχουν χρόνο. Η απαλλοτρίωση και των δυο είναι αναγκαία. Για να έχουμε φαϊ, να γίνουμε κύριοι του ταξικού πολέμου και της εργασίας. Να έχουμε χρόνο σημαίνει να έχουμε φαϊ και απόλαυση και ξεκούραση και πολιτικές διεργασίες και γνωστική-ψυχαγωγική δραστηριότητα.

Χρηματοδότηση-οικονομική ανεξαρτησία

– Κοινό ταμείο και τοπικά, που ελέγχονται από ενιαίο όργανο με τη συμμετοχή εκπροσώπων όλων των πολιτικών συλλογικοτήτων. Το κοινό ταμείο χρηματοδοτείται με τακτές διαδικασίες, με κεντρικές και περιφεριακές πρωτοβουλίες και χρηματοδοτεί τα τοπικά.

Τοποθετήσεις της ΑΣΜΠΑ στην θεματική κατηγορία ΤΑΚΤΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ της ΑΠΟ

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ

                                για τη ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ

«ΤΑΚΤΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ»

_________________________

Ενίσχυση – αναβάθμιση των διαδικασιών
(Ενίσχυση και αναβάθμιση των κινηματικών διαδικασιών, των ταξικών, κοινωνικών και πολιτικών συλλογικοτήτων)

– Ο εδαφικοποιημένος αγώνας αναπτύσσει το επαναστατικό δυναμικό (η εξάρτηση της διαλεκτικής της ολότητας από τη διαλεκτική του γίγνεσθαι έχει αναφερθεί ήδη σε διάφορα σημεία). Αναγνωρίζοντας την εν’μέρει αυταξία του κάθε εργαλείου και της κάθε δομής (σε σχέση με τις παρούσες ανάγκες και τη γενική εξέλιξη) μπορούμε να είμαστε καίριοι. Αν έχει ένα νόημα η ενοποίηση της πολιτικής δύναμής μας, είναι για να γίνουμε ικανότεροι να παρεμβαίνουμε στα επίμαχα σημεία της ταξικής και κοινωνικής πάλης. Με τον τόνο της εξέγερσης και της αλληλεγγύης, εμπλεκόμενοι στις παρούσες ανάγκες και στις εκδηλωμένες δυνατότητες των συναγωνιστών, με μια συνεκτική αντίληψη.
Η σύγκρουση διαμορφώνει νέες κοινότητες (πχ η ιστορική ανάδυση της εργατικής αυτοοργάνωσης, τα σοβιέτ, η διάχυτη ανάπτυξη αναρχικών συλλογικοτήτων στην ελλάδα από τις προηγούμενες δεκαετίες, η εμφάνιση του EZLN το ’93 προς ’94, οι λαϊκές συνελεύσεις μέσα από την εξέγερση του ’08, το κίνημα NO TAV, το κίνημα ενάντια στην ELDORADO). «Το οδόφραγμα είναι το σπίτι του απεγνωσμένου».
– Είναι καθήκον των αναρχικών η συμβολή στη συνοργάνωση των ταξικών και των κοινωνικών εγχειρημάτων στην κατεύθυνση της επαναστατικής αυτοδιεύθυνσης. Η ομοσπονδιακή πολιτική οργάνωση των αναρχικών πρέπει να είναι παράδειγμα για τα κινήματα, αλλά και για τις συστατικές συλλογικότητές της, τις νέες και τις παλαιότερες.

Πρόταση προσθήκης στα συμφωνηθέντα, με βάση τον αστερίσκο που είχαμε σημειώσει:

Για την ενίσχυση και αναβάθμιση των κινηματικών διαδικασιών, των ταξικών, κοινωνικών και πολιτικών συλλογικοτήτων είχαμε ομοφωνήσει στα εξής:

” Η οργάνωση προωθεί την ενίσχυση και την αναβάθμιση των κινηματικών διαδικασιών, των ταξικών, κοινωνικών και πολιτικών δομών. Τα άτομα των συλλογικοτήτων που συμμετέχουν στην οργάνωση ενθαρρύνονται να συμμετέχουν στα κοινωνικά και ταξικά εγχειρήματα ή να συμβάλλουν στη δημιουργία νέων αυτοοργανωμένων, με πλήρη σεβασμό στην αυτονομία των δομών αυτών.

 Η αλληλεπίδραση αυτή θα συμβάλει στην ορθή εκτίμηση της κινηματικής πραγματικότητας μέσα στην οποία ζούμε και δρούμε, γειώνοντας τα προτάγματά μας στο σήμερα και καθιστώντας εφικτή τόσο την αντεπίθεση στον κοινό μας εχθρό, που δεν είναι άλλος από το κράτος και το κεφάλαιο, όσο και την καλλιέργεια ενός συλλογικού οράματος για μια νέα κοινωνία. “

 Προτείνουμε να προστεθεί ανάμεσα στις δυο παραγράφους άλλη μια:

” Οι συλλογικότητες της ΑΠΟ έχουν την ευθύνη να ενημερώνουν το σύνολό της για τις εξελίξεις από τα πεδία των ταξικών-κοινωνικών αγώνων στα οποία δρουν. Η ΑΠΟ μπορεί να δημιουργεί Ομάδες έρευνας και ενημέρωσης, ώστε να επικαιροποιείται η αντίληψή της γύρω από την άμεση πάλη. Επιπλέον,  η ΑΠΟ πρέπει να οργανώνει την άμεση πολιτική επαφή της με τις ανοιχτές συλλογικές διεργασίες του οριζόντιου ανταγωνιστικού κινήματος και κατά περίπτωση να δημιουργεί Ομάδες αλληλεγγύης-ενίσχυσης για την εδαφικοποίηση της παρουσίας της οργάνωσης μέσα στα μέτωπα αντίστασης “

Διακριτή παρουσία στους αγώνες
(Διακριτή παρουσία και ξεκάθαρη θέση στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες)

– Η διακριτή παρουσία της ομοσπονδίας με ξεκάθαρες θέσεις μέσα στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες πρέπει να είναι στοιχείο της πολιτικής παρέμβασης της. Όμως, η προσκόλληση στη διακριτότητα κινδυνεύει να υποπέσει στην αυτοαναφορικότητα. Το πολιτικό κίνημα οφείλει να μη χάνει την επαφή του με το ταξικό και κοινωνικό κίνημα και να βρίσκεται δίπλα στον κόσμο της ακηδεμόνευτης αντίστασης. Η κινητοποιούμενη βάση δίνει την πραγματική μάχη και δεν υπάρχουν νικητές έξω από αυτήν.
Οι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες μπολιάζονται με τις ξεκάθαρες πολιτικές θέσεις μας όταν οι αναρχικοί και οι συλλογικότητές τους συμμετέχουν με όλες τις δυνάμεις τους εκεί που ζουν, εκεί που δουλεύουν.

Ανάλυση – επεξεργασία θεωρητικών ζητημάτων

– Μια διαδικασία ανοίγματος πεδίων πολιτικού διαλόγου και εργαστηρίων αυτομόρφωσης μέσα στην ομοσπονδιακή δομή μπορεί να είναι ένα εργαλείο ενίσχυσης κι εξέλιξης όλων των βαθμίδων πολιτικής αυτοοργάνωσης. Μια τέτοια δραστηριότητα υποχρεούται να βαδίζει παράλληλα με την εξωστρεφή πολιτική δραστηριότητα, καθώς η καθημερινή ταξική πάλη δεν μπορεί να περιμένει τις εξονυχιστικές αναλύσεις. Δεν υφίσταται ζήτημα ιεράρχησης του κριτικού λόγου και της αντιστασιακής δράσης.

Ανταλλαγή εμπειριών – πληροφόρησης

– Απαιτείται ιδιαίτερη μέριμνα από τις πολιτικές συλλογικότητες και τα όργανα της ομοσπονδίας για την ελεύθερη πρόσβαση όλων των μελών σε όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες και για την κοινοποίηση της εμπειρίας. Απαιτείται ιδιαίτερη μέριμνα για την αποτροπή εμφάνισης εσωτερικών στεγανών και αποκλειστικών εξειδικεύσεων.

Έκδοση εφημερίδας της οργάνωσης
(Έκδοση εφημερίδας της αναρχικής πολιτικής οργάνωσης / αντιπληροφόρηση)

– Θεωρούμε την έκδοση εφημερίδας ως ισχυρό εργαλείο μιας ομοσπονδιακής οργάνωσης. Επειδή όμως είναι ένα ζήτημα που προαπαιτεί έναν ενδελεχή πολιτικό διάλογο και απαντήσεις σε σοβαρά πρακτικά θέματα, είναι πρόωρο να τοποθετηθούμε επί του συγκεκριμένου.

Δημιουργία δομών
(Δημιουργία δομών σίτισης, στέγασης, ιατρικής περίθαλψης κλπ)

– Ανάλογα με τις ανάγκες των μελών της ομοσπονδίας θα ήταν εύλογη η ανάληψη πρωτοβουλιών για τη δημιουργία αυτόνομων βιωτικών δομών. Είναι όμως σημαντικότερη η στήριξη και η συμβολή στην ανάπτυξη αντίστοιχων κοινωνικών εγχειρημάτων. Οι δομές της πολιτικής οργάνωσης πρέπει να είναι πυρήνες διάχυσης παραδειγμάτων κι όχι ένας κλειστός κόσμος πλασματικής αυτάρκειας.

Οργάνωση της αυτοάμυνας
(Οργάνωση της αυτοάμυνας του κινήματος απέναντι στην κρατική και παρακρατική καταστολή)

– Η επιμελημένη αυτοάμυνα της πολιτικής οργάνωσης είναι όρος επιβίωσής της. Την αυτοάμυνα την αντιλαμβανόμαστε αδιάσπαστα από την ανάπτυξη του ταξικού-κοινωνικού κινήματος. Η αντικειμενική υπεράσπιση των κινηματικών υποδομών και των συντρόφων είναι ένα επίμαχο σημείο της ταξικής σύγκρουσης, ειδικά την τρέχουσα περίοδο. Η αντίσταση απέναντι στην καταστολή δεν είναι ένας χαμένος αγώνας όπου το μόνο που περισώζεται είναι οι ιδέες μας. Το διακύβευμα σε κάθε αντιπαράθεση με τους κρατικούς μηχανισμούς είναι η απομόνωση κι η εξαφάνιση εστιών αντίστασης ή το πλάτεμα και η όξυνση της σύγκρουσης.
Η κινηματική απόσβεση των πληγμάτων και η μετατροπή τους σε πιο ανοιχτή αντεπίθεση, σε πιο μαζική κινητοποίηση, αποτελούν τον ατέρμονο φόβο του κράτους. Το κινηματικό και το κοινωνικό βάθος κάθε αυτοοργανωμένου εγχειρήματος είναι τα μοναδικά στηρίγματα απέναντι στην κρατική υπεροπλία. Γι’αυτό, η αυτοάμυνα περνάει από την καθημερινή παρέμβαση και τη συμμετοχή στους αγώνες, από την ενδυνάμωση της αλληλεγγύης και της μετωπικής αντίληψης, από το επιθετικό πνεύμα το οποίο θεριεύουν η αναγκαιότητα και το δίκαιο της αντίστασης, από την πρωτοβουλία που εκφράζει την πολιτική αποφασιστικότητα της αγωνιζόμενης βάσης.

Διασύνδεση με οργανώσεις
(Διασύνδεση με αντίστοιχες οργανώσεις και σχήματα στην Ευρώπη και παγκόσμια)

– Η αλληλεγγύη, ο συντονισμός, η σύμπραξη, η ανταλλαγή εμπειριών, η σταθερή συνεργασία και η συνοργάνωση πέρα από εθνικά σύνορα είναι στόχοι για ένα αναγκαίο διεθνές επαναστατικό κίνημα και μπορούμε να διερευνήσουμε τις δυνατότητες διασύνδεσης προοδευτικά.

Δημιουργία προγράμματος
(Δημιουργία αναρχικού επαναστατικού προγράμματος)

– Οι επαναστατικοί μετασχηματισμοί μιας κοινωνίας προς την ελευθερία δεν μπορούν να προδιαγραφούν, ούτε να χωρέσουν σ’ένα συνολικό πρόγραμμα. Η αυτοδιεύθυνση είναι αναπόσπαστη από την αμεσότητα. Πάραυτα, η εξελικτικότητα και η πολυμορφία
του απελευθερωτικού κινήματος δεν μας οδηγεί σε μια σχετικιστική μετεώριση, αλλά στην ευθύνη μιας διαρκούς συγκεκριμενοποίησης των αξιών μας, των οραματισμών μας και των σχεδίων μας, ευθύνη του κάθε ελευθεριακού υποκειμένου, σε σχέση με τις εκάστοτε συνθήκες και δυνατότητες. Χρειαζόμαστε προγράμματα για το σήμερα, για το αύριο, για το παραπέρα και για το όταν. Χρειαζόμαστε προγράμματα για την ικανοποίηση επίκαιρων αναγκών εδώ και τώρα, για τους αγώνες που διαξάγονται σήμερα, για την αντιμετώπιση συγκεκριμένων υπαρκτών και δυνητικών προβλημάτων. Χρειαζόμαστε προγράμματα που να μας εμπλέκουν άμεσα και δεσμευτικά στην ταξική πάλη κι εκείνα τα θεμελιακά προτάγματα και τα καίρια συνθήματα που μπορούν να συνεγείρουν και να συσπειρώνουν στον αγώνα.

Ποιοί είμαστε κι ενάντια σε τι αγωνιζόμαστε. Η αναρχική πολιτική οργάνωση, καθρέφτης της κοινωνίας που οικοδομούμε με το αξιακό πλαίσιο το οποίο δοκιμάζεται σήμερα στους αγώνες μας.

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ

                                για την ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ
«ΑΡΧΕΣ»

Ποιοί είμαστε κι ενάντια σε τι αγωνιζόμαστε

– Εμείς, οι άνθρωποι που απαρτίζουν την Αναρχική Συλλογικότητα για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση ως οργανωμένοι αναρχικοί ανήκουμε στον κόσμο των καταπιεζόμενων και εκμεταλλευόμενων, είμαστε μέρος του μεγάλου πλήθους εκείνων που βιώνουν την εξουσία του κράτους και του κεφάλαιου πάνω στη ζωή τους και τις απάνθρωπες συνέπειές της. Τα βιώματά μας, που είναι αδιαχώριστα από το επιβαλλόμενο καθεστώς σκλαβιάς, εμπεριέχουν τη συνείδηση των αντικειμενικών συνθηκών οι οποίες διαμορφώνονται μέσα στον διαρκή ανταγωνισμό για κυριαρχία και στην πάλη της ταξικής βάσης απέναντι στην εξουσία.
– Οι συνθήκες τις οποίες βιώνουμε αντανακλούν το πλέγμα των εξουσιαστικών δομών που επιβάλονται πάνω στις κοινωνίες κι ενάντια σ’αυτές τις δομές αγωνιζόμαστε. Η κυριαρχία (στρατιωτική-πολιτική-οικονομική) του κεφάλαιου και των κρατικών και διακρατικών θεσμών και μηχανισμών πάνω στον ζωντανό πλούτο του πλανήτη συντηρεί ποικίλες αντιθέσεις και παράγει νέες. Οι κοινωνικές αντιστάσεις δημιουργούν τη συλλογική συνείδηση ότι έχουμε τη δυνατότητα να απελευθερωθούμε από τις εξουσιαστικές δομές. Μέσα στην ταξική πάλη συνδιαμορφώνεται διάχυτα μια σφαιρική και πολύμορφη αντίληψη πανανθρώπινης κοινότητας απέναντι στην ενότητα, τις αντιθέσεις και τον ολοκληρωτισμό της εξουσίας.
– Η οικονομική κυριαρχία θεμελιώνεται στην κρατική τρομοκρατία και στη θεσμική αφομοίωση. Το κράτος και το κεφάλαιο είναι συγχρόνως μηχανισμοί και σχέσεις. Στο κεφαλαιοκρατικό καθεστώς κυρίαρχες σχέσεις είναι ο έλεγχος και η λεηλασία πάνω στη δημιουργική ανθρώπινη δραστηριότητα, πάνω στη γνωστική εξέλιξη των κοινωνιών, πάνω στο φυσικό περιβάλλον. Η τρομοκρατία, η αφομοίωση και η καταστροφή συναποτελούν τον πυρήνα των σχέσεων κυριαρχίας.
Μέσα στους αιώνες η εξουσία έχει αλλάξει μορφές, η βία της και η ισχύς της όμως, διατηρούνται. Η ταξική τοποθέτηση και η μαχητικότητα συνδέονται άρρηκτα ως ριζικά χαρακτηριστικά του κοινού αγώνα ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο. Υπό τις παρούσες συνθήκες σε κάθε εκδηλούμενη αντίσταση ενυπάρχει μια εξέγερση της εξουσιαζόμενης βάσης. Η μαζική εξέγερση είναι η συνάντηση των αντιστάσεων με το καταπιεσμένο κοινωνικό δυναμικό.
– Η οργάνωση της εκμεταλλευόμενης βάσης στην πάλη της απέναντι στο κράτος και το κεφάλαιο εκφράζει την κοινή ανάγκη να ανατραπούν οι τυραννικές συνθήκες. Η οργάνωση της ταξικής πάλης πραγματώνει εδώ και τώρα τον κόσμο που οραματίζονται οι αντιστεκόμενοι και αποτυπώνει τις κατακτήσεις τους. Η πολιτική οργάνωση των εκμεταλλευόμενων στις ιστορικές διαδρομές της έδωσε ισχύ στους καταπιεσμένους, αλλά ανέδειξε επίσης νέες διευθυντικές κάστες, γέννησε καινούριες κοινωνικές εμπειρίες, αλλά και τρόπους αφομοίωσης στους κρατικούς θεσμούς, έσπασε τον έλεγχο των κυρίαρχων πάνω στην πορεία της ανθρωπότητας και άλλαξε τους όρους του ταξικού ανταγωνισμού, αλλά κι αφέθηκε σε νέες τυραννίες.
– Η αναρχία ως αξιακό φορτίο, δεν είναι μια υπόθεση αφηρημένων αρχών, αλλά προέρχεται από την ιστορική εξέλιξη του απελευθερωτικού αγώνα των εκμεταλλευόμενων. Η αναρχία είναι μια τοποθέτηση μέσα στην ταξική πάλη, εκείνη η τοποθέτηση που εμπιστεύεται και στηρίζει την ακηδεμόνευτη μαχητική συγκρότηση της βάσης. Η ταξική ανάλυση δεν είναι ένα δογματικό ερμηνευτικό εργαλείο, αλλά η συλλογική αυτοσυνείδηση του αντιεξουσιαστικού αγώνα και των αντικειμενικών όρων που η ίδια η εκμεταλλευόμενη βάση μπορεί να επιβάλει στην εξουσία. Η αναρχία είναι ο σπόρος για τον κοινωνικό κόσμο της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης, που αυτοοργανώνεται πολύτροπα στο σήμερα σε εγχειρήματα αντίστασης. Η αναρχία είναι το πολιτικό πρόταγμα που συμπυκνώνει τους αγώνες της βάσης στην προοπτική της συνολικής ανατροπής κράτους και κεφάλαιου.
– Η κοινωνική επανάσταση είναι αναγκαία και εφικτή. Η ίδια η φυσική εξελικτικότητα της ανθρωπότητας αναπόδραστα κάποια στιγμή θα αφήσει την εκμετάλλευση, την ιδιοκτησία, την εξουσία και όλους τους θεσμούς της στο ιστορικό παρελθόν. Κάθε αυτοοργανωμένη αντίσταση επιταχύνει την ριζική αλλαγή. Κάθε εξέγερση εκδηλώνει άμεσα την κοινή δύναμη των εξουσιαζόμενων. Η πολιτική αυτοοργάνωση της ταξικής και κοινωνικής πάλης έχει ένα έργο: να πολλαπλασιάσει τους αγώνες, να ορθώσει και να στηρίξει μέτωπα σύγκρουσης, να προετοιμαστεί και να προετοιμάσει για το προσδοκόμενο από τους εκμεταλλευόμενους κι αναπάντεχο για τους αφέντες. Η ομοσπονδιακή συνοργάνωση των αναρχικών οφείλει να είναι από σήμερα μια συλλογική δύναμη για την επερχόμενη επανάσταση.
– Η πάλη μέσα και ενάντια στις πραγματικές συνθήκες κυριαρχίας βρίσκει απέναντί της την κρατική τρομοκρατία, την ίδια την εκμετάλλευση, τον κατακερματισμό και τον κανιβαλισμό. Επιπλέον, βρίσκει απέναντί της το σύνολο των μηχανισμών που παθητικοποιούν κι ενσωματώνουν στους θεσμούς εκείνους που αντιστέκονται. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία στηρίζεται και στηρίζει το σύστημα εκμετάλλευσης. Το κεφάλαιο παράγει και συντηρεί εναλλακτικές διεξόδους που μεταρυθμίζουν τις σχέσεις κυριαρχίας προστατεύοντας τα συμφέροντά του. Ενάντια στα κρατικά αναχώματα είναι έργο των αναρχικών ν’ανοίγουν δρόμους για μια κοινωνία χωρίς εξουσία.

Η αναρχική πολιτική οργάνωση, καθρέφτης της κοινωνίας που οικοδομούμε με το αξιακό πλαίσιο το οποίο δοκιμάζεται σήμερα στους αγώνες μας

– Η κοινωνία της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης οικοδομείται ήδη σήμερα μέσα στα ζωντανά κύτταρα της αυτοοργανωμένης αντίστασης, στις προλεταριακές οργανώσεις βάσης, στις συνελεύσεις γειτονιάς, στο πλατύ οριζόντιο κίνημα. Οι μορφές που παίρνει η αγωνιζόμενη κοινότητα είναι τόσες όσα και τα υποκείμενά της. Η επαναστατημένη κοινωνία θα μπολιαστεί με τα χαρακτηριστικά των αγώνων που την κυοφορούν. Μέσα στα άλματα των επαναστατικών διεργασιών εμφανίζονται νέες αποχρώσεις και νέες συνθέσεις που υλοποιούν τις θεμελιώδεις αξίες μας με τρόπους ριζοσπαστικούς. Ο πλούτος ενός κόσμου χωρίς εξουσία είναι μη προδιαγράψιμος, αλλά είναι ευθύνη των στρατευμένων αναρχικών να σχηματοποιούν ένα όραμα με τα προτάγματα και τα παραδείματά τους που γίνονται κοινοί πόροι στον καθημερινό αγώνα.
– Αντιλαμβανόμαστε την ομοσπονδιακή οργάνωση των αναρχικών ως μια δρώσα διαδικασία αναγκαίας συλλογικοποίησης για την ανάπτυξη των αντιστάσεων, για την ενότητα των εκμεταλλευόμενων μέσα στην πάλη, για την κοινωνική επανάσταση. Σ’αυτό το εγχείρημα συναντιούνται ποικίλες εμπειρίες, διαφορετικές συγκεκριμενοποιήσεις του αντιεξουσιαστικού ανατρεπτικού αγώνα, οραματισμοί που θέλουν να ζυμωθούν στον ανταγωνισμό με το κράτος βαδίζοντας μαζί. Πατώντας γερά στις δυνατότητες αυτόνομης πάλης που έχουν δοκιμαστεί μπορούμε να συγκροτήσουμε έναν κοινό τόπο προχωρήματος του ανταγωνιστικού κινήματος. Ένας τόπος γεμάτος από τους αγώνες μας κι όχι ένα άδειο δισκοπότηρο σαν τις κομματικές σφραγίδες. Ένας τόπος που θ’αντικαθρεφτίζει το απεριόριστο δυνάμωμα της ταξικής πάλης κι όχι άλλο ένα καταφύγιο για την εξατομίκευση, τη ματαιοδοξία, το σεχταρισμό.
Οι συνεκτικές δομές είναι οι βάσεις της δυναμικής δικτύωσης. Δομές που δεν είναι πάντα ενιαίες, αλλά που οφείλουν να εργάζονται για την ενότητα της επαναστατικής προοπτικής, για την ενότητα στη δράση. Η ενιαία δομή μπορεί να ενισχύσει την πρωτοβουλία, να κινητοποιήσει τοπικό και θεματικό δυναμικό, να προάγει εντός κι εκτός τα κοινά εφόδια (υλικά, γνωστικά, ηθικά, βιωματικά) που απαιτούνται για την αρτιότερη πραγμάτωση της οριζοντιότητας, να ανοίξει συλλογικό χώρο στη μοναδικότητα του κάθε αγωνιζόμενου. Ή θα πραγματώσουμε τη συλλογική αυτοδιεύθυνση στους τωρινούς αγώνες ή θα αφεθούμε στην παλινδρόμηση μεταξύ ηττοπαθούς παρορμητισμού και αφοπλιστικού σχετικισμού.
– Στις ασύνδετες δικτυώσεις του αναρχικού «χώρου» χτίζονται τείχη και άτυπα κέντρα, τα οποία ακυρώνουν την ισότητα και την αλληλεγγύη. Η αποσπασματική δικτύωση όχι μόνο αδυνατεί να μετασχηματίσει τις παρούσες δυστοπίες, αλλά επιπλέον αναπαράγει τον κατεστημένο κατακερματισμό. Τίποτα ελευθεριακό δεν συνηγορεί στη συντήρηση προεγκατεστημένων ανισοτήτων και αποκλεισμών. Οι ομοσπονδιακές διαδικασίες αυτοοργάνωσης μπορούν και πρέπει να απαντήσουν στο πρόβλημα διασφαλίζοντας τη συμμετοχικότητα, την ισοτιμία, την προσβασιμότητα σε κάθε δραστηριότητα, σε κάθε πληροφορία, την πλατύτερη ανάπτυξη των πεδίων αγώνα και της μετωπικής αντίληψης ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο, τη συνέπεια προς την επαναστατική προοπτική.
Στην κινηματική εμπειρία μας αναγνωρίζουμε τουλάχιστον τρεις αδιαχώριστους δομικούς και προστατευτικούς αρμούς της οριζοντιότητας. Πρώτον, την ισότιμη κι υπεύθυνη συμμετοχή όλων στη δράση. Οι διακρίσεις ξεκινούν από τη διαφορά ικανοτήτων. Η κοινή εμπειρία σπάει τις εκλεκτικές αναθέσεις, τις ελιτίστικες σχέσεις και την υπεραξία που παράγουν. Δεύτερον, τις αποφασιστικές διαδικασίες που στηρίζονται στον ελεύθερο διάλογο και τον προωθούν. Η συνέλευση είναι η τυπική μορφή τέτοιων διαδικασιών. Η ψυχή της συνέλευσης είναι η πολιτική ισχύς του προφορικού λόγου. Αντί να δαιμονοποιούμε τη ρητορική, εμπεδώνοντας την κρατιστική ιδεοληψία που κρίνει ανίκανη την αμύητη βάση να εκφράσει τις ανάγκες της και να οργανώσει τις δυνατότητές της, οφείλουμε να την κάνουμε κτήμα όλων, προωθώντας οργανωμένα τον συμμετοχικό διάλογο. Τρίτον, η καταγραφή των απόψεων, των αποφάσεων, των αγωνιστικών εμπειριών, των διαθέσιμων πληροφοριών σ’ένα ενιαίο πεδίο ζύμωσης. Ο γραπτός λόγος κοινοποιεί τις υποκειμενικότητες και καθιστά διαθέσιμο σε βάθος χρόνου το νοηματικό υλικό της αντίστασης. Οι γραπτές αποτυπώσεις μας δίνουν τη δυνατότητα να διαμορφώνουμε στέραιες αντιλήψεις. Με την έγγραφη οργάνωση της συλλογικής διάνοιας συγκροτείται η αντικειμενική ισχύς της ταξικής αντίστασης.
Οι μεθοδολογικοί τύποι των ομοσπονδιακών δομών, διεργασιών και παρεμβάσεων μπορούν και πρέπει να εισάγουν καινοτομίες ενάντια στον ηγεμονισμό, που διακατέχει τα αφορμαλιστικά δόγματα, ενάντια στις άτυπες ιεραρχίες, που ευδοκιμούν στον ακτιβισμό, στις περιστασιακές συνεργασίες και στα στεγανά του σεχταρισμού, ενάντια στην εγκατάσταση συντηρητικών θυλάκων μέσα στο κίνημα και μέσα στην ενιαία οργάνωση κι ενάντια σε κάθε συγκεντρωτικό έλεγχο, τυπικό ή άτυπο. Η αυτονομία της αγωνιζόμενης κοινωνικής βάσης εδράζεται στη συλλογική επανοικειοποίηση του ελεύθερου λόγου και της μαχητικότητας. Οι αναρχικές ομάδες είναι σχολεία αυτής της αυτονομίας και ετούτη τη στιγμή ορισμένοι σύντροφοι έχουν δημιουργήσει για όλους τη δυνατότητα να αναβαθμίσουμε από κοινού την αυτονομία μας τόσο στις συνθετικές όσο και στις συστατικές βαθμίδες της αυτοοργάνωσής μας.
– Οι αναρχικές πολιτικές συλλογικότητες που συμμετέχουν στις διαδικασίες ανοιχτής συνοργάνωσης μεταφέρουν στο κοινό πεδίο την πλούσια εμπειρία τους, τις αγωνιστικές διαθέσεις τους, την αυτονομία τους και τις προοπτικές τους, στοιχεία απαραίτητα για να θωρακιστεί η οριζοντιότητα και η αυτονομία της ομοσπονδιακής δομής. Δημιουργοί των συλλογικών αντιλήψεων και φορείς όλων των πολιτικών διεργασιών όλων των βαθμίδων αυτοοργάνωσης είναι τα άτομα που συγκροτούν το κοινό όραμα και τον κοινό τόπο, τα μέλη των ομάδων. Ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τα άτομα τη συμμετοχή τους στον απελευθερωτικό αγώνα, στην ομόσπονδη οργάνωση και στις ταξικές-κοινωνικές αντιστάσεις καθορίζει την εξέλιξη των εγχειρημάτων. Η πολιτική οργάνωση έχει ανάγκη και πρέπει να μεριμνά για τη μέγιστη συμμετοχή των περισσοτέρων στις δραστηριότητές της και στο ευρύτερο κίνημα. Η αυτομόρφωση του καθενός μέσα στον αγώνα, η συλλογική πραγμάτευση και η διάχυση της γνώσης θεμελιώνουν την ολιστική αντίληψη της πάλης στην υλική βάση της, στους ζωντανούς ανθρώπους. Το μαζικό αυτοοργανωμένο κίνημα εμπεριέχοντας το πλουσιότερο σύνολο κοινωνικών εμπειριών, αναγκών, τρόπων αντίληψης και δράσης, εκφράζει τη δύναμη της πιο εξελιγμένης συλλογικής ευφυίας, σε αντιδιαστολή με την ομοιομορφία και τη στειρότητα της εξατομίκευσης και του μαζικού ελέγχου.
– Αντιλαμβανόμαστε την αναρχική πολιτική οργάνωση ως εξελισσόμενη κοινότητα, ταυτόχρονα φαντασιακή κι εδαφικοποιημένη. Ο επαναστατικός δυναμισμός της οργάνωσης απορρέει από την επεξεργασία και την εφαρμογή εξελικτικών σχεδίων για τη διαλεκτική προσαρμογή των στοχεύσεών μας στις μεταβαλλόμενες συνθήκες της πάλης. Η συνοργάνωση να γίνεται συνέγερση.
Πραγματικά, συναντιούνται εκείνοι που βλέποντας τον εαυτό τους από κοινού στην επανάσταση, αυτοεξελίσσονται μέσα στον καθημερινό αγώνα προς την κατεύθυνση της ενότητας. Όπως είχε επισημάνει ο Α.Πάνεκοκ, τα ζητήματα και οι λύσεις τους ανακύπτουν σε μια διαδικασία εν’θερμώ δράσης και η συγκέντρωση των δυνάμεων προκύπτει από την εν’θερμώ διαδικασία.
Να δώσουμε έκφραση και δομή στον αναβρασμό. Να πυροδοτήσουμε και ν’ατσαλώσουμε με την απεριόριστη κοινότητα της επαναστατικής αλληλεγγύης την ανάδυση των κοινωνικών δυνάμεων.

—-

Θέσεις στο ζήτημα της σχέσης Μέσων και Σκοπών

 Οι θέσεις της Αναρχικής Συλλογικότητας για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση, στο ζήτημα της σχέσης Μέσων και Σκοπών, που κατατέθηκαν στον εσωτερικό διάλογο του εγχειρήματος συγκρότησης Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης.

Α) Τα ηθικά και πολιτικά ζητήματα[1] του αναρχικού αγώνα αποτελούν μια αδιαίρετη ενότητα. Η αναρχία ως απότατος πολιτικός σκοπός ενέχει, συγκροτείται, εμπνέεται και ατσαλώνεται από ορισμένους θεμελιώδεις ηθικούς όρους που δοκιμάζονται κάθε στιγμή[2] στην εξέλιξη του αγώνα. Η στάση των αναρχικών οφείλει να δίνει άμεση υλική μορφή στις αδιαχώριστες ηθικές αξιώσεις του ελευθεριακού πολιτικού οράματος (πρότασης):
– Ελευθερία, ισότητα και αλληλεγγύη, που συνυφαίνουν μέσα από τους αυτοοργανωμένους αγώνες τους ιστούς μιας νέας κοινωνίας.
– Αδιάλλακτη εναντίωση στην εκμετάλλευση.
– Αντίσταση στην κρατική βία[3]
Β) Τα μέσα και οι σκοποί είναι αλληλένδετα[4] και στα πλαίσια του αναρχικού αγώνα διέπονται από μια διαλεκτική κι οργανική ενότητα[5]. Οι πολιτικοί σκοποί αποτελούν ενδιάμεσα βήματα προς την αναρχία κι οπότε προσδιορίζονται και κρίνονται[6] στην αλληλουχία τους ως προς την συνεκτικότητά τους μέσα στον αγώνα, με σημείο εκκίνησης τις παρούσες ταξικές-κοινωνικές αντιθέσεις[7] και απότερη προοπτική την αναρχία. Το μέσο για την επίτευξη των πολιτικών σκοπών μας είναι η συνολική αγωνιστική κοινωνική στάση μας. Αντιτασσόμαστε στις τεχνοκρατικές θεωρήσεις που περιορίζουν την αντίληψη των μέσων στα εργαλεία και τις μεθόδους. Τα μέσα δεν προκύπτουν ιδεαλιστικά από αφηρημένους σκοπούς, αλλά μεταδίδονται ή επινοούνται βάσει των αντιληπτών δυνατοτήτων μέσα στο υλικό πλαίσιο[8] στο οποίο τοποθετούνται οι σκοποί. Αντίστοιχα, οι σκοποί συγκεκριμενοποιούνται[9] μέσα από την τρέχουσα και την ιστορική εμπειρία.
 Τα συγκεκριμένα κριτήρια δράσης[10] εξάγονται μέσα από την αντίληψη των συνθηκών της ταξικής-κοινωνικής διαπάλης σε αμοιβαία συνέπεια μέσων και σκοπών[11]. Οι σκοποί και τα μέσα που αυτοί ορίζουν οφείλουν να κρίνονται σε σχέση με τους απότερους σκοπούς, με τις παρούσες ανάγκες και τις δυνατότητες των αγωνιζόμενων[12].
 Κανένα μέσο δεν αποτελεί αυτοσκοπό. Κανένας ενδιάμεσος σκοπός δεν αποτελεί αυτοσκοπό[13]. Ακόμα και ο απότερος πολιτικός σκοπός μας, το πρόταγμα αναρχία, γεννήθηκε σε συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες και διαμορφώνεται διαρκώς[14] μέσα στην εξελισσόμενη κοινωνική πραγματικότητα ενάντια στον κόσμο της εξουσίας.
 Τα μέσα και οι σκοποί δεν είναι φορτισμένα από μόνα[15] τους με ιδεολογία, ούτε όμως είναι ουδέτερα[16]. Νοηματοδοτούνται με πολιτικό περιεχόμενο από τα υποκείμενα που τα δημιουργούν ή τα χρησιμοποιούν στις εκάστοτε συνθήκες.
 Στον κόσμο της εξουσίας κυριαρχεί ο ανταγωνισμός και γι’αυτό χαρακτηρίζεται από την δολιότητα. Οι αξίες και οι σκοποί που επικαλείται κατά περίσταση η εξουσία λειτουργούν παρελκυστικά[17] σε σχέση με τις δηλωμένες ή τις άρρητες εξουσιαστικές σκοπιμότητες. Η ιδεολογία της κυριαρχίας ως μέσο αποπροσανατολισμού και χειραγώγησης εμφανίζει αντεστραμένα τους υλικούς όρους της ως μεταφυσικά είδωλα κι ως υπέρτατους σκοπούς[18]. Ο καθαγιασμός[19] των σκοπών και των μέσων εκφράζει την εγγενή υποκρισία της κυριαρχίας, που επικαλύπτει την απανθρωπιά της.
 Κάθε αντίστιξη μεταξύ πολιτικής αποτελεσματικότητας[20] και ηθικής αντικατοπτρίζει υπόρρητες συντηρητικές σκοπιμότητες που θωρακίζονται πίσω από μεταφυσικές πολιτικές ή ηθικές αξίες.
 Η καιροσκοπική[21] αντίληψη των μέσων καθιστά την χρήση μεταφυσικών σκοπών κύριο μέσο κυριαρχίας.
 Οι σκοποί και τα μέσα του ταξικού-κοινωνικού αγώνα ορίζονται από τους ίδιους τους αγωνιζόμενους κι όχι από την κυριαρχία[22]. Οι ενδιάμεσοι σκοποί και τα μέσα των αναρχικών αγωνιστών φέρουν το ηθικό βάρος εκείνου του απότατου πολιτικού σκοπού που ιστορικά αναγνωρίζεται ως το σημείο κοινού[23] προσανατολισμού για την πανανθρώπινη απελευθέρωση από την ετερονομία και την εκμετάλλευση. Οι ενδιάμεσοι σκοποί και τα μέσα των αναρχικών αγωνιστών οφείλουν να εκφράζουν άμεσα, να μεταδίδουν και να δίνουν ισχύ στην εμπειρία και στις δυνατότητες[24] του αντιεξουσιαστικού-αντικρατικού-ελευθεριακού αγώνα. Οι τρόποι αγώνα οφείλουν να πραγματώνουν άμεσα τον ελευθεριακό κομμουνισμό, να ενέχουν και να εκφράζουν αυτάξια την ελευθερία, την ισότητα και την αλληλεγγύη[25] ενάντια σε κάθε εξουσία και ν’αναδεικνύουν άμεσα την προοπτική της συνολικής απελευθέρωσης.
 Η με παρρησία διακήρυξη της κοινωνικής επανάστασης ως αναγκαίου συλλογικού σκοπού και η δημόσια υπευθυνότητα για τις θέσεις που προτείνουμε και τα μέσα που χρησιμοποιούμε στον αγώνα αποτελούν στάσεις συνέπειας προς τα κοινωνικά θεμέλια του αναρχικού αγώνα.
 Κανένας πολιτικός συμβιβασμός[26] δεν έχει λόγο ύπαρξης μέσα στην πάλη των καταπιεσμένων. Read more

Θέσεις για την σχέση «πολιτικού και κοινωνικού»

Αναρχική Συλλογικότητα για τη Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση

Θέσεις για την σχέση «πολιτικού και κοινωνικού» :

Στον κόσμο της εξουσίας η πολιτική ταυτίζεται με την βίαιη και συγκεντρωτική κατοχή της αποφασιστικής ισχύος από μηχανισμούς ετερονομίας [1], που έχει ως συνέπεια την ανάθεση των κοινωνικών ζητημάτων στους κρατικούς θεσμούς. Για να αυτονομηθεί η κοινωνία απαιτείται να πολιτικοποιηθεί προοδευτικά στον μέγιστο βαθμό με οριζόντιους τρόπους, μοριακά κι ομοσπονδιακά και να απαλλοτριώσει μαζικά την αποφασιστική ισχύ, διότι αυτά έχει στερηθεί από την πολιτική κυριαρχία [2]. Read more

Κοινωνική επανάσταση

Κοινωνική επανάσταση

– Η κοινωνική επανάσταση δεν μπορεί να είναι ένας μακροπρόθεσμος στόχος, αφού είναι τώρα αναγκαία και μπορεί να γίνει πραγματικότητα σ’έναν ραγδαίο κι αιφνίδιο χρόνο. Για να μην αφεθεί στον έλεγχο επιτήδειων απαιτείται πολιτική εγρήγορση. Αν θέλουμε κοινωνική επανάσταση ας την ξεκινήσουμε σήμερα.

Δημιουργία ελευθεριακού, επαναστατικού, ταξικού κινήματος

Δημιουργία κινήματος
(Δημιουργία ελευθεριακού, επαναστατικού, ταξικού κινήματος )

– Ως αναρχικοί αντιλαμβανόμαστε την σχέση μας με τα κινήματα αναγνωρίζοντας το ταξικό υπόβαθρό τους. Στο κοινωνικό πεδίο αναδύονται διαρκώς αυτοοργανωμένες αντιστάσεις απέναντι στην συστηματοποιημένη βία των κυρίαρχων. Αγωνιζόμαστε για την ανάπτυξη των κινημάτων των εκμεταλλευόμενων σε μια επαναστατική κατεύθυνση ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο και κάθε μορφή εξουσίας. Απευθύνουμε το επαναστατικό πρόταγμα στους καταπιεζόμενους και στεκόμαστε μαχητικά και αλληλέγγυα όπου εκφράζεται μια ρήξη με τους κρατικούς θεσμούς, θεωρώντας ότι μέσα στην αντίσταση διαμορφώνεται η απελευθερωτική συλλογικότητα.

Το ταξικό-κοινωνικό κίνημα αποτελεί την συλλογική απάντησή μας, των καταπιεζόμενων, στην επιβαλλόμενη συνθήκη του κατακερματισμού μας που συντηρεί την κυριαρχία της αστικής τάξης. Το κράτος αποτελώντας μηχανισμό ταξικού πολέμου διαλύει βίαια τους κοινωνικούς δεσμούς της ταξικής βάσης και την αφομοιώνει στα προγράμματά του εξατομικευμένα. Το κοινωνικό κίνημα όντας αντιμέτωπο με την γενική απομόνωση και αλλοτρίωση αναπτύσσεται δυναμώνοντας τα αντικρατικά-αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά του μέσα από την ανοιχτή και αλληλέγγυα αυτοοργάνωσή του και την σύγκρουσή του με την βαρβαρότητα της εξουσίας. Μέσα στον καπιταλιστικό μύλο το κοινωνικό σώμα επανασυναρθρώνεται με την αυτοοργάνωση της εξέγερσής του.

– Σημείο αναφοράς για τον ταξικό προσανατολισμό του αυτοοργανωμένου κινήματος αποτελεί η ανατροπή της κεφαλαιοκρατικής κυριαρχίας. Το ταξικό-κοινωνικό κίνημα είναι το συλλογικό υποκείμενο αντιστροφής του πολέμου των αφεντικών ενάντια στην κυριαρχία τους και ταυτόχρονα φορέας ενός υπαρκτού κόσμου αλληλεγγύης και ισότητας. Δεν υπάρχει κίνημα δίχως ταξική ισχύ, δεν υπάρχει κοινωνική ισχύς δίχως ταξικό κίνημα. Το αυτοοργανωμένο κίνημα μπορεί και αλλάζει άμεσα τους αντικειμενικούς όρους υπέρ της ταξικής βάσης κοινωνικοποιώντας πόρους και αλλάζοντας μαχητικά τις συνθήκες του καθημερινού βίου. Με τις δομές αυτοοργάνωσης οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι συνθέτουν τον δημιουργικό πλούτο τους συγκροτώντας και προτάσοντας την ταξική δύναμή τους. Το ταξικό-κοινωνικό κίνημα ως συλλογικός οργανισμός ταξικής ισχύος δοκιμάζει εδώ και τώρα μορφές κοινωνικής ελευθερίας και δικαιοσύνης ενάντια στην εξουσία.

– Οι δρώσες μάζες που μπορούν και αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα των επαναστάσεων είναι ικανές να τις πραγματοποιούν. Ιστορικά, ο ελευθεριακός επαναστατικός δυναμισμός του ταξικού-κοινωνικού κινήματος αναβλύζει από την πολύμορφη συλλογική ευφυϊα του η οποία δυναμώνει κι εξελίσεται όταν συνοργανώνεται σε όλο και πιο συνθετικές βαθμίδες. Η καθυπόταξη της συλλογικής ανάπτυξης μέσα στην ομοιομορφία της κομματικής διεύθυνσης παρέδοσε πολλά επαναστατικά εγχειρήματα στην παλινόρθωση του κρατισμού τον προηγούμενο αιώνα. Ως αναρχικοί έχουμε ευθύνη να συμβάλουμε στην επανοικειοποίηση της αξίας της μαζικότητας, που λεηλατήθηκε από την εξουσιαστική αριστερά και λοιδορήθηκε από τον αστικό ελιτισμό. Η εξελικτικότητα της ανθρώπινης κοινωνίας (πρακτική, γνωστική και φυσική) παραμένει εγκλοβισμένη στον κανιβαλικό πολιτισμό του κεφαλαίου. Το μαζικό αυτοοργανωμένο κίνημα αποτελεί την μόνη δύναμη ριζοσπαστικής κινητοποίησης του κοινωνικού γίγνεσθαι, με τρόπους ελευθεριακούς και συγχρόνως εξισωτικούς.

– Ως αναρχικοί συστρατευόμαστε σ’όλο το βάθος των γραμμών του ταξικού-κοινωνικού κινήματος. Η πολιτική πρωτοβουλία μας αποσκοπεί στο πλάτεμα των γραμμών του αγώνα και στην συλλογική προώθησή τους. Από μια ελευθεριακή σκοπιά τα κινήματα δεν είναι παράγωγα ορισμένων πολιτικών οργανώσεων, αλλά της ζύμωσης των πολιτικών προτάσεων μέσα στις αναδυόμενες αντιστάσεις. Η αντιεξουσιαστική, μαχητική και συνεκτική τοποθέτησή μας στα πεδία του υπαρκτού ανταγωνισμού βάζει τους σπόρους ενός ελευθεριακού επαναστατικού ταξικού κινήματος. Η αναρχική θεώρηση ανανεώνει την ζωντάνια της, σπάει τα δόγματα κι εμπλουτίζει την κριτική ικανότητα των καταπιεζόμενων καθώς δοκιμάζεται στον κινηματικό αγώνα.

– Στον ελλαδικό χώρο μεταδικτατορικά, η συνοργάνωση των αναρχικών σε συλλογικά σχήματα είχε μια καταλυτική επίδραση στο ρίζωμα και στο πλάτεμα ενός αυτοοργανωμένου κινήματος. Η ομοσπονδιοποίηση των αναρχικών συλλογικοτήτων πάνω σε πολιτικές συμφωνίες αποτελεί ένα αναγκαίο βήμα για την εξέλιξη της κινηματικής δράσης μας. Για το δυνάμωμα του ταξικού-κοινωνικού κινήματος απαιτείται ενότητα στον αγώνα. Οι πολιτικές συμφωνίες συγκροτούν μια βάση κινηματικής εστίασης ικανής για συντονισμένες παρεμβάσεις με ευελιξία και οικονομία δυνάμεων, ικανής να εμπνέει εμπιστοσύνη και να ριζοσπαστικοποιεί, ικανής να υπερφαλαγγίζει κατεστημένα εμποδία. Η πολιτική συνοργάνωση των αναρχικών σπάει δημιουργικά τις αντιδραστικές προκαταλήψεις που στέκονται απέναντι στην οργανωτικότητα, στην πολιτική ενότητα και στο μαζικό κίνημα.

– Η αναρχική πολιτική οργάνωση ως μέρος του ταξικού-κοινωνικού κινήματος είναι δύναμη συμπαράταξης στα αντιστασιακά μέτωπα. Η αναρχική πολιτική οργάνωση στοχεύει στην ενίσχυση της αυτονομίας, της συνεπικουρικότητας (έμπρακτη αλληλεγγύη) και της οριζόντιας συλλογικοποίησης των κινηματικών υποκειμένων, ενώ τάσσεται ανταγωνιστικά προς τον κομματισμό, τον σεχταρισμό και κάθε ετερονομία. Το ελευθεριακό κίνημα προάγει την πολυτροπία και την διαλεκτική, που είναι αναγκαίες για την επαναστατική ενότητα, αντί της εκλεκτικότητας και του αποκλεισμού.

– Σήμερα, έχουμε μπροστά μας ένα εύρος οριακών αντιθέσεων, όπως η εξαθλίωση της μισθωτής εργασίας, ο μαζικός αποκλεισμός από τις δυνατότητες επιβίωσης, η διάλυση της κρατικής πρόνοιας, η καταστροφική λεηλασία του φυσικού κόσμου, η εξόντωση, η υπερεκμετάλλευση και ο εκτοπισμός των προσφύγων, η συγκεντρωτική και η κλασματοποιημένη κρατική τρομοκρατία, η αδυνατότητα επανενσωμάτωση των φτωχοποιημένων, η κατάρρευση κάθε κοινωνικού οράματος, η σύνθλιψη του κοινωνικού βίου. Σ’αυτό το έδαφος η γενική σύγκρουση είναι αναγκαία.

Σχέση με τους θεσμούς και ρήξη με το ρεφορμισμό

Σχέση με τους θεσμούς και ρήξη με το ρεφορμισμό

– Η πάλη μέσα και ενάντια στις πραγματικές συνθήκες κυριαρχίας βρίσκει απέναντί της την κρατική τρομοκρατία, την ίδια την εκμετάλλευση, τον κατακερματισμό και τον κανιβαλισμό. Επιπλέον, βρίσκει απέναντί της το σύνολο των μηχανισμών που παθητικοποιούν κι ενσωματώνουν στους θεσμούς εκείνους που αντιστέκονται. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία στηρίζεται και στηρίζει το σύστημα εκμετάλλευσης. Το κεφάλαιο παράγει και συντηρεί εναλλακτικές διεξόδους που μεταρυθμίζουν τις σχέσεις κυριαρχίας προστατεύοντας τα συμφέροντά του. Ενάντια στα κρατικά αναχώματα είναι έργο των αναρχικών ν’ανοίγουν δρόμους για μια κοινωνία χωρίς εξουσία.

Απολογιστικό κείμενο της ΑΣΜΠΑ μέσα στον διάλογο της ΑΠΟ (Νοέμβρης 2014)

Απολογισμός της Ομάδας σύνθεσης του θέματος ΑΡΧΕΣ της γ’ Προσυν. και παρατηρήσεις επί των ενστάσεων που κατατέθηκαν μετά την συνάντηση

Η Γ’ Προσυνεδριακή συνάντηση αποτέλεσε ένα ακόμη σημαντικό βήμα προς την κατέυθυνση της συγκρότησης ομοσπονδιακής αναρχικής πολιτικής οργάνωσης. Καταλήξαμε σε σημεία τα οποία θέτουν σιγά σιγά τις βάσεις για το συνέδριο μιας και απαντήσαμε για τον προσυνεδριακό διάλογο στο ζήτημα της διαχείρισης των διαφωνιών και το δομικό πλαίσιο σχηματοποιείται. Παρόλα αυτά μια σειρά προβληματικών επανεμφανίστηκαν καταδεικνύοντας συλλογικές αδυναμίες και αντιφάσεις.
Οι εντάσεις ανάμεσα σε συλλογικότητες, με τον τρόπο που εκδηλώθηκαν την πρώτη μέρα της γ΄προσυνεδριακής, αν και είσωνος σημασίας, χρειάζεται να σημειωθούν˙ μεταφέρουν το πεδίο της αντιπαράθεσης έξω από το πολιτικά δημιουργικό και διαρηγνύουν τον κοινό μας τόπο.
Οι προβληματικές που παρουσιάστηκαν κατά την συζήτηση για το Πολιτικό-Κοινωνικό εμφάνισαν στο τραπέζι τις παθογένειες του αφορμαλιστικού μας παρελθόντος. Οι τοποθετήσεις πολλών δυστυχώς συλλογικοτήτων κινήθηκαν πέρα από κάθε συμφωνημένο διαδικαστικό πλαίσιο. Αναιρούσαν επί τις πράγμασι το μεγαλύτερο μέρος όσων είχαν συμφωνηθεί και πραγματωθεί σε όλο το προηγούμενο διάστημα της γ’ προσυνεδριακής.
Πιο συγκεκριμένα: Δύο συλλογικότητες παρουσίασαν γραπτές θέσεις. Η συζήτηση ξεκίνησε με την κατάθεση των κειμένων και κατάφερε να ασχοληθεί μόνο με την διαδικασία. Η θέση που εκφράσαμε, να ακολουθηθεί το τυπικό της διαδικασίας και να προχωρήσει η ζύμωση μέχρι του εφικτού σημείου προσέκρουσε στην άρνηση αρκετών συλλογικοτήτων που αντιπαρέβαλαν επιχειρήματα επί του διαδικαστικού, περί της πολιτικής ουσίας της διαδικασίας, “αστερίσκων” και συμπεριφορικών αναλύσεων. Η άρνηση του διαλόγου συνοδεύτηκε από προσπάθειες επιβολής μέσω λεκτικών αντιπαραθέσεων, από αποχωρήσεις κι από τον ιδιότυπο και ανυπόστατο εκβιασμό να μην επιμείνει η συλλογικότητά μας για την συζήτηση του θέματος διότι αν ξεκινούσε οι προτάσεις της ΑΣΜΠΑ θα απορρίπτονταν χωρίς την επίτευξη καμίας σύνθεσης.

Κρίνοντας αναλυτικά:
Οι διαδικασίες μας δεν έχουν ύψιστη σημασία απλά καθεαυτές (η λατρεία του κανόνα για το κανόνα), αλλά επιπρόσθετα γιατί φέρουν πλείστα όσα χαρακτηριστικά και σημεία συγκροτούν το συλλογικό μας σώμα την κάθε στιγμή. Η τήρηση των διαδικασιών μας είναι μέγιστης πολιτικής ουσίας στόχευση γιατί επιβεβαιώνει και εξελίσσει την σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ μας, κάνει απτά και καθαρά σε όλους τα εργαλεία που χρησιμοποιούμε για να συνοργανωνόμαστε, είναι ο αρτιότερος τρόπος να κινούμασται αφού αυτόν καθορίσαμε συνειδητά και συλλογικά στις στιγμές αυτοθέσμισης ως τον βέλτιστο.
Η επίκληση της «τυπολατρείας» αποτελεί έναν κενό αφορισμό. Το πολιτικό νόημα των αποφάσεων, η «ουσία» τους, καταγράφεται στις κοινές συμφωνίες. Η κοινή λογική επί των οργανωτικών διαδικασιών βρίσκεται αντικειμενικά αποκλειστικά στις κοινές οργανωτικές συμφωνίες και σίγουρα όχι στους συσχετισμούς ισχύος και σε μεταφυσικές επικλήσεις της κοινότητας και της λογικής. Κάθε άλλη ερμηνεία πέρα από το κοινώς συμφωνηθέν και καταγεγραμμένο είναι αδιάφορη εώς διαλυτικά υπονομευτική όταν επιχειρεί να επιβληθεί. Εφόσον η άρση των διαδικαστικών συμφωνιών δεν προβλέπεται μέσα στις ίδιες, αν επικυρωθεί εξωδιαδικαστικά θα μπορεί αυθαίρετα να προτάσεται ή και να επιβάλεται οποιαδήποτε στιγμή ανάλογα με συσχετισμούς συμφωνιών μέσα στην ΑΠΟ. Αν η κατά γράμμα εφαρμογή των αποφάσεών μας θεωρείται τυπολατρεία, τότε οι συμφωνημένες διαδικασίες καταλήγουν να λειτουργούν ως εργαλεία μικροπολιτικού καιροσκοπισμού, χάνοντας την οργανωτική πολιτική σημασία τους. Ένα τυπικό που διατηρείται απαξιωμένο διαμορφώνει ένα πεδίο σεχταριστικών ανταγωνισμών πιο ζοφερό κι από τον αφορμαλισμό. Αν αυτό που αποφασίσαμε το πρωί μας δυσκολεύει το ίδιο απόγευμα, τότε μάλλον πρέπει αυτό να μας απασχολήσει σοβαρά.
Σύμφωνα με όσα έχουμε αυτοθεσμίσει συλλογικά, ακόμα κι αν μόνο μια συλλογικότητα υπερασπίζεται ένα κοινά επικυρωμένο διαδικαστικό πλαίσιο, ενώ οι υπόλοιπες συλλογικότητες αναγνωρίζουν την παρατυπία, το πλαίσιο έχει ισχύ. Άλλωστε, η πρόταση του ν-1 που υπήρχε εξαρχής στις οργανωτικές θέσεις της ΑΣΜΠΑ (όχι για ζητήματα Καταστατικού, όπως οι ΑΡΧΕΣ) κι επαναλαμβανόταν σε κάθε σχετικό διάλογο ως απάντηση στην προβληματική του «Βέτο», ενσωματώθηκε μόνο στις διαδικασίες διαχείρισης των συνθετικών προτάσεων στην τελευταία προσυνεδριακή. Ποτέ δεν συμφωνήσαμε κι ούτε αποτελεί κοινή λογική (της ΑΠΟ ή όλης της ανθρωπότητας) ότι οποιαδήποτε πλειοψηφία μπορεί να ανατρέψει βασικές οργανωτικές συμφωνίες έξω από τις κοινά συμφωνημένες διαδικασίες. Μια τέτοια λογική θεμελιώνεται μόνο στον Λεβιάθαν του Χομπς.
Έχουμε επισημάνει ήδη τους κινδύνους που εγκυμονούν οι αντιλήψεις οι οποίες θεωρούν ότι η πλειοψηφία πρέπει ή εκ’των πραγμάτων κυριαρχεί κι ακόμα χειρότερα, ότι έχει πάντα δίκιο. Ένα παρεπόμενο αποτελεί ο παραμερισμός της ζύμωσης για χάρη της «αποφασιστικότητας» και της ταχύτητας. Στον διαδικαστικό διάλογο πάνω στις διαφωνίες για τις ΑΡΧΕΣ και στις δυο προσυνεδριακές, η ισχύς της πλειοψηφίας και η πεποίθηση του δικαίου της παρεμπόδισαν την πολιτική ζύμωση πάνω σε σημαντικά ζητήματα. Ειδικά για το θέμα Πολιτικό-Κοινωνικό αρκεί να αναφέρουμε τι είχαμε συμφωνήσει πριν μερικούς μήνες: «Δεν δίνεται η δυνατότητα στις συλλογικότητες να μπλοκάρουν με οποιοδήποτε τρόπο εκ των προτέρων την διαδικασία σύνθεσης».
Τέλος, ιδιαιτέρως προβληματικό ήταν το επιχείρημα περί της μη έναρξης της συζήτησης η οποία προσδιοριζόταν και αναιρούταν κατά το δοκούν σε διάφορα χρονικά σημεία της διαδικασίας. Για εμάς είναι ξεξάθαρο ότι μια διαδικασία ξεκινά με την έναρξή της. Ο διάλογος επί της «ουσίας» ξεκινά από την στιγμή που κατατίθεται ό,τι κατατίθεται στο κοινό τραπέζι του διαλόγου. Κάθε συνέχιση της διαδικασίας σε άλλο χρόνο δεν μπορεί παρά να ξεκινά από το σημείο ακριβώς από το οποίο είχε λήξει.

Ο αστερίσκος: Κατατέθηκε το επιχείρημα από συλλογικότητες ότι η θεματική Πολιτικό-Κοινωνικό δεν ήταν σημείο ουσίας γιατί δήθεν εμπεριεχόταν στην κατηγορία των θεματικών σε αστερίσκο. Το συγκεκριμένο επιχείρημα αντιστρέφει την σημαντικότητα που αναγνωρίστηκε απ’όλο το σώμα της ΑΠΟ ήδη από την α’ Δεσμευτική συνάντηση στις διαφωνίες και εντονότερα στην θεματική ΑΡΧΕΣ. Η διαχείρηση των διαφωνιών εισερχόταν διαρκώς ως ανυπέρβλητο ζήτημα προς επίλυση, ακριβώς διότι οι διαφωνίες θεωρήθηκαν και συνεχίζουν να θεωρούνται, ειδικά για τις ΑΡΧΕΣ, καθοριστικής σημασίας. Η συμφωνία πάνω στα θέματα των αστερίσκων αναγνωρίστηκε από κοινού ως όρος προχωρήματος της οργάνωσης.
Το επιχείρημα είναι επίσης έωλο στη βάση των όσων κατατέθηκαν και όσων αποφασίστηκαν τόσο στην β’ Προσυνεδριακή όσο και στην γ’. Στη θεματική Μέσα-Σκοποί, η οποία επίσης εμπεριεχόταν στον ίδιο αστερίσκο, οι θέσεις που υποστήριζαν ότι δεν ήταν τόσο σημαντική ή ότι έπρεπε να μπεί σε άλλη ενότητα αντικρούστηκαν κατά την β’ Προσυνεδριακή με τα ακριβώς αντίθετα επιχειρήματα από αυτά με τα οποία επιχειρήθηκε να στηριχθεί στην γ’ προσυνεδριακή η υποτίμηση της εξαγωγής μιας θέσης αρχών για το Πολιτικό-Κοινωνικό.
Εδώ να επισημάνουμε ότι για το «ζήτημα πολιτικού-κοινωνικού: διαχωρισμός» ποτέ δεν αποφασίστηκε ομόφωνα η συνάρτησή του ή η μεταφορά του σε οποιαδήποτε άλλη θεματική εκτός από τον αστερίσκο στις ΑΡΧΕΣ, στον οποίο καταγράφηκε στην α’ Δεσμευτική και παραμένει ακόμα και θα παραμένει μέχρι να αποσαφηνιστεί επί της ουσίας. Και βέβαια ούτε υπάρχει άλλη καταγραφή, ούτε τα ομοφώνως επικυρωμένα πρακτικά είναι λανθασμένα. Οι διαφορετικές εξιστορήσεις του ζητήματος αυτοαναιρούνται από τις ίδιες τις αναφορές τους, αλλά ως παραπλανητική παραφιλολογία εισάγουν και πάλι την ιδέα της αμφισβήτησης των καταγεγραμμένων συμφωνιών και της παράκαμψης των συλλογικών διαδικασιών.

3. Το επιχείρημα της “πολιτικής ουσίας” σε σχέση μ’έναν ικανό αριθμό κατατεθιμένων τοποθετήσεων: Κατά την διάρκεια της συζήτησης προτασόταν το επιχείρημα ότι με μόνο δύο κατατεθιμένες προτάσεις δεν μπορούσε να γίνει εποικοδομητικός διάλογος και αυτό αποτελούσε έναν λόγο ουσίας για τον οποίο η συγκεκριμένη θεματική είτε έπρεπε να αναβληθεί είτε να ακυρωθεί. Το γεγονός και μόνο ότι ελάχιστες συλλογικότητες τοποθετήθηκαν στην θεματική αναιρεί το πρόταγμα του επιχειρήματος. Αποτελεί δηλαδή αντίφαση να υποστηρίζει κάποιος την αναγκαιότητα της συζήτησης σε βάθος, ενώ ως τότε δεν είχε δόσει καμιά σημασία. Ξαφνικά ένα ζήτημα το οποίο δεν είχε απασχολήσει σχεδόν κανέναν έγινε ιδιαίτερα σημαντικό, για να μην συζητηθεί τελικά. Απλά, αυτές οι αλλεπάλληλες αντιφάσεις δεν μπορούν να έχουν κανένα κύρος.
Ούτε βέβαια μια αντίληψη που έλεγε ότι η έλλειψη θέσης θα επέτρεπε σε μια ανταγωνιστική θέση να υπερισχύσει έχει βάση, μιας και κάθε θέση που δεν πλειοψηφεί μπορεί να απορριφθεί, σύμφωνα με τον τρόπο λήψης απόφασης στον οποίο συναινέσαμε ομόφωνα για τις διαφωνίες του προσυνεδριακού διαλόγου και το μίνιμουμ των καταγεγραμμένων συμφωνιών σε ορισμένα σημεία δεν αποτελεί πρόβλημα όπως φανέρωσε το αποτέλεσμα της διαδικασίας για την σχέση Μέσων και Σκοπών. Όπως και σε άλλες θεματικές έχουμε αρκεστεί στην ικανή σύνθεση (μέχρι εκεί καταφέραμε – μέχρι εκεί μπορούσαμε) χωρίς μια προϋπόθεση εξαντλητικής εμβάθυνσης, ακόμα περισσότερο στο θέμα Μέσα-Σκοποί που ενώ τιθόταν ως αξιακό και καίριο ούτε σε βάθος συζήτηση επιτεύχθηκε, ούτε καταγράφηκε τίποτε περισότερο από το μίνιμουμ, όχι μόνο αυτό δεν θεωρήθηκε προβληματικό, αλλά και απορρίφθηκαν συνοπτικά όλες οι θέσεις που πρότειναν την εμβάθυνση του διαλόγου ως αναγκαίου για να μην πραραχθεί μια θέση που δεν θα ήταν κενή νοήματος.

4. Το «γινάτι»: Δεν αναλύουμε τη δράση των υποκειμένων στο πολιτικό πεδίο με όρους συμπεριφορισμού ή ψυχολογισμού. Ακόμα και αν δεχτούμε την περίπτωση υποκειμένων που παρεμβαίνουν πάνω στο πεδίο αυτό με αυτό τον τρόπο, από την στιγμή που η δράση τους έχει άμεσα πολιτικά χαρακτηριστικά και συνέπειες, η ανάλυση και ερμηνεία με αυτά τα εργαλεία το μόνο που μπορεί να επιτύχει είναι είτε να οδηγήσει σε παρέλκυση από τα πραγματικά επίδικα είτε και από τα παραγόμενα αποτελέσματα. Επίσης εισάγει στην συζήτηση την πολεμική και ρίχνει το επίπεδο της διαδικασίας. Η επιμονή σε μια θέση, πρόταση ή διαδικασία είναι σημαντικό να γίνεται κατανοητή σε σχέση με το τι προσφέρει ή αφαιρεί, γενικά με το τι παράγει στο δυναμικό πεδίο.

Περι του “αξιακού”: Συνειδητά ως ΑΣΜΠΑ δεν χρησιμοποιούμε τον όρο «αξιακό» όταν επιθυμούμε να υπερτονίσουμε την σημασία που έχει για εμάς μια πρόταση, μια θέση κτλ. Η επιλογή μας απορρέει από την θέση ότι ως αναρχικοί δεν αποδεχόμαστε υπερβατολογικές αρχές, ούτε άκαμπτα δόγματα, καθώς οι αξίες μας προσδιορίζονται, κρίνονται κι επαναπροσδιορίζονται μέσα στην επαναστατική ταξική διαλεκτική με μια άμεση και συνολική ελευθεριακή-κομμουνιστική ηθικοπολιτική οπτική. Όπως έχουν επισημάνει και άλλες συλλογικότητες της ΑΠΟ, η πρόταξη του «αξιακού» υποσκάπτει τις συνθετικές διεργασίες. Εμείς επισημαίνουμε ότι πρόκειται για μια μέθοδο που επιδιώκει την διακοπή του διαλόγου ή και την επιβολή θέσεων μη επεξεργασμένων από κοινού. Τα «αξιακά» γίνονται αφηρημένα, αποσπασματικά και καιροσκοπικά προσχώματα στον κοινό λόγο της ΑΠΟ. Η πρόταξη των θέσεων οποιασδήποτε συλλογικότητας ως αδιαπραγμάτευτων με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή μέσα σε ένα οριζόντιο πολιτικό σχήμα.
Με τα πολιτικά κριτήριά μας βλέπουμε την σημαντικότητα κάποιων θεμάτων. Μάλιστα, η συναίνεση ή και η ομοφωνία πάνω σε ορισμένα (όπως το Πολιτικό-Κοινωνικό) είναι αναπόφευκτη, για να μην τα βρούμε μπροστά μας μέσα στους αγώνες ως επιτακτικά προβλήματα.

6. Η πρακτική των αποχωρήσεων: Στην β’ Προσυνεδριακή παρουσιάστηκε το ζήτημα των αποχωρήσεων από τις διαδικασίες, το οποίο τέθηκε κεντρικά ως ζήτημα πολιτικής και διαδικαστικής ουσίας. Ως ΑΣΜΠΑ δεχθήκαμε σφοδρότατη επίθεση πάνω στην αποχώρησή μας, ακόμη και επί του τυπικού. Το ίδιο σκηνικό με τους «πρωταγωνιστές» σε αντίθετες θέσεις εκτιλήχθηκε και στην γ’ Προσυνεδριακή με πολύ σοβαρότερο τρόπο και μάλιστα από συλλογικότητες που είχαν θέσει το ζήτημα των αποχωρήσεων ως σημαντική προβληματική. Όταν ως ΑΣΜΠΑ αποχωρήσαμε από μια διαδικασία σύνθεσης κατά την β’ Προσυνεδριακή δηλώσαμε την αποδοχή εκ’μέρους μας του αποτελέσματος της συζήτησης που θα συνεχιζόταν, αλλά όχι απαραίτητα και την συμφωνία μας ή την συναίνεσή μας. Η στάση μας δεν έγινε επαρκώς κατανοητή, όμως, η συλλογικότητά μας ήταν συνεπής σ’αυτήν την δήλωση. Απ’την άλλη, η αποχώρηση συντρόφων από τον Ομάδα σύνθεσης για τις ΑΡΧΕΣ στην γ’ Προσυνεδριακή επιζητούσε την λήξη του διαλόγου και σήμαινε την προκαταβολική μη επικύρωσή του. Αυτό μας κάνει να αναρωτηθούμε αν οι διαδικασίες μας έχουν κύρος όταν παράγουν τα πολιτικά αποτελέσματα που θέλει η συλλογικότητά μας και αν γυρνάμε στον πρόταιρο αφορμαλισμό όταν συμβαίνει το αντίθετο. Το δεδικασμένο της γ’ Προσυνεδριακής το μόνο που μας αφήνει είναι ότι η διαδικασία των αποχωρήσεων εν’μέσω των διαδικασιών μας με σκοπό την ακύρωσή τους αποτελεί μια αποδεκτή πρακτική.
Ακόμα, η επιλεκτική χρήση ή καταδίκη της αποχώρησης ως πολιτικής πρακτικής τροφοδοτείται κι ανατροφοδοτεί την συστηματοποιημένη πλέον πρακτική της προσωρινής αποχώρησης κι επανάκαμψης στην ίδια διαδικασία διαλόγου, που προσβάλει την σοβαρότητα των διαδικασιών μας.

Πέρα από τον απολογισμό του διαλόγου για το Πολιτικό-Κοινωνικό καλούμαστε να απαντήσουμε (όλες οι συλλογικότητες και σίγουρα κι η ΑΣΜΠΑ αφού έχει προταθεί μέσα στην ΑΠΟ να κριθούν συγκεκριμένες καταθέσεις της συλλογικότητάς μας) σε δυο ζητήματα που θέτει η συλλογικότητα ΚΑΘΟΔΟΝ εν’όψει της δ’ Προσυνεδριακής. Το ένα ζήτημα επιφανιακώς αφορά την συναίνεσή της ΑΣΜΠΑ στο τελικό κείμενο για το θέμα Μέσα-Σκοποί. Το δεύτερο ζήτημα αφορά την απαίτηση να λογοκριθεί ο προσυνεδριακός διάλογος με μια αυθαίρετη κατηγορία περί συκοφαντίας. Και τα δυο ζητήματα κατά βάθος αφορούν τα ηθικοπολιτικά θεμέλια της ΑΠΟ και την επαναστατική κοινωνική θέση της, αποκαλύπτοντας συγχρόνως μια συντηρητική εμπάθεια μέσα στο κοινό σώμα.

Σχετικά με την συναίνεσή μας στο τελικό κείμενο για το θέμα Μέσα-Σκοποί:

Σύμφωνα με τον τρόπο λήψης απόφασης για τις ΑΡΧΕΣ στον προσυνεδριακό, στον οποίον συναινέσαμε ομόφωνα, μετά από την κατοχύρωση της πλειοψηφικότερης πρότασης οι μειοψηφούσες συλλογικότητες καλούνται να δηλώσουν αν συναινούν σ’αυτήν. Προφανώς, θα ήταν παράλογη η απαίτηση να συμφωνήσουν με κάτι προς το οποίο διαφωνούσαν μόλις πριν. Το ενδεχόμενο έλλειμα συμφωνίας σε βάθος αποτελεί άμεση συνέπεια της κοινής επιλογής μας να εγκαταλήψουμε την ομοφωνία για χάρη της ταχύτερης ολοκλήρωσης των θεματικών ζητημάτων.
Η αναγόρευση ενός ζητήματος ως αξιακού κι ακόμα περισσότερο μιας άποψης, δεν είναι ικανή να δεσμεύσει τις συλλογικότητες που δεν την συμμερίζονται στην ίδια αξιολόγηση. Η συλλογικότητα που προτάσει την αξιακότητα ή την ανάγκη μέγιστης συμφωνίας δεν μπορεί να επιβάλει όρους, αλλά αντιθέτως, τοποθετείται η ίδια σε σχέση με το κεκτημένο δυναμικό σύνθεσης, όπως καταγράφηκε στην απόφαση για την διαδικασία λήψης αποφάσεων για τις ΑΡΧΕΣ στον προσυνεδριακό.
Εξετάζοντας λίγο βαθύτερα την συγκεκριμένη ένσταση, ανακύπτει μια πολιτική και διαδικαστική αντίφαση η οποία εγείρει τουλάχιστον σοβαρά ερωτηματικά ως προς το σκοπούμενό της. Με μια επιδερμική αναφορά στις προφορικές τοποθετήσεις μας κατηγορούμαστε για πλασματική συναίνεση και έμμεσα για τακτικισμό-καιροσκοπισμό. Παρότι η κατηγορία είναι βαριά και θέτει έμμεσα ζήτημα συνύπαρξης μέσα στην ΑΠΟ, θα απαντήσουμε νηφάλια επί του συγκεκριμένου. Για να κριθεί η ποιότητα της συναίνεσής μιας συλλογικότητας απαιτείται να μελετηθούν και να κριθούν οι θέσεις και οι πράξεις της πάνω στο επίμαχο ζήτημα. Οι θέσεις της ΑΣΜΠΑ για την σχέση Μέσων και Σκοπών βρίσκονταν καταγεγραμμένες και κοινοποιημένες ένα μήνα πριν την γ’ Προσυνεδριακή. Μάλιστα, δηλώσαμε ότι θεωρούμε ότι η πρότασή μας αποσαφηνίζει κι εμπλουτίζει την πρόταση που τελικά επικυρώθηκε. Για να κριθεί λοιπόν η συναίνεσή μας πρέπει να κριθούν αυτές οι θέσεις, εφόσον αυτές εξέφραζαν κι εκφράζουν ενδελεχώς την αντίληψή μας πάνω στο ζήτημα. Αλλά πως θα κριθούν εκ’των υστέρων ορισμένες θέσεις που εξοβελίστηκαν με διαδικαστικούς όρους («τυπολατρεία») από τον πολιτικό διάλογο όταν συζητιόταν το επίμαχο θέμα επί της ουσίας; Αλλά ας δούμε τι συνέβη, αναλυτικά.
Δεν αληθεύει ότι για το ζήτημα της σχέσης Μέσων και Σκοπών έγινε ουσιαστικός διάλογος κατά την β’ Προσυνεδριακή. Οι κατατεθειμένες τοποθετήσεις ήταν λίγες και υποτυπώδεις. Κατά την διάρκεια του διαλόγου οι προφορικές παρεμβάσεις της ΑΣΜΠΑ παρερμηνεύονταν. Επιμείναμε στην σε βάθος συζήτηση διότι αντιλαμβανόμασταν ότι τις διαφωνίες που σήμερα συμβιβάζουμε τεχνικά και μεταθέτουμε για το μέλλον θα αναγκαστούμε να τις αντιμετωπίσουμε επί της ουσίας κάτω από πολύ πιεστικότερες συνθήκες. Αποχωρήσαμε από την συζήτηση ακριβώς επειδή αντί του ουσιαστικού διαλόγου επικράτησε η προσπάθεια βιαστικού κλεισίματος του ζητήματος. Παρότι τυπικά οι θέσεις μας καταγράφηκαν εκπρόθεσμα, αποφασίσαμε να επιμείνουμε σ’έναν ουσιαστικό διάλογο επειδή κρίναμε το θέμα ως σοβαρό και κατανοούσαμε ότι για αρκετές συλλογικότητες ήταν αποφασιστικά κρίσιμο. Οι θέσεις που καταθέσαμε εγγράφως το λιγότερο που προσφέρουν είναι μια διαύγεια ως προς τις απόψεις της συλλογικότητάς μας πάνω στο επίμαχο ζήτημα, αλλά και σημεία διαλόγου για την αποσαφήνιση των θέσεων όλων των συλλογικοτήτων, ακριβώς επειδή οι πολιτικές συμφωνίες μας για να είναι γερές απαιτούν ξεκάθαρες θέσεις απ’όλους. Όποιες συλλογικότητες ήθελαν πραγματικά να γνωρίζουν τις θέσεις μας, να είναι προετοιμασμένες γι’αυτές, να έχουν τον χρόνο να τις επεξεργαστούν, να ξέρουν εκ’των προτέρων με ποιές απόψεις συμφωνούν και με ποιές διαφωνούν, μέχρι σε ποιό σημείο μπορούν να συναινέσουν και σε ποιά σημεία δεν μπορούν να κάνουν πίσω, όφειλαν να μελετήσουν τις θέσεις της ΑΣΜΠΑ που κατατέθηκαν γραπτώς μετά την β’ Προσυνεδριακή και να τοποθετηθούν συγκεκριμένα πάνω σ’αυτές στην γ’ Προσυνεδριακή με βάση τις συνθετικές διατυπώσεις, ενδεχομένως για να τις απορρίψουν, αλλά επί του πολιτικού νοήματός τους. Αντ’αυτού, πάλι μπλοκαρήστηκε ο διάλογος επί της ουσίας με το τυπικό πρόσχημα ότι δεν μπορούσε να ξαναρχίσει η συζήτηση από την αρχή. Έτσι, οι διαφορετικές θέσεις, αντιλήψεις και κατευθύνσεις που ενυπάρχουν στην διαδικασία για την συγκρότητηση της ΑΠΟ δεν συζητήθηκαν εκεί που έπρεπε να συζητηθούν από κοινού. Το διαδικαστικό κριτήριο εξοβέλισε την πολιτική ζύμωση απόλυτα. Η αποφυγή του ουσιαστικού διαλόγου σχετικοποιεί τις βασικές πολιτικές συμφωνίες.
Η έλλειψη διάθεσης για ζύμωση όπως εκφράστηκε κατά την β’ και την γ’ Προσυνεδριακή απέναντι στα ζητήματα Μέσα-Σκοποί και Πολιτικό-Κοινωνικό, βρήκε στήριγμα στους διαδικαστικούς τύπους που είχαμε θέσει σε εφαρμογή μόλις πριν. Οι διαφορές στα δυο επίδικα θέματα προσπεράστηκαν με τεχνικό τρόπο επειδή θεσπίσαμε την εντός χρονικών ορίων παραγωγή αποφάσεων επί των εκκρεμούντων ζητημάτων και την πλειοψηφική ισχύ. Τώρα οι διαφορές αναφέρονται ως σημεία ρήξεων χωρίς να θίγονται καθαυτές. Η ΑΣΜΠΑ είχε επισημάνει έντονα και με κάθε ευκαιρία τον συγκεκριμένο κίνδυνο. Ότι δηλαδή, ο επείγον χαρακτήρας της ψηφοφορίας ως τρόπου λήψης απόφασης και η ταύτιση της ελάχιστης τυπικά ικανής πλειοψηφίας με την επάρκεια συμφωνίας υπονομεύουν τον συνθετικό διάλογο. Ωστόσο, συναινέσαμε στην δοκιμή του συγκεκριμένου εργαλείου. Πολύ σύντομα εμφανίστηκαν τα εγγενή προβλήματα αυτής της κοινής επιλογής και μαζί ορισμένες νοοτροπίες αναντίστοιχες της πολιτικής σοβαρότητας και συντροφικότητας που απαιτείται για την συγκρότηση μιας ομοσπονδιακής οργάνωσης.
Ορισμένες από τις συλλογικότητες που ήταν υπέρμαχες της ψηφοφορίας και συλλογικότητες που ήθελαν οριστικές αποφάσεις για ένα σύνολο θεμάτων πριν το συνέδριο υπερασπίστηκαν αυστηρά τις τυπικές συμφωνίες αποκλείοντας μια σε βάθος συζήτηση στο ζήτημα της σχέσης Μέσων και Σκοπών. Αποτελεί τουλάχιστον κραυγαλαίο αντιφατικό συμπέρασμα και αντιφατικό μίγμα επιχειρημάτων να ασκούν κριτική για τυπολατρεία, να δηλώνουν προβληματισμένες για το έλλειμα πολιτικών συμφωνιών, δείχνοντας άλλες συλλογικότητες ή και να εγκαλούν εκ’των υστέρων για ελλειπείς συναινέσεις.
Η ένσταση πάνω στην συναίνεση της συλλογικότητάς μας σημαίναι ότι επιπλέον του εξοβελισμού μιας τοποθέτησης εκτός διαλόγου λόγω εκπρόθεσμης κατάθεσής της, καλούνται ενδεχομένως όλοι να αποδείξουν την νομιμοφροσύνη τους σε σχέση με την κατοχυρωμένη πρόταση. Μια συλλογικότητα κατηγορείται, ενώ η εμπεριστατομένη άποψή της έχει ήδη καταδικαστεί στην σιωπή. Αφενός, η κατάσταση που σκιαγραφείται θυμίζει κάτι από κεκαλυμένες κομματικές εκκαθαρίσεις. Αφετέρου, διαφένεται ότι αρκετοί συναίνεσαν στον εξοβελισμό ορισμένων θέσεων ακριβώς επειδή αυτές έθιγαν το υπόβαθρο των πολιτικών επιφάσεών τους.
Έτσι, η ΑΣΜΠΑ έχει κάθε λόγο να εξηγήσει επί της ουσίας πια είναι η θέση της για την σχέση Μέσων και Σκοπών, όπως το έχει κάνει εγγράφως και να καταδείξει πολύ συγκεκριμένα γιατί με τις θέσεις της υπερασπίζεται την ηθικοπολιτική και οργανωτική ακεραιότητα της ΑΠΟ, ενώ η πρόταση στην οποία συναινέσαμε όλες οι συλλογικότητες αφήνει τεράστια κενά, εώς και την δυνατότητα αντιστροφής του αφορισμού των αγιασμένων μέσων σε καθαγιασμένο μέσο σεχταριστικών σκοπιμοτήτων. Αντί δηλαδή, να κρίνονται όλες οι πολιτικές θέσεις και στάσεις από μια ηθικοπολιτική και αντικειμενική σκοπιά, φτάνουμε στην κατασκευή διαχωρισμών με αμοραλιστκές μεθόδους. Απλούστατα, οι μίνιμουμ θέσεις της ΑΠΟ για το θέμα Μέσα-Σκοποί αξιοποιούνται από μια συλλογικότητα, η οποία έθεσε εξαρχής το ζήτημα ως «αξιακό», αλλά στην συνέχεια αρνήθηκε τον διάλογο επί της ουσίας, προσβλέποντας στην στοχοποίηση μιας άλλης συλλογικότητας με τυπικούς όρους. Η ΑΣΜΠΑ στοχοποιείται ακριβώς επειδή άσκησε κριτική στον τεχνητό μινιμαλισμό και ο τρόπος της στοχοποίησής της είναι ακριβώς η αυθαίρετη πολεμική εργαλειοποίηση των μινιμαλιστικών θέσεων της ΑΠΟ για την εργαλειοποίηση. Τα επιφαινόμενα του διαλόγου περί Μέσων και Σκοπών επιστρατεύονται έξω από κάθε πολιτικό νόημα, αφού ο πολιτικός διάλογος έχει ήδη απαξιωθεί, αποκαλύπτοντας την καιροσκοπική αντίληψη των κατηγόρων. Αναπόφευκτα καλούμαστε όλοι να κρίνουμε ποιοί αγιάζουν τα μέσα και για ποιους σκοπούς.

Σχετικά με τις «συκοφαντικές» αναφορές:

Καταρχάς, είναι αδιανόητο να σβηστεί από τα αρχεία οποιαδήποτε τοποθέτηση συμμετέχουσας συλλογικότητας στην διαδικασία της ΑΠΟ, ακόμα κι αν είχαμε να κάνουμε μ’ ένα αισχρό ή κι εχθρικό προς την ΑΠΟ κείμενο. Η καταγραφή κάθε τοποθέτησης δεν είναι ζήτημα ισότητας, αλλά ελάχιστη προϋποθεση της συλλογικής μνήμης. Ειδικά μια θεμελιακά προβληματική τοποθέτηση θα έπρεπε να καταγραφεί για να στιγματιστεί και ν’αποτελέσει αρνητικό παράδειγμα.
Η «εκβιαστική» απαίτηση εξαφάνισης ορισμένων θέσεων, που σίγουρα δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα στην ΑΠΟ, επιζητά την αποφυγή του διαλόγου μέσα στην ΑΠΟ πάνω στα επίμαχα ζητήματα. Οι θέσεις της ΑΣΜΠΑ για το θέμα Μέσα-Σκοποί προσπεράστηκαν, οι θέσεις της για το θέμα Πολιτικό-Κοινωνικό επίσης, με εντελώς αυθαίρετο τρόπο και τώρα επιζητάται η διαγραφή τους από την συλλογική μνήμη. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν πρόκειται για θέσεις που ορισμένοι δεν μπορούν να ανεχτούν, αλλά για θέσεις που θέλουν να μην συζητηθούν. Εδώ, αρκεί να υπερασπιστούμε το αυτονόητο για αναρχικούς, ότι καμία λογοκρισία δεν είναι ανεκτή.
Υποθέτουμε δια της ατόπου απαγωγής ότι η ΚΑΘΟΔΟΝ προτάσει την σύγκλιση της ολομέλειας ως μπαμπούλα, μάλλον διότι καταλαβαίνει ότι η λογοκρισία δεν μπορεί να θεμελιωθεί πουθενά. Αλλά γιατί να μην τεθεί το ζήτημα στην ολομέλεια αν είναι τόσο σοβαρό; Και βέβαια, γιατί η σύγκλιση της ολομέλειας μπορεί να γίνεται ανάθεμα; Το συλλογικό σώμα δεν έχει κανένα λόγο να φοβάται την συλλογικότερη διαδικασία του. Εκεί παίρνονται οι σοβαρότερες αποφάσεις κι εκεί αποκλειστικά κρίνονται οι πολιτικές συλλογικότητες από κοινού. Ποιό όργανο θα μπορούσε ν’αποφασίσει την διαγραφή ορισμένων θέσεων, αν προβλεπόταν κάτι τέτοιο; Η ολομέλεια γίνεται μπαμπούλας διότι η ΚΑΘΟΔΟΝ θεωρεί ως πιο ανόδυνη λύση την εξαφάνιση του προβλήματος ενάντια σε κάθε πολιτική λογική. Έτσι, «απειλεί» ότι μπορεί να γίνει αυτό που πολιτικά, ηθικά, διαδικαστικά και λογικά πρέπει να γίνει αν έστω ένας θέλει να υπερασπιστεί στάσεις και θέσεις τις οποίες μια συλλογικότητα (η ΑΣΜΠΑ στην συγκεκριμένη περίπτωση) θεωρεί ότι δεν χωράνε στην ΑΠΟ. Η ολομέλεια εμφανίζεται σαν συννεφιασμένος ορίζοντας εφόσον αποφύγαμε να μπούμε στον πυρήνα των διαφωνιών όσο είχαμε τα επίμαχα θέματα στο τραπέζι του διαλόγου. Παρεπόμενα, καθίσταται ολοφάνερη η σωρευτική απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών.
Επί των επιχειρημάτων τώρα, είναι εντελώς αστήρικτη μια αξιολογική κρίση πάνω σε μια θέση βάσει του ότι η θέση περιλαμβάνει αποσπάσματα ατομικού κειμένου, πόσο μάλλον αν ο συγγραφέας είναι και μέλος της συλλογικότητας που συντάσει την θέση. Τι θα έπρεπε να πούμε για μια αναφορά στον Μαλατέστα πχ, που δεν ζει και δεν συμμετέχει και στην ΑΠΟ; Μάλιστα, το κείμενο από το οποίο έχουν παρθεί οι επιμέρους διατυπώσεις αφορούσε ένα πεδίο αγώνα στο οποίο συμμετέχουν όλα τα μέλη της ΑΣΜΠΑ. Άλλωστε, όταν αποφασίσαμε να οργανωθούμε πολιτικά με την μορφή της ΑΣΜΠΑ δεν γίναμε ξαφνικά άλλοι άνθρωποι, διαγράφοντας τις κοινές αγωνιστικές εμπειρίες μας και ειδικά τις πιο πρόσφατες. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι ορισμένες θέσεις που είχαμε κατακτήσει μέσα στην ταξική-κοινωνική πάλη πριν την συγκρότηση της συλλογικότητάς μας και τις οποίες εξελίξαμε στην συνέχεια συλλογικά εκφράζουν την αντίληψή μας πάνω σε κρίσιμα ζητήματα της ΑΠΟ με έναν τρόπο γειωμένο στην πραγματικότητα που έχουμε βιώσει, όντας σε απόλυτη συνάφεια με τις θέσεις και τους στόχους που έχουμε ήδη συμφωνήσει στην ΑΠΟ και μ’ένα βλέμμα στα επερχόμενα διακυβεύματα της πάλης. Μ’ένα τέτοιο πολιτικό σκεπτικό φροντίσαμε να μην κάνουμε αναφορές σε πρόσωπα, σε πολιτικά σχήματα και σε συμβάντα, αλλά μόνο σε πολιτικές θέσεις και στάσεις.
Αρκεί να επικαλεστεί κάποιος ότι συκοφαντείται για να στιγματίσει μια θέση; Αρκεί το γεγονός ότι ορισμένες δικές του θέσεις απαντόνται σε μια αντίδικη θέση; Οχι. Η κατηγορία της συκοφαντίας κρίνεται επί των συγκεκριμένων λόγων. Για να κρίνουμε αν υπάρχει συκοφαντία πρέπει να μελετήσουμε τις καταγεγραμμένες τοποθετήσεις ή τις μαρτυρίες σε μια άλλη περίπτωση, σε σχέση με το πλαίσιο των αναφερόμενων παραδειγμάτων και το σύνολο των πραγματικών γεγονότων. Αν είμαστε συκοφάντες είμαστε υπόλογοι στην ΑΠΟ. Αλλά όποιος απαιτεί μια διαυγή κρίση επί του προκειμένου, οφείλει πρώτα να ανοίξει πραγματικά τον διάλογο γύρω από τα επίδικα ζητήματα και συγκεκριμένα εδώ, το θέμα της ηθικοπολιτικής ενότητας του αγώνα στο πλαίσιο της ΑΠΟ και το θέμα της σχέσης μας με το κοινωνικό κίνημα. Χωρίς κοινό προσανατολισμό δεν μπορεί να υπάρχει κοινή κρίση σε σχέση με το παρελθόν.
Με δεδομένο ότι υπάρχουν πολιτικές αντιθέσεις ανάμεσα σε συλλογικότητες της ΑΠΟ μπορεί να είναι γόνιμη η κριτική αναφορά σε θέσεις άλλων συλλογικοτήτων του κοινού εγχειρήματος; Συμβαίνει διαρκώς σε όλα τα θέματα του διαλόγου της ΑΠΟ και αποτελεί ζωτικό στοιχείο της πολιτικής σύνθεσης. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η αναφορά μας ήταν σε θέσεις που δεν έχουν κατατεθεί ευθέως μέσα στην ΑΠΟ. Ωστόσο, δεν έχουν πάψει να αποτελούν πολιτικές θέσεις μιας συλλογικότητας (της ΚΑΘΟΔΟΝ), αφού έχουν εκφραστεί δημόσια και δεν έχουν ανακληθεί από την συγκεκριμένη συλλογικότητα. Δεν αντιλαμβανόμαστε την ΑΠΟ ως ιδεολογικό ενιδρύο, αλλά στην πραγματική σχέση της με τους ταξικούς-κοινωνικούς αγώνες. Κάθε πολιτική θέση και στάση των συμμετεχόντων συλλογικοτήτων αφορά το σύνολο. Άρα, δεν θα μπορούσαμε να κρύψουμε κάτω από το χαλάκι τις σοβαρές αντιφάσεις που εκδηλώνονται σιγά σιγά και μέσα στην ΑΠΟ καθώς θέλουμε να βαδίζουμε σε μια κατεύθυνση εμβάθυνσης των συμφωνιών μας. Αντιθέτως, θέτουμε προς συλλογική κρίση τις εκάστοτε αντιφάσεις και αντιθέσεις που αντιλαμβανόμαστε, με όρους πολιτικών θέσεων μέσα στο εξελικτικό πλαίσιο της κοινής ατζέντας.
Η αλήθεια είναι ότι σύντροφοι της ΑΣΜΠΑ έχουν συκοφαντηθεί με τον πλέον αισχρό και προβοκατόρικο τρόπο κι έχουν γίνει και στόχος της βίας των συκοφαντών στο πρόσφατο παρελθόν. Η συλλογικότητα που μας κατηγορεί για συκοφαντία στήριξε εμπράκτως και εγγράφως αυτές τις πρακτικές. Παρόλαυτά, ήταν μια από τις τέσσερις ιδρυτικές συλλογικότητες του εγχειρήματος της ΑΠΟ. Ως ΑΣΜΠΑ κατανοήσαμε την πρόταση για την ΑΠΟ ως μια ανοιχτή, αλλά με συγκεκριμένους πολιτικούς όρους, οριζόντια διεργασία πολιτικής συνοργάνωσης. Στην πρόταση για την ΑΠΟ δεν αναγνωρίσαμε ούτε σεχταριστικά στεγανά, ούτε ιεραρχίες. Όχι γιατί δεν μεταφέρει ο καθένας τις παθογένειές του, αλλά γιατί αντιληφθήκαμε ότι η πρόταση ενέχει μια ισχυρή δυναμική στην κατεύθυνση του συλλογικού ξεπεράσματός τους. Αναγνωρίζοντας τον εαυτό μας, την συλλογικότητά μας μέσα στο συγκεκριμένο συλλογικό όραμα και δίνοντας αξία στο πρόταγμα της ΑΠΟ δεν θα μπορούσαμε να το χαρίσουμε στην συντηρητική ανάδραση, απ’όπου κι αν προέρχεται (ενδεχομένως κι από εμάς τους ίδιους). Θα μπορούσαμε να αποστασιοποιηθούμε και να διεξάγουμε μια σκληρή πολεμική ενάντια σε μια πολιτική ομάδα που σε μια συγκεκριμένη συνθήκη τάχθηκε εχθρικά απέναντι σ’ένα πεδίο αγώνα ή και σε όποιους της προσφέρουν πολιτικά άλλοθι. Αλλά τότε θα προδικάζαμε μοιρολατρικά το άδοξο τέλος του πολιτικού προσανατολισμού μας. Επιλέξαμε το αντιθέτο: Αταλάντευτη αποφασιστικότητα για την συγκρότηση ενός οργανωμένου κινηματικού αναρχικού πόλου, για την κοινωνική επανάσταση, για την αναγκαία ενότητα στην δράση. Πολιτική σοβαρότητα και συντροφικότητα. Εμπιστοσύνη και συνέπεια προς τις κοινές συμφωνίες. Ευθύτητα και συνθετική εργασία στον πολιτικό διάλογο. Κριτική εξέταση και ανοιχτή συζήτηση των ζητημάτων που εγείρονται από τους πραγματκούς αγώνες, στα πλαίσια του εξελισσόμενου κοινού πολιτικού διαλόγου.
Στην δική μας αντίληψη το πρόταγμα δεν περικλύεται στην φράση «να κάνουμε όλοι ένα βήμα πίσω» ώστε να βρούμε κοινές συναινέσεις σε αυτά που ενίοτε μας χωρίζουν, αλλά «να κάνουμε όλοι ένα βήμα μπροστά» σε ένα νέο κοινό τόπο με αυτά που μας ενώνουν, δηλαδή, αυτά που χτίζουμε σήμερα μαζί, που θα καθορίζεται περισσότερο από τις ανοιχτές δυνατότητες του αύριο παρά από τις αδυναμίες του χτες.

Σχετικά με τα Τοπικά Συντονιστικά και τους πολιτικούς σκοπούς της ΑΠΟ

Ως ΑΣΜΠΑ συμφωνούμε απόλυτα ότι η ΑΠΟ πρέπει να συγκροτηθεί ως αναγκαίο βήμα -με βάση το αναγνωρισμένο όριο κάθε συλλογικότητας στη στρατηγική- για τη συνέχιση του αναρχικού αγώνα, την ουσιαστική κεντρική παρέμβασή των αναρχικών, τη δημιουργία ενός διακριτού αντιθετικού πόλου απέναντι στην κυριαρχία, την ριζοσπαστικοποίηση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων που διεξάγονται, την προώθηση των αρχών και προταγμάτων μας μέσα σε αυτούς. Και σίγουρα συμφωνούμε με το σημείο γ’ του καλέσματος που λέει τα εξής: «Η αναρχική πολιτική οργάνωση θα πρέπει να δομηθεί πάνω σε κοινές πολιτικές αντιλήψεις και όσο το δυνατόν πιο συνεκτικές συμφωνίες ώστε να μπορεί να χαράξει μακροπρόθεσμες στρατηγικές αγώνα. Η δημιουργία μιας οργάνωσης επιστέγασμα του αναρχικού “χώρου” δεν είναι κάτι που επιθυμούμε. Η αναρχική πολιτική οργάνωση που επιδιώκουμε είναι μέρος τους ευρύτερου αναρχικού/αντιεξουσιαστικού κινήματος, λειτουργεί στο εσωτερικό του και αλληλεπιδρά με αυτό». Αν δεν συμφωνούσαμε δεν θα βρισκόμασταν μέσα στην διαδικασία της ΑΠΟ.
Ακριβώς επειδή αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη για συγκροτημένη και σχεδιασμένη αναρχική παρέμβαση στους κινηματικούς κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες και θεωρούμε ότι το ζητούμενο είναι το άνοιγμα περισσότερων μετώπων αγώνα, η μαζικοποίηση και η ριζοσπαστικοποίησή τους, προωθώντας τις αναρχικές θέσεις που αναφέρονται στην κοινωνική επανάσταση και τον ελευθεριακό κομμουνισμό, κρίνουμε απαραίτητη την δημιουργία συλλογικών δομών μέσα στα πλαίσια των πολιτικών συμφωνιών της ΑΠΟ, που θα είναι ικανές να εκφράσουν τις κεντρικές θέσεις της ΑΠΟ άμεσα και δραστικά σε κάθε σημείο του κοινωνικού πεδίου στο οποίο υπάρχει η οργανωμένη παρουσία των συλλογικοτήτων της ΑΠΟ ή και σε σημεία που μέχρι σήμερα αδυνατούσαμε να παρέμβουμε και στα οποία απαιτείται να παρέμβουμε κεντρικά. Τα Τοπικά Συντονιστικά ως εκτελεστικά όργανα απαντούν σε μια πλευρά του παραπάνω πολιτικού προσανατολισμού, εδαφικοποιώντας δυναμικά τα κεντρικά προτάγματα της ΑΠΟ με την αμεσότητά τους στον χώρο και στον χρόνο και κυρίως με την συλλογική ισχύ της οργανωμένης κοινής παρουσίας των πολιτικών συλλογικοτήτων.
Η γεωγραφική αντίληψη της κεντρικότητας αντίκειται στην οριζοντιότητα των αναρχικών συλλογικών διαδικασιών και στον ομοσπονδιακό χαρακτήρα των κοινωνικών προταγμάτων μας. Σε επίπεδο τακτικής, σε άλλες περιστάσεις χρειάζεται συγκέντρωση των δυνάμεών μας, σε άλλες χρειάζεται ταυτόχρονη συντονισμένη παρέμβαση και σε άλλες άμεση ανταπόκριση στις εξελισσόμενες καταστάσεις. Σε κάθε περίπτωση η παρέμβαση της ΑΠΟ είναι κεντρική εφόσον μεταφέρει τα πολιτικά προτάγματα της στον εκάστοτε τόπο αγώνα. Επιπλέον και κυρίως, ο δομημένος τοπικός συντονισμός είναι απαραίτητος και ικανός για την κεντρικοποίηση των επιμέρους σημείων αντίστασης.
Όπως έχουμε ήδη επισημάνει, η απάντηση στην αντικειμενικά ανισομερή διάταξη των πολιτικών δυνάμεών μας δεν μπορεί να είναι το μπλοκάρισμα της συνοργάνωσης, η απομόνωση και ο αφορμαλισμός. Όπου βρίσκεται έστω κι ένας από εμάς, βρίσκεται η ΑΠΟ κι όπου παρεμβαίνει η ΑΠΟ έχει κάθε λόγο να το κάνει με την μέγιστη συγκρότηση. Η τακτική συγκρότηση της ΑΠΟ όχι μόνο δεν θα την απομονώσει από το αναρχικό και το ευρύτερο κίνημα, αλλά αντιθέτως, θα δημιουργήσει μια ποιοτικά και ποσοτικά νέα δυνατότητα κινηματικής επαφής μέσα από το παράδειγμα της συνοργάνωσης. Όπως είχαμε γράψει το Νοέμβρη του ’13: «Η ενιαία δομή μπορεί να ενισχύσει την πρωτοβουλία, να κινητοποιήσει τοπικό και θεματικό δυναμικό, να προάγει εντός κι εκτός τα κοινά εφόδια (υλικά, γνωστικά, ηθικά, βιωματικά) που απαιτούνται για την αρτιότερη πραγμάτωση της οριζοντιότητας, να ανοίξει συλλογικό χώρο στη μοναδικότητα του κάθε αγωνιζόμενου. Ή θα πραγματώσουμε τη συλλογική αυτοδιεύθυνση στους τωρινούς αγώνες ή θα αφεθούμε στην παλινδρόμηση μεταξύ ηττοπαθούς παρορμητισμού και αφοπλιστικού σχετικισμού.»
Η οργάνωση δομών για την προώθηση των κοινών πολιτικών θέσεων μας μέσα και σε συνάφεια με τους ταξικούς-κοινωνικούς αγώνες φαίνεται από την εμπειρία μας και από τις συνθήκες της εποχής ως απαραίτητη για την ενίσχυση μιας αντίληψης κινηματικής συγκρότησης που θα ξεπεράσει τις αντιλήψεις που προωθούν τον πρακτικισμό και την εντυπωσιοθηρία. Χωρίς την οργανωμένη αμεσότητα της πολιτικής παρέμβασής της η ΑΠΟ θα γίνει εξωτερικός παρατηρητής/αναλυτής, παρότι σε διαφορετικό βάθμο οι συλλογικότητες μπορεί να βρίσκονται μέσα στους αγώνες. Και χωρίς την οργανωμένη ενότητα σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής παρέμβασης της ΑΠΟ οι συλλογικότητες θ’αποκτήσουν σχέση πρωτοβουλιακών «ομάδων κρούσης», κρίνοντας κατά μόνας ή με αφορμαλιστικούς δεσμούς συγγένειας πότε, που και ποιές θέσεις της ΑΠΟ θα πρέπει να εκφράσουν. Μια αντίληψη που ταυτίζει την κατάκτηση κοινών κεντρικών πολιτικών προταγμάτων με μια αποκλειστική αποφασιστική αρμοδιότητα του διαρκούς συλλογικού οργάνου πάνω στο σύνολο των δραστηριοτήτων της ΑΠΟ, αν εφαρμοστεί θα στραγγαλίσει τις δυνατότητές της και κατά συνέπεια θα ενισχύσει τον προεγκατεστημένο αφορμαλισμό, την αποσπασματική πρωτοβουλία και τις σεχταριστικές τάσεις.
Οι αναλύσεις που βλέπουν ότι η πρόταση συγκρότησης τοπικών δομών έρχεται να λύσει επιμέρους ελλείψεις ή ανάγκες των πολιτικών συλλογικοτήτων, ερμηνεύει τα νέα εργαλεία μέσα στα όρια του ήδη δοκιμασμένου επιπέδου οργάνωσης. Η μη κατανόηση της κεντρικής πολιτικής ανάγκης για δυναμική εδαφικοποίηση των κοινών πολιτικών προταγμάτων της ΑΠΟ έγγυται στην δυσκολία μετάβασης σε μια συνθετικότερη βαθμίδα αυτοοργάνωσης, από την κεκτημένη αντίληψη των επιπέδων οργάνωσης στο οποίο είμαστε ριζωμένοι. Τα άλματα φαίνονται μεγάλα, αλλά είναι αναγκαία.
Το αρχικό πλαίσιο που είχε κατατεθεί ως βάση εμβάθυνσης και ανάπτυξης πολιτικών συμφωνιών μπορεί να ερμηνεύεται από κάθε συλλογικότητα ποικιλοτρόπως στο σύνολο των σημείων που δεν τέθηκαν εξαρχής μέσα σε μια εντελεχή-ολοκληρωτική πρόταση. Κατά την διάρκεια του προσυνεδριακού διαλόγου διερευνούμε και διαμορφώνουμε τις συμφωνίες και τις διαφωνίες μας με βάση συμφωνίας το αρχικό κάλεσμα. Από την αρχή αυτής της διαδρομής ως ΑΣΜΠΑ αναγνωρίσαμε το ενδεχόμενο πολιτικών ρήξεων μέσα στην οργανωτική διαδικασία. Δεν προδικάζουμε σχίσματα, διότι θέλουμε να είμαστε ενωτικοί. Δεν μας ανησυχούν οι πολιτικές αντιπαραθέσεις και οι ρήξεις, διότι θέλουμε μια ριζοσπαστική πολιτική διεργασία. «Πραγματικά, συναντιούνται εκείνοι που βλέποντας τον εαυτό τους από κοινού στην επανάσταση, αυτοεξελίσσονται μέσα στον καθημερινό αγώνα προς την κατεύθυνση της ενότητας».

Τέλος, μερικές σημειώσεις-απαντήσεις στα ερωτήματα και τις ενστάσεις που μπαίνουν σχετικά με την συνθετική πρόταση για τα Τοπικά Συντονιστικά η οποία συγκέντρωσε την μεγαλύτερη και επαρκή συναίνεση (2η):
Στον συνθετικό διάλογο της Ομάδας σύνθεσης για την ΔΟΜΗ στην γ’ Προσυνεδριακή ακολουθήσαμε την συμφωνημένη ατζέντα επακριβώς και την επαναβεβαιώσαμε ομόφωνα, προσδιορίζοντας ειδικότερα τα βήματα της διαδικασίας, με μεγαλύτερη σαφήνεια απ’ότι σε κάθε προηγούμενη συζήτηση για τα όργανα. Αφού είχαμε ήδη λήξει τις βασικές συμφωνίες για το συνέδριο, συνδιαμορφώσαμε ορισμένες βασικές συμφωνίες για την σύγκληση και τους σκοπούς των συνδιασκέψεων και για την συγκρότηση ενός διαρκούς γενικού οργάνου. Στην συνέχεια περάσαμε στο ζήτημα της απόφασης συγκρότησης τοπικών οργάνων, έχοντας συναποφασίσει ότι αμέσως μετά θα προσδιορίσουμε τις αρμοδιότητες του διαρκούς γενικού οργάνου και ύστερα των υπόλογων οργάνων. Δεν κάναμε άλματα, αλλά κινηθήκαμε σταδιακά από το γενικό στο ειδικό. Για τα τοπικά συντονιστικά εκκρεμούν ακόμα πολλά ζητήματα, όπως και για το διαρκές γενικό όργανο κι όπως και για το συνέδριο.
Αν αποφασίζαμε να προσδιορίσουμε πρώτα όλες τις αρμοδιότητες του γενικού οργάνου θα προσκρούαμε στην έλλειψη αποφάσεων για την ύπαρξη υπόλογων οργάνων. Θα βρίσκαμε μπροστά μας το πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε πριν κάποιο καιρό με την άρρηκτη σχέση μεταξύ τρόπων λήψης απόφασης και οργάνων. Η απάντηση που δώσαμε τότε ήταν ο προσδιορισμός των τρόπων λήψης απόφασης ανάλογα σε μια γενική διάκριση των θεματικών (τακτική και λοιπά). Η απάντηση που δώσαμε τώρα ήταν ο βαθμιδόν καθορισμός των δομών της ΑΠΟ από το συλλογικότερο προς το ειδικότερο και ύστερα ο λεπτομερής προσδιορισμός των χαρακτηριστικών τους. Και σίγουρα δεν θα μπορούσαμε να τα συζητήσουμε όλα ταυτόχρονα και γι’αυτό τα βάλαμε ομόφωνα σε μια σειρά.
Αναφορικά με την σχέση ανάμεσα στην στρατηγική και την τακτική αφενός και στο διαρκές γενικό όργανο και τα τοπικά συντονιστικά αφετέρου, σαφώς το συνέδριο κι ίσως και μια ειδική συνδιάσκεψη έχουν την αποκλειστική αρμοδιότητα για την χάραξη της στρατηγικής, όπως έχουμε ομοφωνήσει και σίγουρα ούτε το διαρκές γενικό όργανο, ούτε οποιοδήποτε άλλο υπόλογο όργανο. Το διαρκές γενικό όργανο και υπό τον έλεγχό του τα τοπικά συντονιστικά έχουν την εκτελεστική ευθύνη για την εφαρμογή όχι μόνο της στρατηγικής που χαράσσει το συνέδριο, αλλά και των τακτικών προσανατολισμών, οδηγιών και όρων που διαμορφώνονται από το συνέδριο και τις συνδιασκέψεις. Τα ολομελειακά όργανα έχουν αρμοδιότητα σε ότι κρίνουν απαραίτητο. Οι διαδικασίες που έχουμε ήδη σχηματοποιήσει από κοινού, εγγυώνται αυτήν την συλλογική δυνατότητα. Οι πρωτοβουλίες που προβλέπονται για τα τοπικά συντονιστικά οριοθετούνται ρητώς και υπόκεινται διαρκώς στις κοινές αποφάσεις των οργάνων στα οποία συμμετέχουν όλες οι συλλογικότητες: «… και αναλαμβάνουν σχετικές πρωτοβουλίες μέσα στα πλαίσια και με τους όρους που θέτουν το συνέδριο, οι συνδιασκέψεις και το διαρκές όργανο ».
Σχετικά με τον τρόπο λήψης απόφασης, το διαρκές γενικό όργανο, τα τοπικά συντονιστικά και όποια άλλα όργανα συγκροτηθούν, όπως οι ομάδες εργασίας, ως εκτελεστικά όργανα θα πρέπει ν’αποφασίζουν στα πλαίσια των ευθυνών τους με τον τρόπο που αποφασίσαμε για την τακτική. Θεωρούμε, ως ΑΣΜΠΑ, ότι δεν προκύπτει ζήτημα αλλαγής των τρόπων λήψης απόφασης. Και βέβαια, δεν πρέπει να αναβαθμιστούν οι αρμοδιότητες του διαρκούς γενικού οργάνου, αποδίδοντάς του ζητήματα στρατηγικής, για τα οποία απαιτούνται ομόφωνες αποφάσεις. Επισημάναμε σε προηγούμενες έγγραφες τοποθετήσεις μας, αλλά και κατά την διάρκεια της γ’ Προσυνεδριακής ότι ειδικά για την διαμόρφωση λόγου (πχ προκηρύξεις) θα πρέπει ν’απαιτείται ομόφωνη έγκριση των συλλογικοτήτων, εκτός ειδικών περιστάσεων (έλλειψη απαιτούμενου χρόνου) όπως θα έχει προσδιοριστεί προηγουμένως από το συνέδριο, μια συνδιάσκεψη ή και το διαρκές γενικό όργανο («…μέσα στα πλαίσια και με τους όρους…»).

Αναρχική Συλλογικότητα για τη Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση

Νοέμβρης 2014

Κείμενο αποχώρησης της ΑΣΜΠΑ από τον πολιτικό διάλογο συγκρότησης Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης

Επισήμανση: Η ΑΣΜΠΑ αποχώρηση από την ΑΠΟ στην έναρξη της δεύτερης μέρας της συνάντησης του Νοέμβρη του ’14. Το κείμενο κοινοποιήθηκε τον Γενάρη του ’15.

Προς τις πολιτικές συλλογικότητες που συμμετέχουν στις διαδικασίες συγκρότησης αναρχικής πολιτικής οργάνωσης:
Κοινοποίηση αποχώρησης της Αναρχικής Συλλογικότητας για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση από τις διαδικασίες της Α.Π.Ο.

– Από το ξεκίνημα της συλλογικότητάς μας το καλοκαίρι του ’13 αντιλαμβανόμασταν την αντικειμενική αναγκαιότητα πολιτικής συγκρότησης του αναρχικού κινήματος με ομοσπονδιακούς όρους και κρίναμε το εγχείρημα της ΑΠΟ ως ένα καινοτομικό ποιοτικό άλμα. Η αρχική πολιτική πρόταση των τεσσάρων συλλογικοτήτων για την ΑΠΟ ήταν μια σοβαρή και ικανή βάση εκκίνησης στην σωστή κατεύθυνση. Ο οργανωμένος διάλογος που ακολούθησε κι εξελίχθηκε είχε ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά τόσο στις διαδικασίες του, όσο και στα πολιτικά προτάγματα και τις συμφωνίες που παρήγαγε. Ποτέ στο παρελθόν δεν έχει επιτευχθεί ένας τέτοιος πλούτος δεσμευτικών συμφωνιών από ένα τόσο ευρύ συλλογικό σώμα. Σ’ αυτήν την δομημένα ανοιχτή πολιτική διεργασία συμμετείχαμε με όλο το κατάλληλο δυναμικό μας. Το καταγεγραμμένο προϊόν της συλλογικής πολιτικής ζύμωσης στα πλαίσια της ΑΠΟ, το θεωρούμε κοινό κτήμα στην διάθεση του αναρχικού κινήματος και παρακαταθήκη για την συνέχεια των οργανωτικών προσπαθειών μας, με όποιες μορφές εκδηλωθούν από εδώ και πέρα.

– Στην εκκίνηση της πολιτικής ζύμωσης είχαν θέση όλα τα συλλογικά υποκείμενα που συμφωνούσαν με τις αρχικές θέσεις, όπως αρμόζει σε μια ελευθεριακή πολιτική συγκρότηση που θέλει να ενώσει τις κοινωνικές δυνάμεις σε μια επαναστατική κατεύθυνση. Ωστόσο, μεταξύ των πολιτικών συλλογικοτήτων της ΑΠΟ υπήρχαν χάσματα αντίληψης της ποιοτικής αλλαγής που επιχειρήσαμε από κοινού. Θα τα παραθέσουμε επιγραμματικά αφού τα έχουμε θίξει εκτενώς στις γραπτές τοποθετήσεις μας κατά την διάρκεια της συμμετοχής μας στον διάλογο της ΑΠΟ. Ένας απολογισμός με συνολικό πρίσμα είναι απαραίτητος για να γίνει κατανοητό μέσα σε ποιές συνθήκες ήρθε η καθοριστική συνεδρίαση του Νοέμβρη του ’14 μέσα στην οποία κρίναμε εκτάκτως ότι η πολιτική διεργασία της ΑΠΟ έγινε πλεόν αδιέξοδη για έναν αγωνιστικό προσανατολισμό και αποφασίσαμε την αποχώρησή μας. Επιπλέον, θεωρούμε την σφαιρική-εξελικτική αποτίμηση της εμπειρίας της ΑΠΟ από τις συμμετέχουσες συλλογικότητες ως αναπόφευκτη βάση για κάθε μέλλουσα οργανωτική προσπάθεια, ακόμα και για την συνέχεια της ΑΠΟ, αντικειμενικά και ανεξάρτητα από την απουσία της ΑΣΜΠΑ.

– Εντοπίζουμε το ριζικότερο χάσμα στις αντίθετες αντιλήψεις γύρω από την ενότητα και την δεσμευτικότητα. Μετά από αρκετό καιρό δόθηκε μια συνθετική απάντηση μέσα από την εν’ μέρει τυπική κι εν’ μέρει αφηρημένη διάκριση στρατηγικής και τακτικής. Θα μπορούσαμε να πορευτούμε με αυτήν την μέθοδο επί μακρόν, αλλά στην σχέση της ΑΠΟ με τους πραγματικούς αγώνες τα χάσματα θα ήταν αποδομητικά, ακριβώς όπως συνέβη στις λίγες απόπειρες κοινής δράσης κατά την διάρκεια του προσυνεδριακού διαλόγου (πρόταση συντονιστικής διαδικασίας από ΑΣΜΠΑ, πρόταση κινητοποίησης για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης από ΝoΜansLand, πορεία Ν.Φιλαδέλφειας, κινητοποιήσεις για Παύλο Φύσσα). Παρόλαυτα, τοποθετηθήκαμε σταθερά και παραμένουμε σε μια θέση προώθησης της κινηματικής ισχύος με όρους ισοτιμίας, ανοιχτότητας, συντροφικότητας.

– Πίσω από τις αντιθέσεις στο θέμα της σχέσης ενότητας και δεσμευτικότητας βρίσκονται οι ασύμπτωτες προοπτικές μιας στάσης που θέλει να οικοδομήσει ένα κίνημα άμεσα ικανό να ανταποκριθεί στις επαναστατικές ευθύνες του αφενός και μιας στάσης που θέλει να κατοχυρώσει για τους φορείς της ότι θα αγωνίζονται μόνο για τις δικές τους θέσεις. Η πρώτη αντίληψη βάζει σε προτεραιότητα την ενίσχυση των αγώνων, ενώ η δεύτερη δεν αναγνωρίζει ότι οι αγώνες μπορεί να αναπτύσσονται και με διαφορετικές θέσεις από τις δικές της. Η δεύτερη στάση λειτουργεί κομματικά-σεχταριστικά κι έτσι εκδηλωνόταν στην πολιτική ζύμωση της ΑΠΟ με τους ιδιαίτερους τρόπους της μικροπολιτικής του «χώρου» είτε σε επιμέρους σημεία είτε και συνολικά.
Ο εγγενής αμοραλισμός αυτής της στάσης έφτασε στην έσχατη οπισθοδρόμηση όταν κορυφώθηκε με την απαξίωση των συμφωνημένων διαδικασιών. Οι κατηγορίες περί «γραφειοκρατίας» θα ήταν μια κωμική αναπαραγωγή των δογματικών κι επιδερμικών επιχειρημάτων του αφορμαλισμού, αν δεν ήταν ενταγμένες σε μια προσπάθεια να γίνουν οι διαδικασίες της ΑΠΟ εργαλεία καιροσκοπικής μικροπολιτικής. Οι φράσεις «εμείς ορίζουμε τους κανόνες ανάλογα με τις ανάγκες μας» και «οι διεργασίες πρέπει να συμβαδίζουν με την πραγματικότητα» εξέφρασαν όλη την υποκρισία του σεχταριστικού καιροσκοπισμού, διότι ευθαρσώς προέταξαν ένα «εμείς» διάφορο του κοινού σώματος της ΑΠΟ, το οποίο εκφράζεται μέσα από τις συλλογικές συμφωνίες και με τις συμφωνημένες διαδικασίες, ένα «εμείς» που ορίζει την «πραγματικότητα» πάνω σε συσχετισμούς μικροπολιτικής ισχύος. Η ανακάλυψη του «λάθους του πρακτικογράφου» αποτελεί μια γκροτέσκο νεκρανάσταση των κομματικών μεθόδων του προηγούμενου αιώνα.
Ένα παρεπόμενο της εστίασης στην μικροπολιτική πολεμική ήταν ο ταχύς μαρασμός των αναγκαίων πρακτικών οργανωτικών διαδικασιών. Το Forum, το βασικό εργαλείο του έγγραφου διασυλλογικού διαλόγου εγκαταλήφθηκε στο χάος του. Η δημιουργία ταμείου, τουλάχιστον για τα ταξιδιωτικά έξοδα, μετατέθηκε στην μετά το συνέδριο δευτέρα παρουσία και υποκαταστάθηκε από την πρωτοβουλία της κάθε συλλογικότητας. Η τεχνική υποδομή και η ίδια η προετοιμασία των πανελλαδικών συναντήσεων επίσης έφτασαν στο ναδίρ και αφέθηκαν στις υποκείμενες διαθέσεις. Για όλα αυτά έγιναν αρκετές συναντήσεις και καλέστηκαν ακόμα περισσότερες, αλλά η συμμετοχή ήταν πλειστάκις πενιχρή. Ο ανταγωνισμός για τα πολιτικά σημεία, υποτιμώντας την υλική βάση της οργάνωσης και αποφεύγοντας την ισότιμη ευθύνη τρέφει τον αφορμαλισμό στην οργανωτική πρακτική.

– Κατά τον διάλογο για τον τρόπο λήψης αποφάσεων είχαμε επισημάνει αναλυτικά πως η εισαγωγή της ψηφοφορίας με καταγεγραμμένη την απαξίωση των συναινετικών δαδικασιών εκ’ μέρους ορισμένων συλλογικοτήτων, θα μπορούσε να οδηγήσει στην υπονόμευση της πολιτικής ζύμωσης και στην επικράτηση λογιστικών τακτικών σύνθεσης. Ο τρόπος λήψης αποφάσεων που θεσπίστηκε για την τακτική εισήγαγε την μικροπολιτική στην «ημερήσια διάταξη» της ΑΠΟ. Ωστόσο, αποδεχτήκαμε την δοκιμή αυτής της παμπάλαιας μεθόδου εξαγωγής αποφάσεων που χρησιμοποιεί η εξουσία. Στην εφαρμογή της ψηφοφορίας για τα ζητήματα της θεματικής ΑΡΧΕΣ επιβεβαιώθηκαν οι κίνδυνοι που είχαμε επισημάνει, όπως το εξηγήσαμε στο τελευταίο κείμενο μεταβατικού απολογισμού που κοινοποιήσαμε στο Forum πριν την συνάντηση του Νοέμβρη. Η πλειάδα των αντικειμενικών ζητημάτων γύρω από την σχέση Μέσων και Σκοπών και από την σχέση Πολιτικού και Κοινωνικού δεν συζητήθηκαν ποτέ, ακριβώς επειδή θεσπίστηκε η ψηφοφορία ως μέτρο εκτάκτου ανάγκης για την κατάληξη των βασικών εκκρεμοτήτων του προσυνεδριακού διαλόγου. Στην θέση της συλλογικής ζύμωσης έμεινε ο ασύνδετος και γι’ αυτό φτωχός και αμφίσημος υποκειμενισμός της πλειοψηφίας. Το πείραμα απέτυχε παράγοντας τα χειρότερα αποτελέσματα. Εκ’ των υστέρων συμπεραίνουμε ότι στις δεδομένες παθογενείς συνθήκες, μάλλον ήταν θνησιγενές.

– Κατόπιν των παραπάνω, η αναγκαία κρίση ήρθε επειδή είχαμε θίξει ευθέως ορισμένες αμοραλιστικές-αντικοινωνικές, καιροσκοπικές-αντικινηματικές και βαθυά αντεπαναστατικές θέσεις όπως είχαν εκφραστεί στο παρελθόν από την συλλογικότητα ΚΑΘΟΔΟΝ. Καταθέσαμε τα συγκεκριμένα παραδείγματα μέσα στα πλαίσια της ατζέντας του προσυνεδριακού διαλόγου και ειδικά στα θέματα Σκοποί-Μέσα και Πολιτικό-Κοινωνικό ακριβώς διότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει πολιτική συμφωνία σ’ αυτά τα θεμελιακά ζητήματα αν δεν ήταν διαυγέστατες οι θέσεις της κάθε συλλογικότητας. Η στιγμή για να αποσαφηνιστούν οι θέσεις του κάθε συμμετέχοντος πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα ήταν ακριβώς τότε που άνοιξαν μέσα στην διαδικασία της ΑΠΟ.
Η αναφορά στις θέσεις που είχε εκφράσει η ΚΑΘΟΔΟΝ θα ήταν άκαιρη αν γινόταν σε οποιαδήποτε άλλη φάση του πολιτικού διαλόγου. Η κατάθεση ερωτήματος προς τις συλλογικότητες της ΑΠΟ σχετικά με τις θέσεις της ΚΑΘΟΔΟΝ και η ενδεχόμενη ένσταση για την συμμετοχή της ΚΑΘΟΔΟΝ στην ΑΠΟ, πριν την δική μας συμμετοχή ήταν μια επιλογή που είχαμε εξετάσει, αλλά κρίναμε ότι με δεδομένη την απουσία πολιτικών συμφωνιών πάνω στα επίδικα ζητήματα, μια τέτοια κίνηση ή θα λειτουργούσε ανταγωνιστικά και υπονομευτικά για την ΑΠΟ στο ξεκίνημά της ή θα εκλαμβανόταν ως σεχταριστική εμμονή και θα προσέφερε προσχηματικά επιχειρήματα σε όποιους πιθανώς μετέφραζαν τα θιγόμενα καίρια πολιτικά ζητήματα σαν αντιδικία μεταξύ ομάδων. Όπως φάνηκε στην συνάντηση του Νοέμβρη υπήρχαν αρκετές συλλογικότητες που επιχείρησαν να προσπεράσουν το βαθύ πολιτικό πρόβλημα με αυτό το πρόσχημα.
Το σαφές πλαίσιο της ατζέντας μέσα στο οποίο έγιναν οι τοποθετήσεις μας προσδιορίζει την αμεσότητα ή το άκαιρο της κάθε κριτικής. Δεν θέσαμε ζήτημα ΚΑΘΟΔΟΝ, αλλά ζήτημα πολιτικών θέσεων και συνέπειας προς αυτές. Αυτό σημαίνει ευθύτητα πάνω σε μια εξελικτική προοπτική συγκρότησης ομοσπονδιακής οργάνωσης. Και αντιμετωπίσαμε την θρασύτητα μιας απόπειρας κουκουλώματος του ριζικών αντιθέσεων μέσα στην ΑΠΟ. Τα όσα καταγράφηκαν στην συνάντηση του Νοέμβρη αποδεικνύουν ότι η επιλογή μας να θίξουμε θέσεις μέσα από συγκεκριμένα παραδείγματα που αφορούσαν μια συλλογικότητα της ΑΠΟ και που καθορίζουν τις πολιτικές συμφωνίες μας με βάση την ατζέντα, ήταν πολιτικά και ηθικά ορθή, αναγκαία και επίκαιρη.
Οι αναρχικοί οφείλουν να μην διστάζουν να απαντούν στην κριτική, ακόμα και στην κακεντρεχή. Όποτε κληθούμε έχουμε ευθύνη να εξηγήσουμε και να υπερασπιστούμε ή να αποχωριστούμε το παρελθόν μας με σαφήνεια. Ακόμα περισσότερο αν από την αποσαφήνιση της σχέσης μας με τα πεπραγμένα εξαρτάται το προχώρημα του κοινού αγώνα. Ως ΑΣΜΠΑ είμαστε διαρκώς έτοιμοι να το πράξουμε όχι μόνο για ότι αφορά την συλλογικότητά μας, αλλά και για τις πράξεις του κάθε μέλους της. Το ίδιο απαιτούμε από τους συντρόφους μας, γιατί θέλουμε να σταθούμε μαζί στον δρόμο.
Η ΚΑΘΟΔΟΝ απαίτησε την λήθη χωρίς να αναιρεί τις θέσεις που είχε εκφράσει στο παρελθόν, επικαλέστηκε υποκριτικά την ολομέλεια ως μπαμπούλα ενώ επιδίωκε την αποφυγή κάθε σχετικού διαλόγου και τελικά πυροδότησε ένα πλήθος συντηρητικών αντανακλαστικών, που ξεπέρασαν σε παραλογισμό και υποκρισία το αίτημά της.

– Τα τρια ζητήματα της θεματικής ΑΡΧΕΣ που εκκρεμούσαν από την πρώτη Δεσμευτική συνάντηση και που δεν συζητήθηκαν ποτέ σε βάθος, θεωρούμε ότι αποτελούν βασικότατα και αναπόσπαστα σημεία μιας πολιτικής συμφωνίας ικανής να θεμελιώσει ένα κοινό οργανωτικό εγχείρημα για το προχώρημα του επαναστατικού αναρχικού κινήματος. Σχέση Μέσων και Σκοπών, διάκριση Πολιτικού-Κοινωνικού και η έννοια Πρωτοπορία. Το πρώτο μπήκε στην θεματική ΑΡΧΕΣ από την ΚΑΘΟΔΟΝ. Το δεύτερο προτάθηκε κι από άλλες συλλογικότητες, όμως είχε την σαφή υποστήριξη της ΚΑΘΟΔΟΝ ως αναγκαιότητα. Η θεματική στην οποία τελικά θα συζητιόντουσαν τα συγκεκριμένα ζητήματα είχε δευτερεύουσα σημασία σε σχέση με την εργαλειακή χρήση τους και την παράλληλη μεθοδική υποτίμησή τους. Η σχέση Σκοπών-Μέσων έμεινε στις ΑΡΧΕΣ, αλλά κατέληξε σε μια υποτυπώδη διατύπωση που αφήνει ανοιχτή μια γκάμα ανταγωνιστικών ερμηνειών. Όπως φάνηκε το Νοέμβρη, αυτή η κατάληξη ικανοποιούσε την ΚΑΘΟΔΟΝ που προσδοκούσε την συγκάλυψη των πεπραγμένων της πίσω από μια τυχοδιωκτική ηθικολογία. Ειδικότερα, έχουμε ήδη γράψει αρκετά σε προηγούμενες τοποθετήσεις μας. Αντιθέτως, οι συλλογικότητες που αντιλαμβάνονταν ότι από την πολιτική συμφωνία στο ζήτημα της σχέσης Σκοπών-Μέσων θα κρινόταν η στρατηγική της ΑΠΟ και εκείνες που αντιλαμβάνονταν ότι από αυτές τις συμφωνίες θα κρινόταν η επιβίωση της ΑΠΟ, έχουμε την πεποίθηση ότι κρίνουν το αποτέλεσμα ως ανεπαρκές, όπως κι εμείς.
Η διάκριση Πολιτικού-Κοινωνικού, που σίγουρα δεν αποτελεί φιλολογικό επίδικο, αλλά την βάση προσδιορισμού της σχέσης τους με βάση την αυτονομία τους και την αλληλοσυμπλήρωσή τους, ξέπεσε στα θέματα Τακτικής ώστε να προσπεραστούν οι κρίσιμες αντιθέσεις που καταδείχτηκαν από την ΑΣΜΠΑ. Το «λάθος» της καταγραφής του ζητήματος Πολιτικό-Κοινωνικό στις ΑΡΧΕΣ προτάχθηκε ξαφνικά από την ΚΑΘΟΔΟΝ όταν κοινοποιήθηκαν οι θέσεις της συλλογικότητάς μας. Το δεύτερο σημείο στο οποίο είχε επενδύσει η ΚΑΘΟΔΟΝ για να κατοχυρώσει τις απαράδεκτες θέσεις της, μετά τον αγιασμό των σκοπών της, έγινε κι αυτό πεδίο αποκάλυψης των ριζικών αντιθέσεων που έπρεπε να λυθούν για να προχωρήσει η ΑΠΟ.
Οι συμφωνημένες θέσεις της ΑΠΟ για τα τρια συγκεκριμένα ζητήματα παρήγαγαν ένα έδαφος απόλυτα ρευστό, μεταθέτοντας τις αναπόδραστες ρήξεις στους κρισιμότερους χωροχρόνους, στους ταξικούς-κοινωνικούς αγώνες.

– Όλα τα παραπάνω δεν ήταν αρκετά για να αποφασίσουμε ότι η ΑΠΟ δεν αποτελεί πλέον μια οργανωτική διαδικασία μέσα στην οποία να μπορούμε να δούμε τον αγώνα μας. Η αποχώρησή μας ήταν μια πολιτική συνέπεια ορισμένων στάσεων που εκφράστηκαν από ένα μεγάλο μέρος των πολιτικών συλλογικοτήτων από την πρώτη μέρα της συνάντησης του Νοέμβρη. Η καιροσκοπική συγκάλυψη των θέσεων της ΚΑΘΟΔΟΝ τις οποίες είχαμε θίξει με τον πιο πολιτικά άμεσο τρόπο, αποτέλεσε την κατακλείδα.
Το διήμερο του Νοέμβρη άφησε μελανότατα στίγματα στην κοινή εμπειρία της ΑΠΟ.
Αφενός, με την υποκριτική αποπολιτικοποίηση των επίδικων ζητημάτων με διάφορους τρόπους:
~Χείριστος συμπεριφορισμός, όπως η μετάφραση του αντικειμενικού ερωτήματος του ποιός καλύπτει χασισεμπόρους, ποιός κάνει εμπόριο (!) και ποιός συκοφαντεί πάνω σε μια τέτοια πραγματικότητα ή η μετάφραση της πολιτικής κριτικής πάνω σε καταγεγραμμένες θέσεις, ως υποθέσεις χαρακτηρισμών.
~Αντισυντροφική, αντικινηματική και κατά βάθος αυτιστική αδιαφορία για τις ριζικές αντιθέσεις που εκφράστηκαν μέσα στην ΑΠΟ. Η επίφαση μιας έριδας μεταξύ συλλογικοτήτων, όχι μόνο δεν μπορούσε να προστατεύσει την διαδικασία, αλλά επιβεβαίωσε εντελώς αμοραλιστικά ότι ο βαθμός πολιτικής ωριμότητας πολλών συναγωνιστών φτάνει μέχρι την αντίληψη ότι οι πολιτικές αντιπαραθέσεις ξεκαθαρίζονται στην από πίσω γωνία. Αφού λοιπόν οι συλλογικές διαδικασίες δεν μπορούν να αποφανθούν, ας επιστρέψουμε εκεί που επιβιώνει ο πιο αποφασιστικός.
~Παρελκυστικός, αυθαίρετος και άστοχος φορμαλισμός που θέτοντας ζήτημα διακανονισμού σχετικά με το τι μπορεί να γράφεται στο Forum, παραδεχόταν έμμεσα ότι οι πολιτικές θέσεις που εκφράστηκαν με πραγματικά παραδείγματα ακριβώς στα σημεία της ατζέντας στα οποία είχαν νόημα, δεν θα έπρεπε τουλάχιστον να έχουν βρεθεί εκεί.
Αφετέρου, με τον κυνισμό της καιροσκοπικής μεθόδευσης:
~Υποστήριξη ενός αιτήματος λογοκρισίας πολιτικών θέσεων εκεί που κάνουν κριτική σε θέσεις άλλης συλλογικότητας, επειδή σύμφωνα με την κριτική οι τελευταίες αντιβαίνουν στις συμφωνημένες πολιτικές θέσεις της ΑΠΟ.
~Υπερθεματισμός ενός αιτήματος ακρισίας και αμνησίας.
~Επιμονή της συλλογικότητας με το απαράδεκτο ιστορικό, στον αμοραλισμό με ηθικολογική προβιά.
~Επίθεση στην συμμετοχή της ΑΣΜΠΑ στην ΑΠΟ την ίδια στιγμή που η ΑΣΜΠΑ υπερασπιζόταν τις ξεκάθαρες πολιτικές συμφωνίες, την αποσαφήνιση της ηθικοπολιτικής βάσης της οργάνωσης και της στρατηγικής της και την ισχύ της αυτοοργανωμένης αντίστασης απέναντι στον κανιβαλισμό της μικροπολιτικής. Η συλλογικότητα Κύκλος της Φωτιάς είχε δηλώσει και το επιβεβαίωσε κατόπιν ερωτήματός μας ότι η ΑΣΜΠΑ θα «έπρεπε να μην είναι στην ΑΠΟ» διότι η συμμετοχή της «δεν είναι εποικοδομητική», ακριβώς για την στάση που κράτησε στα ζητήματα των Σκοπών-Μέσων και του Πολιτικού-Κοινωνικού. Πέρα από το πραγματικό διακύβευμα της συγκεκριμένης επίθεσης, πρόκειται για έναν υποκειμενικό αφορισμό έξω από κάθε συμφωνημένο πολιτικό και διαδικαστικό πλαίσιο, ο οποίος επισφραγίζει την διάχυτη επιστροφή στα γνώριμα «συντροφικά» μαχαιρώματα μεταξύ φατριών.
Οι θέσεις που εκφράστηκαν από πολλές συλλογικότητες την πρώτη μέρα της συνάντησης του Νοέμβρη και τις οποίες αναλύουμε παραπάνω, αφήνουν έκθετη την ΑΠΟ απέναντι στο ταξικό-κοινωνικό κίνημα, αφού υποθάλπτουν όχι μόνο την ΚΑΘΟΔΟΝ που προσπαθεί να κρυφτεί αντί να εξηγήσει τις θέσεις της, αλλά υποθάλπτουν και τις ίδιες τις θέσεις που έχουν ήδη στραφεί ενάντια στον ταξικό-κοινωνικό αγώνα. Το κουκούλωμα μιας ριζικής πολιτικής σύγκρουσης πάνω στα επίμαχα σημεία του πολιτικού αμοραλισμού και της σχέσης των αναρχικών με το κοινωνικό μέτωπο, με ή χωρίς ψαλίδισμα, καταγράφεται ως σημείο θεμελιακής πολιτικής κρίσης για όποιους θέλουν να στέκονται στην μεθοριακή γραμμή της αντικρατικής-αντικαπιταλιστικής πάλης από την προλεταριακή-κοινωνική πλευρά.

– Αποτιμούμε την εμπειρία της ΑΠΟ ως ένα μεγάλο άλμα μπροστά, το οποίο όμως κατέληξε σε έναν ραγδαίο βηματισμό προς τα πίσω. Τα στοιχήματα βρίσκονται πλέον διατυπωμένα και διαθέσιμα για όλο το κίνημα.
Η ΑΣΜΠΑ θα συνεχίσει να δίνει τις δυνάμεις της για την ομοσπονδιακή πολιτική συγκρότητηση των αναρχικών στον δρόμο της ταξικής πάλης και των επαναστατικών κοινωνικών διεργασιών. Δεν ξέρουμε πότε θα συναντηθούμε οι τόσοι πολλοί που έχουν ανάγκη την επανάσταση ήδη σήμερα, αλλά ξέρουμε ότι πάντα θα είμαστε μαζί με όποιους αγωνίζονται.

Αναρχική Συλλογικότητα για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση

Γενάρης 2015

Υποσημείωση:
Το κείμενο είχε ολοκληρωθεί λίγο πριν την συνάντηση του Γενάρη και αποφύγαμε να συμπεριλάβουμε στην αποτίμησή μας ό,τι αναρτήθηκε στο Forum μετά την συνάντηση του Νοέμβρη (’14).
Κατόπιν αιτήματός μας θα λάβετε και τα σχετικά ντοκουμέντα από την Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών.

Θέσεις για την «πρωτοπορία»

Αναρχική Συλλογικότητα για τη Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση

Θέσεις για την «πρωτοπορία» (στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου):

Το θέμα «πρωτοπορία» αποτελεί μια ειδική όψη της σχέσης πολιτικού-κοινωνικού. Όπως όλα τα ζητήματα έτσι και το συγκεκριμένο υπάγεται στην αμοιβαία συνέπεια μέσων και σκοπών. Έχουμε επισημάνει παραπάνω ορισμένες επίκαιρες όψεις άμεσης ή έμμεσης κυριαρχίας του πολιτικού πάνω στο κοινωνικό, οι οποίες υπηρετούν αλλότριους σκοπούς. Οι διαφορετικές θέσεις πάνω στο θέμα «πρωτοπορία» εκφράζουν μέχρι και ριζικά αντίθετους προσανατολισμούς στο βασικό ζήτημα της κοινωνικής απελευθέρωσης. Αν η ΑΠΟ τοποθετηθεί δημόσια για το θέμα, ο λόγος μας οφείλει να είναι απόλυτα σαφής σε σχέση με τα πολιτικά επίδικα και τα ιστορικά φορτία.
Οι θέσεις της ΑΣΜΠΑ για το θέμα «πρωτοπορία» είναι απόρροια των θέσεών της για τα άλλα δυο πραγματευόμενα θέματα της ενότητας ΑΡΧΕΣ, με θεμέλιο την αδιαίρετη ενότητα των ηθικών και πολιτικών ζητημάτων. Σημειώσαμε στην πρότασή μας για την σχέση μέσων και σκοπών ότι οι σκοποί συγκεκριμενοποιούνται μέσα από την τρέχουσα και την ιστορική εμπειρία και κρίνονται στην αλληλουχία τους ως προς την συνεκτικότητά τους μέσα στον αγώνα, με σημείο εκκίνησης τις παρούσες ταξικές-κοινωνικές αντιθέσεις και απότερη προοπτική την αναρχία. Έτσι, η οπτική μας γύρω από τις προτάσεις συγκρότησης πρωτοπορίας, αλλά και γύρω από τις ετερόδοξες κριτικές, επιχειρεί να εισδύσει στην πραγματικότητα και να μην προσκολλάται στο όποιο ιδεατό. Από την ίδια θέση εξετάζουμε και τι δείχνουν οι ιδεαλιστικές προσεγγίσεις. Μπορούμε να συνοψίσουμε σ’ένα βασικό ερώτημα ως εξής: Ποιά είναι τα πραγματικά διακυβεύματα για την ταξική-κοινωνική πάλη σήμερα γύρω από την έννοια «πρωτοπορία»; Read more

Γραφιστική παράσταση Ομοσπονδιακού οργανογράμματος και μορφών Ομάδων Εργασίας

ΑΠΟ-FRAME συν1ΑΠΟ-FRAME συν2______________________________________________________

ΑΠΟ-FRAME συν3

Γλωσσάρι εννοιών δομής και λειτουργίας

Αναρχική Συλλογικότητα για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση
προς τις συμμετέχουσες συλλογικότητες
στις διαδικασίες συγκρότησης Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης

Για την προσυνεδριακή συνάντηση του Απρίλη 2014

Θέμα «ΔΟΜΗ» – «’Οργανα, συμμετοχή και λειτουργία πολιτικών συλλογικοτήτων μέσα στην ομοσπονδιακή δομή»

Γλωσσάρι εννοιών δομής και λειτουργίας:

Συνυπολογίζουμε την συνήθη πολιτική ορολογία, την καθομιλουμένη, την ετοιμολογία, τα ειδικά νοήματα που τους δίνουν οι συλλογικότητες της ΑΠΟ και την καταλληλότητά τους σύμφωνα με την κρίση μας για την περιγραφή διαδικασιών οριζόντιας πολιτικής οργάνωσης.
Με υπογράμμιση καταγράφουμε τα ειδοποιή γνωρίσματα κάθε οργανωτικού όρου.

Όργανο (πολιτικό όργανο): Λειτουργικό σχήμα ή υλικό εργαλείο επιτέλεσης συγκεκριμένου έργου. Οι οργανικές λειτουργίες αποτελούν συλλογικές διεργασίες.

Συνέλευση : Συνάντηση διαλόγου, με ή χωρίς αποφασιστικές αρμοδιότητες.

Ολομέλεια (γενική συνέλευση) : Συνέλευση δυνάμει όλων των μελών ενός οργανωτικού σχήματος.

Συμβούλιο : Διαδικασία διαλόγου, με ή χωρίς αποφασιστικές αρμοδιότητες, σε συνέλευση ή με άλλους τρόπους.

Συντονιστικό : Όργανο με σκοπό τον συντονισμό. Ο όρος δεν προσδιορίζει την μορφή του οργάνου και τις αποφασιστικές αρμοδιότητές του.

Τομέας : Οργανικό σύνολο επιτέλεσης συγκεκριμένου πολιτικού έργου. Μπορεί να περιλαμβάνει διαφορετικές πρακτικές διαδικασίες. Πχ, ένας τομέας προπαγάνδας μπορεί να συμπεριλαμβάνει έντυπα και ψηφιακά μέσα.

Δομή : Σύνολο πρακτικών διαδικασιών επιτέλεσης συγκεκριμένου έργου. Πχ, το ψηφιακό μέσο ή η εφημερίδα ή το φόρουμ ή οι διαδικασίες συντονισμού και προετοιμασίας μιας κινητοποίησης.

Υποδομή : Σύνολο υλικών οργάνων επιτέλεσης συγκεκριμένου έργου.

Ομάδα Εργασίας : Βασικό σύνολο συνεκτικών εργασιών.

Γραμματεία : Ομάδα εργασίας καταγραφής, αρχειοθέτησης κι έγγραφης ενημέρωσης.

Όταν λέμε «Συμβούλιο», όχι μόνο ως διαδικασία, αλλά κι ως όργανο της ομοσπονδίας, εννοούμε ένα συμβούλιο εκπροσώπων των συλλογικοτήτων που δραστηριοποιούνται σ’ένα πεδίο της οργάνωσης, με προσδιορισμένες κι οριοθετημένες συνθετικές, αποφασιστικές κι ελεγκτικές αρμοδιότητες με επιτελεστικές ευθύνες.

Όταν λέμε «Συνέλευση», όχι μόνο ως διαδικασία, αλλά κι ως όργανο της ομοσπονδίας, εννοούμε γενική συνέλευση κάποιου οργανωτικού σχήματος, η οποία μορφωποιεί και συνέχει το συγκεκριμένο σχήμα (ομάδα εργασίας, δομή, τομέας, θεματικό πεδίο που διατρέχει την οργάνωση, συμβούλιο, συνδιάσκεψη, συνέδριο).

Θεωρούμε την διάκριση αποφασιστικών κι εκτελεστικών οργάνων ασαφή, διότι για την εκτέλεση και της ελάχιστης εργασίας απαιτείται λήψη αποφάσεων. Όλα τα όργανα που παίρνουν αρμοδιότητες από το συνέδριο είναι εκτελεστικά, υπόλογα και υπηρετούντα, αλλά πρέπει να προβλέπονται αποφασιστικές διαδικασίες. Χωρίς απόδοση και προσδιορισμό αποφασιστικών αρμοδιοτήτων, ή η οργάνωση θα μένει άπρακτη, ένα αφηρημένο σύνολο συνεδριακών διακυρήξεων ή θα λαμβάνονται αποφάσεις άτυπα (αφορμαλισμός) ή θα αυθαιρετούν οι πολιτικές συλλογικότητες στο όνομα της ΑΠΟ (φεουδαλισμός). Εκτελεστικά όργανα χωρίς συνεχή αποφασιστικό συλλογικό έλεγχο σημαίνει φεουδαλική πολυαρχία και συμβολική βασιλεία του συνεδρίου. Ειδικά, αν τα εκτελεστικά όργανα είναι αμιγώς οι πολιτικές συλλογικότητες, θεσπίζεται ο σεχταρισμός.
Η οριζοντιότητα απαιτεί την θέσπιση βαθμίδων συλλογικότητας από το συνέδριο προς τις ομάδες εργασίας για την διασφάλιση της συνέχειάς της μεταξύ θεωρίας και πρακτικής και την θέσπιση αποφασιστικών διαδικασιών για όλες τις βαθμίδες, ώστε να αποτραπεί η ανάδυση άτυπων εξουσιών. Δηλαδή, διαδικασίες συνδιαμόρφωσης σε όλα τα πεδία. Όπως είπαν κάποιοι σύντροφοι, οργάνωση σημαίνει συνέχεια θεωρίας και συνέχεια δράσης.
Τα πολιτικά όργανα είναι ο κοινός τόπος των συλλογικοτήτων. Read more

Ανάλυση και σύνθεση του προτεινόμενου πλαισίου διαδικασιών λήψης αποφάσεων (Μάρτιος 2014, για Απρίλη)

Αναρχική Συλλογικότητα για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση
προς τις συμμετέχουσες συλλογικότητες
στις διαδικασίες συγκρότησης Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης

Για την προσυνεδριακή συνάντηση του Απρίλη 2014

Θέμα «ΔΟΜΗ» – «Τρόποι λήψης απόφασης»
Ανάλυση και σύνθεση του προτεινόμενου πλαισίου διαδικασιών:

-Ομοφωνία, συναίνεση, εκλογική απόφαση. Σχέση με διαδικασία σύνθεσης. Αναγκαίες η αποφασιστικότητα κι η ενότητα αλληλένδετα. Το κατεπείγον χωρίς κοινή δέσμευση τρέφει τον σεχταρισμό.

Κάθε άνθρωπος, ακόμα κι ο πιο υποτακτικός, έχει μια άποψη για τον κόσμο ευρύτερη από τα διακείμενα της καθημερινότητάς του. Όλοι έχουν ανάγκη από ένα συνεκτικό νόημα και όλοι προσπαθούν να κατοχυρώσουν αυτήν την ελευθερία. Αναγνωρίζουμε αυτήν την δυναμική ως κίνητρο και θεμέλιο του αγώνα για την αναρχία. Η πολιτική αντιπαράθεση δείχνει την ζωντάνια του ταξικού αγώνα. Η αναρχική θεώρηση κατανοεί τις αντιφάσεις της υποκειμενικότητας, όμως αντιλαμβάνεται ότι το νόημα χάνει την συνεκτική αξία του όταν δεν επιβεβαιώνεται στον κοινωνικό βίο. Η πάλη για την ταξική ενότητα προς την κοινωνική αυτονομία, παρότι εμπεριέχει αναπόδραστα συγκρούσεις ιδεών απαιτεί σύμφωνες αποφάσεις. Η συλλογική σύνθεση εξαντικειμενικεύει την συνεκτικότητα του όποιου νοήματος.
Ο προλεταριακός αγώνας είναι εκ’φύσεως αλληλέγγυος. Όταν ένας επιμέρους αγώνας των εκμεταλλευόμενων δεν είναι αλληλέγγυος, δεν συγκροτεί το προλεταριάτο ως ταξικό-πολιτικό-κοινωνικό υποκείμενο. Ο πολιτικάντικος σεχταρισμός εκφράζει την αστική ματαιοδοξία. Για τους επαναστάτες προλετάριους η ενότητα στη δράση είναι ένας αυθόρμητος κι ευνόητος κανόνας. Η σχετικοκρατία εκφράζει τον σεχταρισμό.

Read more

Συνθετικές προτάσεις για διαδικασίες απόφασης (Μάρτιος 2014, για Απρίλη)

I. Διαμόρφωση πλαισίων για τις αποφασιστικές αρμοδιότητες των εκτελεστικών οργάνων:

Για την σαφή, συνεπή προς τις αποφάσεις του Συνεδρίου και αποτελεσματική λειτουργία των εκτελεστικών οργάνων της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης με τρόπο ανοιχτό, ισότιμο και οριζόντια ελεγχόμενο, απαιτείται η συμφωνία των συμμετεχόντων πολιτικών συλλογικοτήτων σε μια διαδικασία διαμόρφωσης πλαισίων για τις αποφασιστικές αρμοδιότητες των εκτελεστικών οργάνων. Γι’ αυτόν τον σκοπό:
α. Το Καταστατικό πλαίσιο, αλλά και ειδικά ή επιμέρους πλαίσια προσδιορισμού των αποφασιστικών αρμοδιοτήτων των εκτελεστικών οργάνων διαμορφώνονται στο Συνέδριο.
β. Οι Συνεδριακές αποφάσεις πρέπει να έχουν συγκεκριμένη δομή. [Παραθέτουμε σε συνημμένο αρχείο την πρότασή μας προς συνδιαμόρφωση και έγκριση].
γ. Καθορίζονται αποφασιστικές διαδικασίες και όρια αποφασιστικών αρμοδιοτήτων για όλα τα συλλογικά όργανα (Συνέδριο, Συνδιασκέψεις, Διαρκές Γενικό Συμβούλιο των πολιτικών συλλογικοτήτων, ομάδες εργασίας, συνελεύσεις και συμβούλια εκπροσώπων ανά δομή και τομέα).

ΙΙ. Αποφασιστικές διαδικασίες:

Συνθετικός διάλογος.
-1.1 Για κάθε πρόταση που κατατίθεται σε συλλογικό όργανο, ο συνθετικός διάλογος ξεκινάει στην επόμενη συνέλευση του οργάνου, ώστε να έχουν οι συμμετέχουσες πολιτικές συλλογικότητες την απαραίτητη δυνατότητα επεξεργασίας της πρότασης.
-1.2 Κάθε πρόταση που κατατίθεται σε συλλογικό όργανο κοινοποιείται σε όλη την οργάνωση μέσω του foum.
-1.3 Κάθε μέλος της ΑΠΟ πρέπει να έχει την δυνατότητα να παρακολουθήσει την συνέλευση οποιουδήποτε οργάνου, ακόμα και μιας συλλογικότητας που αναλαμβάνει ένα έργο για την ΑΠΟ.

Ισχύς των πολιτικών συλλογικοτήτων στις αποφασιστικές διαδικασίες.
-2 Οι πολιτικές συλλογικότητες είναι ισοδύναμες στις αποφασιστικές διαδικασίες των οργάνων στα οποία συμμετέχουν. Κατοχυρώνοντας την ισονομία των πολιτικών συλλογικοτήτων δίνουμε αξία στην πολιτική ζύμωση μέσα στις συλλογικότητες και αναμεταξύ τους μέσα στην οργάνωση.

Αλλαγή διαδικασίας κατόπιν συναίνεσης (χρονική μετάθεση ή μετάβαση σε ψηφοφορία).
-3.1 Σε κάθε συνθετική διεργασία απόφασης το συζητούμενο θέμα μπορεί να μετατεθεί χρονικά ή να ληφθεί άμεσα απόφαση με ψηφοφορία, αν υπάρχει συναίνεση όλων των εκπροσωπούμενων πολιτικών συλλογικοτήτων ή όλων πλην μιας για μια χρονική μετάθεση ή για την μετάβαση σε ψηφοφορία.
-3.2 Αν μια και μόνο εκπροσωπούμενη πολιτική συλλογικότητα δεν συναινεί στην προτεινόμενη αλλαγή διαδικασίας η συγκεκριμένη συλλογικότητα μπορεί να ζητήσει έναν ακόμα κύκλο τοποθετήσεων, που θα ξεκινήσει από την ίδια. Με την ολοκλήρωση του τελευταίου κύκλου τοποθετήσεων μπορεί οποιαδήποτε εκπροσωπούμενη συλλογικότητα να ζητήσει μια νέα καταμέτρηση των συναινούντων.
-3.3 Για ζητήματα Καταστατικού ισχύει η δυνατότητα μετάβασης σε ψηφοφορία μόνο κατόπιν γενικής συναίνεσης.

Επείγουσες προτάσεις-Ψηφοφορία.
-4.1 Κάθε πολιτική συλλογικότητα που συμμετέχει σ’ένα όργανο έχει την δυνατότητα να καταθέσει Επείγουσες προτάσεις σύμφωνα με τα δικά της κριτήρια εφόσον αναφέρονται σε ήδη ληφθείσες αποφάσεις του Συνεδρίου ή υπόλογων προς το Συνέδριο οργάνων. Οι επέιγουσες προτάσεις περνάνε προς επεξεργασία στις πολιτικές συλλογικότητες και συζητιούνται προς συνδιαμόρφωση στην επόμενη συνέλευση του οργάνου. Η απόφαση για τις Επείγουσες προτάσεις λαμβάνεται με ψηφοφορία κατά την λήξη της επόμενης συνέλευσης του οργάνου αν δεν έχει ήδη εκδηλωθεί μια κοινή συναίνεση για άμεση μετάβαση σε ψηφοφορία, (όπως περιγράφεται στην παράγραφο 2.1).
-4.2 Κάθε αποφάση που λαμβάνεται με ψηφοφορία μετά από Επείγουσα πρόταση και δεν είναι πρόταση Αναθεώρησης προηγούμενης απόφασης, έχει ισχύ μέχρι την χωροχρονικά προσδιορισμένη εφαρμογή της.

Διάρκεια ισχύος των μη επειγόντων αποφάσεων.
-5 Κάθε απόφαση που δεν έχει ληφθεί με την διαδικασία του Επείγοντος έχει διαρκή ισχύ μέχρι την Αναθεώρησή της με τις προβλεπόμενες διαδικασίες.

Διαδικασίες ψηφοφορίας.
-6.1 Στην πρώτη ψηφοφορία απαιτείται πλειοψηφία 3/4 για να εγκριθεί μια πρόταση. Αν η πρόταση που συγκεντρώνει τις περισσότερες ψήφους αναλογεί σε μικρότερο κλάσμα, τότε γίνεται αμέσως νέα ψηφοφορία. Στην δεύτερη ψηφοφορία απαιτείται πλειοψηφία 2/3. Αν πάλι η πλειοψηφούσα αναλογία είναι ανεπαρκής γίνεται αμέσως νέα ψηφοφορία με επαρκή πλειοψηφία την ελάχιστη μεγαλύτερη του 1/2 (>50%). Αν πάλι η πλειοψηφούσα αναλογία είναι ανεπαρκής γίνεται αμέσως επαναληπτική ψηφοφορία με επαρκή πλειοψηφία την ελάχιστη μεγαλύτερη του 1/2 (>50%).
Αν στην περίπτωση των πολλαπλών προτάσεων η πλειοψηφούσα αναλογία είναι πάλι ανεπαρκής, τότε γίνεται αμέσως νέα ψηφοφορία μεταξύ των δυο πλειοψηφικότερων προτάσεων. Αν το αποτέλεσμα είναι ισοψηφία γίνεται μια τελευταία ψηφοφορία.
Σε περίπτωση ισοψηφίας στην τελική ψηφοφορία κρίσης επί μιας πρότασης (ΝΑΙ/ΟΧΙ) το αποτέλεσμα θεωρείται ως μη απόφαση.
Σε περίπτωση ισοψηφίας στην τελική ψηφοφορία επιλογής μεταξύ δυο προτάσων (Α/Β) το αποτέλεσμα θεωρείται ως μη απόφαση, εκτός αν δωθεί τελικά μια επιπλέον ψήφος ανοχής για την εφαρμογή της μιας πρότασης ή από μια επιπλέον για κάθε πρόταση.
-6.2 Η αρνητική ψήφος προβλέπεται και καταμετράται έναντι πολλαπλών προτάσεων, όπως κι έναντι μιας μοναδικής πρότασης καταλήγουσας προς ψήφιση.

Συνέδριο και Καταστατικό.
-7.1 Προτάσεις για τις ΑΡΧΕΣ, τις ΘΕΣΕΙΣ και τους ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ σε καμία συνθήκη δεν μπορούν να κατατίθενται ως Επείγουσες. Προτάσεις για τους ΤΑΚΤΙΚΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ και την ΔΟΜΗ μπορούν να κατατίθενται ως Επείγουσες εφόσον αναφέρονται σε ήδη ληφθείσες αποφάσεις Συνεδρίου για τα ίδια θέματα. Οι Επείγουσες αποφάσεις του Συνεδρίου ή της Συνδιάσκεψης έχουν ισχύ τουλάχιστον μέχρι να αναθεωρηθούν από επόμενο Συνέδριο ή από αρμόδια Συνδιάσκεψη.
-7.2 (Παράγραφος 3.3)
-7.3 Στοιχεία εφαρμογής των αποφάσεων ΤΑΚΤΙΚΗΣ και ΔΟΜΗΣ (περιστασιακά όργανα και διαδικασίες) μπορούν να περνάνε στην αρμοδιότητα υπόλογων οργάνων με αποφάσεις Συνεδρίου ή Συνδιασκέψεων, χωρίς να καταγράφονται στις Καταστατικές συμφωνίες.

Τοποθέτηση χρονικών ορίων στον διάλογο.
-8 Οποιαδήποτε στιγμή κατά την διάρκεια συζήτησης μιας πρότασης σε οποιοδήποτε όργανο μπορεί να τεθεί συγκεκριμένο χρονικό όριο αν υπάρχει συναίνεση όλων των εκπροσωπούμενων πολιτικών συλλογικοτήτων ή όλων πλην μιας.
Αν συμφωνηθεί χρονικό όριο στην συζήτηση Μη Επείγουσας πρότασης, λαμβάνεται απόφαση με συναίνεση όλων των εκπροσωπούμενων πολιτικών συλλογικοτήτων ή όλων πλην μιας στην λήξη του χρονικού ορίου, αν δεν έχει ήδη ληφθεί απόφαση με γενική συναίνεση όλων και δεν έχει ήδη εκδηλωθεί μια κοινή συναίνεση για άμεση μετάβαση σε ψηφοφορία, (όπως περιγράφεται στην παράγραφο 2.1).
Αν συμφωνηθεί χρονικό όριο στην συζήτηση Επείγουσας πρότασης, λαμβάνεται απόφαση με ψηφοφορία στην λήξη του χρονικού ορίου, αν δεν έχει ήδη εκδηλωθεί μια κοινή συναίνεση για άμεση μετάβαση σε ψηφοφορία, (όπως περιγράφεται στην παράγραφο 2.1).
Αν συμφωνηθεί χρονικό όριο στην συζήτηση Μη Επείγουσας πρότασης και καταλήξει σε μη απόφαση, η πρόταση μπαίνει στο αρχείο.

Βαθμίδες συλλογικής επάρκειας.
-9.1 Αν τουλάχιστον δυο συλλογικότητες που συμμετέχουν σ’ένα όργανο στο οποίο κατατίθεται μια Μη Επείγουσα πρόταση κρίνουν ότι αυτή πρέπει να συζητηθεί από συλλογικότερα όργανα, τότε το αίτημά τους γίνεται άμεσα αποδεκτό και η πρόταση μεταφέρεται στο αμέσως συλλογικότερο αρμόδιο όργανο, εφόσον δεν έχει συμφωνηθεί ήδη συγκεκριμένο χρονικό όριο στον διάλογο. (Αρμόδιο σημαίνει να μην ανήκει σε άλλο τομέα ή άλλη δομή).
-9.2 Οι Συνεδριακές αποφάσεις και μόνο αυτές μπορούν να ορίζουν μόνο το Συνέδριο ή και μια αρμόδια Συνδιάσκεψη ή το διαρκές γενικό όργανο των πολιτικών συλλογικοτήτων (Γενικό Πολιτικό Συμβούλιο) ως συλλογικότερη (Οριστική) βαθμίδα πραγμάτευσης για οποιοδήποτε ζήτημα. Κάθε ζήτημα για το οποίο δεν έχει προσδιοριστεί Οριστική βαθμίδα από το Συνέδριο, θεωρείται ότι έχει ως Οριστική βαθμίδα το Συνέδριο.
-9.3 Όταν μια πρόταση κατατίθεται άμεσα ή μεταφέρεται στην Οριστική βαθμίδα του μπορεί να καταλήξει στο αρχείο με ψηφοφορία κατόπιν σχετικής πρότασης, εφόσον δεν υπάρχει χρονικό όριο στον διάλογο.
Αν μια πρόταση έχει καταλήξει στην Οριστική βαθμίδα της σε μη απόφαση και στο αρχείο, μπορεί να επανεισαχθεί μόνο στο Συνέδριο με τις προβλεπόμενες διαδικασίες διαμόρφωσης της ατζέντας.

Αναθεωρητικές διαδικασίες.
-10.1 Κάθε πολιτική συλλογικότητα που συμμετέχει σ’ένα όργανο έχει την δυνατότητα να καταθέσει στο ίδιο όργανο Αναθεωρητικές προτάσεις για ήδη ληφθείσες αποφάσεις του ίδιου οργάνου. Αυτές οι προτάσεις δεν μπορούν να κατατίθενται ως Επείγουσες, ακόμα κι αν η προηγούμενη απόφαση έχει ληφθεί με ψηφοφορία.
-10.2 Κάθε πολιτική συλλογικότητα έχει την δυνατότητα να καταθέτει Αναθεωρητικές προτάσεις για ήδη λειφθείσες αποφάσεις οργάνων στα οποία δεν συμμετέχει, στο αμέσως συλλογικότερο όργανο στο οποίο συμμετέχει. Αυτές οι προτάσεις εκλαμβάνονται εξαρχής ως Επείγουσες.
-10.3 Οι Αναθεωρητικές προτάσεις που κατατίθενται στο Συνέδριο ή στην Συνδιάσκεψη (άμεσα ή μεταφερόμενες από υπόλογα όργανα) περνάνε από ψηφοφορία αν δεν έχει ληφθεί απόφαση μέχρι την λήξη των συνθετικών διαδικασιών της ολομέλειας.
-10.4 Οι Αναθεωρητικές προτάσεις που κατατίθενται στο διαρκές γενικό όργανο των πολιτικών συλλογικοτήτων (Γενικό Πολιτικό Συμβούλιο) για να κριθούν Οριστικά, περνάνε από ψηφοφορία αν δεν έχει ληφθεί απόφαση του συγκεκριμένου οργάνου μέχρι την τελευταία συνέλευση πριν την επόμενη εφαρμογή της προηγούμενης απόφασης.
-10.5 Σε κάθε διαδικασία ψηφοφορίας για αλλαγή προηγούμενης απόφασης, οι νέες προτάσεις και η καταγεγραμμένη απόφαση πρέπει να αντιμετωπίζονται ισότιμα.
-10.6 Οι παράγραφοι 10.1 με 10.6 ισχύουν και για Αναθεωρητικές προτάσεις επί Αναθεωρητικών αποφάσεων, αφού δεν γίνεται τέτοια τυπική διάκριση των αποφάσεων.

Ενστάσεις.
-11.1 Κάθε πολιτική συλλογικότητα που συμμετέχει σ’ένα όργανο έχει την δυνατότητα να καταθέσει αμέσως μετά την κατάθεση μιας πρότασης Ένσταση ως προς το ανεπίτρεπτό της (ασυμφωνία της πρότασης σε σχέση με προηγούμενες συλλογικότερες αποφάσεις). Αν η Ένσταση έχει την συναίνεση ενός ακόμα, τότε η πρόταση μεταφέρεται στο αμέσως συλλογικότερο αρμόδιο όργανο.
-11.2 Κάθε πολιτική συλλογικότητα που συμμετέχει στην ΑΠΟ έχει την δυνατότητα να καταθέσει Ένσταση επί μιας μη Συνεδριακής απόφασης άμεσα στο διαρκές γενικό όργανο των πολιτικών συλλογικοτήτων (Γενικό Πολιτικό Συμβούλιο) και τότε έχει χαρακτήρα Επείγοντος.
-11.3 Ενστάσεις επί αποφάσεων του διαρκούς γενικού οργάνου των πολιτικών συλλογικοτήτων μπορούν να κατατίθενται στο ίδιο όργανο ή στο Συνέδριο και στις Συνδιασκέψεις σύμφωνα με τις Καταστατικές διαδικασίες διαμόρφωσης Ατζέντας.

Δεσμευτικότητα.
-12.1 Κάθε συμφωνία οφείλει να είναι δεσμευτική, ως όρος πολιτικής συνέπειας.
-12.2 Οι αποφάσεις των Συνεδρίων και των Συνδιασκέψεων πρέπει να διευκρινίζουν τον χαρακτήρα τους και κάθε προβλεπόμενης δραστηριότητας πάνω στην διάκριση μεταξύ Θεμελιακών Δραστηριοτήτων, αφενός, για τις οποίες απαιτείται η δέσμευση των συλλογικοτήτων στην βάση της δηλωμένης διαθεσιμότητάς τους και Επιτρεπτών Πρωτοβουλιών, αφετέρου, για τις οποίες δεσμεύονται μόνο οι συλλογικότητες που έχουν συμφωνήσει (ενώ υπάρχει και η μη ενεργητική συναίνεση) ή οι συλλογικότητες που έχουν ψηφίσει θετικά σε μια διαδικασία Επείγοντος.
-12.3 Όλες οι προτάσεις που δεν απαντούν σε προηγούμενο Αίτημα Συμβουλίου ή σε δεσμευτική απόφαση του Συνεδρίου ή μιας Συνδιάσκεψης αποτελούν αιτήματα Επιτρεπτής Πρωτοβουλίας.
-12.4 Αν δεν έχει κατατεθεί έστω μια συμφωνία με την κατατιθέμενη πρόταση, παρά μόνο γενική μη ενεργητική συναίνεση, τότε δίνεται έγκριση ανάληψης πρωτοβουλίας στην μεμονωμένη συλλογικότητα που έχει καταθέσει την πρόταση, μόνο στην ειδική συνθήκη των χωροχρονικών αντικειμενικών εμποδίων ως λόγου μη ικανότητας δέσμευσης κι οπότε μη συμφωνίας έστω και μιας ακόμα συλλογικότητας. Σε κάθε συνθήκη απαιτείται η συνεργασία τουλάχιστον ενός ατόμου άλλης συλλογικότητας για την σύσταση μιας ομάδας εργασίας.

ΙΙΙ.Διαμόρφωση Ατζέντας:
Σειρά ζητημάτων στις ομάδες εργασίας:
1. Αιτήματα αρμόδιων Συμβουλίων.
2. Αιτήματα άλλων οργάνων, με προτεραιότητα στα συλλογικότερα.
3. Επείγουσες προτάσεις συλλογικοτήτων επί Θεμελιακών Δραστηριοτήτων.
4. Επείγουσες προτάσεις συλλογικοτήτων επί Επιτρεπτών Πρωτοβουλιών.
5. Μη Επείγουσες προτάσεις συλλογικοτήτων επί Θεμελιακών Δραστηριοτήτων.
6. Μη Επείγουσες προτάσεις συλλογικοτήτων επί Επιτρεπτών Πρωτοβουλιών.
7. Αναθεωρητικές προτάσεις.

Σειρά ζητημάτων στα Συμβούλια:
0. Ενστάσεις.
1. Αιτήματα συλλογικότερων αρμόδιων Συμβουλίων.
2. Αιτήματα άλλων οργάνων, με προτεραιότητα στα συλλογικότερα.
3. Αναθεωρητικές προτάσεις επί αποφάσεων υπόλογων οργάνων.
4. Αναθεωρητικές προτάσεις μεταφερόμενες από υπόλογα όργανα.
5. Νέες προτάσεις μεταφερόμενες από υπόλογα όργανα.
6. Επείγουσες προτάσεις συλλογικοτήτων επί Θεμελιακών Δραστηριοτήτων.
7. Επείγουσες προτάσεις συλλογικοτήτων επί Επιτρεπτών Πρωτοβουλίες.
8. Μη Επείγουσες προτάσεις συλλογικοτήτων επί Θεμελιακών Δραστηριοτήτων.
9. Μη Επείγουσες προτάσεις συλλογικοτήτων επί Επιτρεπτών Πρωτοβουλίες.
10. Αναθεωρητικές προτάσεις επί αποφάσεων του ίδιου Συμβουλίου.

Σειρά ζητημάτων στο Συνέδριο:
1. Αναθεωρητικές προτάσεις για τις ΑΡΧΕΣ, τις ΘΕΣΕΙΣ και την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
2. Νέες προτάσεις για τις ΑΡΧΕΣ, τις ΘΕΣΕΙΣ και την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
3. Αναθεωρητικές προτάσεις για την ΤΑΚΤΙΚΗ και την ΔΟΜΗ.
4. Επείγουσες προτάσεις για την ΤΑΚΤΙΚΗ και την ΔΟΜΗ.
5. Μη Επείγουσες προτάσεις για την ΤΑΚΤΙΚΗ και την ΔΟΜΗ.
6. Αναθεωρητικές προτάσεις επί αποφάσεων υπόλογων οργάνων.
7. Αναθεωρητικές προτάσεις μεταφερόμενες από υπόλογα όργανα.
8. Νέες προτάσεις μεταφερόμενες από υπόλογα όργανα.
9. Ενστάσεις.

Αναρχική Συλλογικότητα για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση

Διαδικαστικό διάγραμμα προτεινόμενου πλαισίου λήψης αποφάσεων (Απρίλης 2014)

ΑΠΟ-Διαδικαστικό διάγραμμα Τ

Συνθετικές προτάσεις για διαδικασίες απόφασης (Μάϊος 2014)

I. Διαμόρφωση πλαισίων για τις αποφασιστικές αρμοδιότητες των εκτελεστικών οργάνων:

Για την σαφή, συνεπή προς τις αποφάσεις του Συνεδρίου και αποτελεσματική λειτουργία των εκτελεστικών οργάνων της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης με τρόπο ανοιχτό, ισότιμο και οριζόντια ελεγχόμενο, απαιτείται η συμφωνία των συμμετεχόντων πολιτικών συλλογικοτήτων σε μια διαδικασία διαμόρφωσης πλαισίων για τις αποφασιστικές αρμοδιότητες των εκτελεστικών οργάνων. Γι’ αυτόν τον σκοπό:
α. Το Καταστατικό πλαίσιο, αλλά και ειδικά ή επιμέρους πλαίσια προσδιορισμού των αποφασιστικών αρμοδιοτήτων των εκτελεστικών οργάνων διαμορφώνονται στο Συνέδριο.
β. Οι Συνεδριακές αποφάσεις πρέπει να έχουν συγκεκριμένη δομή. [Παραθέτουμε σε συνημμένο αρχείο την πρότασή μας προς συνδιαμόρφωση και έγκριση].
γ. Καθορίζονται αποφασιστικές διαδικασίες και όρια αποφασιστικών αρμοδιοτήτων για όλα τα συλλογικά όργανα (Συνέδριο, Συνδιασκέψεις, Διαρκές Γενικό Συμβούλιο των πολιτικών συλλογικοτήτων, ομάδες εργασίας, συνελεύσεις και συμβούλια εκπροσώπων ανά δομή και τομέα).

ΙΙ. Αποφασιστικές διαδικασίες:

Συνθετικός διάλογος.
-1.1 Για κάθε πρόταση που κατατίθεται σε συλλογικό όργανο, ο συνθετικός διάλογος ξεκινάει στην επόμενη συνέλευση του οργάνου, ώστε να έχουν οι συμμετέχουσες πολιτικές συλλογικότητες την απαραίτητη δυνατότητα επεξεργασίας της πρότασης.
-1.2 Κάθε πρόταση που κατατίθεται σε συλλογικό όργανο κοινοποιείται σε όλη την οργάνωση μέσω του foum.
-1.3 Κάθε μέλος της ΑΠΟ πρέπει να έχει την δυνατότητα να παρακολουθήσει την συνέλευση οποιουδήποτε οργάνου, ακόμα και μιας συλλογικότητας που αναλαμβάνει ένα έργο για την ΑΠΟ.

Ισχύς των πολιτικών συλλογικοτήτων στις αποφασιστικές διαδικασίες.
-2 Οι πολιτικές συλλογικότητες είναι ισοδύναμες στις αποφασιστικές διαδικασίες των οργάνων στα οποία συμμετέχουν. Κατοχυρώνοντας την ισονομία των πολιτικών συλλογικοτήτων δίνουμε αξία στην πολιτική ζύμωση μέσα στις συλλογικότητες και αναμεταξύ τους μέσα στην οργάνωση.

Αλλαγή διαδικασίας κατόπιν συναίνεσης (χρονική μετάθεση ή μετάβαση σε ψηφοφορία).
-3.1 Σε κάθε συνθετική διεργασία απόφασης το συζητούμενο θέμα μπορεί να μετατεθεί χρονικά ή να ληφθεί άμεσα απόφαση με ψηφοφορία, αν υπάρχει συναίνεση όλων των εκπροσωπούμενων πολιτικών συλλογικοτήτων ή όλων πλην μιας για μια χρονική μετάθεση ή για την μετάβαση σε ψηφοφορία.
-3.2 Αν μια και μόνο εκπροσωπούμενη πολιτική συλλογικότητα δεν συναινεί στην προτεινόμενη αλλαγή διαδικασίας η συγκεκριμένη συλλογικότητα μπορεί να ζητήσει έναν ακόμα κύκλο τοποθετήσεων, που θα ξεκινήσει από την ίδια. Με την ολοκλήρωση του τελευταίου κύκλου τοποθετήσεων μπορεί οποιαδήποτε εκπροσωπούμενη συλλογικότητα να ζητήσει μια νέα καταμέτρηση των συναινούντων.
-3.3 Για ζητήματα Καταστατικού ισχύει η δυνατότητα μετάβασης σε ψηφοφορία μόνο κατόπιν γενικής συναίνεσης.

Επείγουσες προτάσεις-Ψηφοφορία.
-4.1 Κάθε πολιτική συλλογικότητα που συμμετέχει σ’ένα όργανο έχει την δυνατότητα να καταθέσει Επείγουσες προτάσεις σύμφωνα με τα δικά της κριτήρια εφόσον αναφέρονται σε ήδη ληφθείσες αποφάσεις του Συνεδρίου ή υπόλογων προς το Συνέδριο οργάνων. Οι επέιγουσες προτάσεις περνάνε προς επεξεργασία στις πολιτικές συλλογικότητες και συζητιούνται προς συνδιαμόρφωση στην επόμενη συνέλευση του οργάνου. Η απόφαση για τις Επείγουσες προτάσεις λαμβάνεται με ψηφοφορία κατά την λήξη της επόμενης συνέλευσης του οργάνου αν δεν έχει ήδη εκδηλωθεί μια κοινή συναίνεση για άμεση μετάβαση σε ψηφοφορία, (όπως περιγράφεται στην παράγραφο 2.1).
-4.2 Κάθε αποφάση που λαμβάνεται με ψηφοφορία μετά από Επείγουσα πρόταση και δεν είναι πρόταση Αναθεώρησης προηγούμενης απόφασης, έχει ισχύ μέχρι την χωροχρονικά προσδιορισμένη εφαρμογή της.

Διάρκεια ισχύος των μη επειγόντων αποφάσεων.
-5 Κάθε απόφαση που δεν έχει ληφθεί με την διαδικασία του Επείγοντος έχει διαρκή ισχύ μέχρι την Αναθεώρησή της με τις προβλεπόμενες διαδικασίες.

Διαδικασίες ψηφοφορίας.
-6.1 Στην πρώτη ψηφοφορία απαιτείται πλειοψηφία 3/4 για να εγκριθεί μια πρόταση. Αν η πρόταση που συγκεντρώνει τις περισσότερες ψήφους αναλογεί σε μικρότερο κλάσμα, τότε γίνεται αμέσως νέα ψηφοφορία. Στην δεύτερη ψηφοφορία απαιτείται πλειοψηφία 2/3. Αν πάλι η πλειοψηφούσα αναλογία είναι ανεπαρκής γίνεται αμέσως νέα ψηφοφορία με επαρκή πλειοψηφία την ελάχιστη μεγαλύτερη του 1/2 (>50%). Αν πάλι η πλειοψηφούσα αναλογία είναι ανεπαρκής γίνεται αμέσως επαναληπτική ψηφοφορία με επαρκή πλειοψηφία την ελάχιστη μεγαλύτερη του 1/2 (>50%).
Αν στην περίπτωση των πολλαπλών προτάσεων η πλειοψηφούσα αναλογία είναι πάλι ανεπαρκής, τότε γίνεται αμέσως νέα ψηφοφορία μεταξύ των δυο πλειοψηφικότερων προτάσεων. Αν το αποτέλεσμα είναι ισοψηφία γίνεται μια τελευταία ψηφοφορία.
Σε περίπτωση ισοψηφίας στην τελική ψηφοφορία κρίσης επί μιας πρότασης (ΝΑΙ/ΟΧΙ) το αποτέλεσμα θεωρείται ως μη απόφαση.
Σε περίπτωση ισοψηφίας στην τελική ψηφοφορία επιλογής μεταξύ δυο προτάσων (Α/Β) το αποτέλεσμα θεωρείται ως μη απόφαση, εκτός αν δωθεί τελικά μια επιπλέον ψήφος ανοχής για την εφαρμογή της μιας πρότασης ή από μια επιπλέον για κάθε πρόταση.
-6.2 Η αρνητική ψήφος προβλέπεται και καταμετράται έναντι πολλαπλών προτάσεων, όπως κι έναντι μιας μοναδικής πρότασης καταλήγουσας προς ψήφιση.

Συνέδριο και Καταστατικό.
-7.1 Προτάσεις για τις ΑΡΧΕΣ, τις ΘΕΣΕΙΣ και τους ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ σε καμία συνθήκη δεν μπορούν να κατατίθενται ως Επείγουσες. Προτάσεις για τους ΤΑΚΤΙΚΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ και την ΔΟΜΗ μπορούν να κατατίθενται ως Επείγουσες εφόσον αναφέρονται σε ήδη ληφθείσες αποφάσεις Συνεδρίου για τα ίδια θέματα. Οι Επείγουσες αποφάσεις του Συνεδρίου ή της Συνδιάσκεψης έχουν ισχύ τουλάχιστον μέχρι να αναθεωρηθούν από επόμενο Συνέδριο ή από αρμόδια Συνδιάσκεψη.
-7.2 (Παράγραφος 3.3)
-7.3 Στοιχεία εφαρμογής των αποφάσεων ΤΑΚΤΙΚΗΣ και ΔΟΜΗΣ (περιστασιακά όργανα και διαδικασίες) μπορούν να περνάνε στην αρμοδιότητα υπόλογων οργάνων με αποφάσεις Συνεδρίου ή Συνδιασκέψεων, χωρίς να καταγράφονται στις Καταστατικές συμφωνίες.

Τοποθέτηση χρονικών ορίων στον διάλογο.
-8 Οποιαδήποτε στιγμή κατά την διάρκεια συζήτησης μιας πρότασης σε οποιοδήποτε όργανο μπορεί να τεθεί συγκεκριμένο χρονικό όριο αν υπάρχει συναίνεση όλων των εκπροσωπούμενων πολιτικών συλλογικοτήτων ή όλων πλην μιας.
Αν συμφωνηθεί χρονικό όριο στην συζήτηση Μη Επείγουσας πρότασης, λαμβάνεται απόφαση με συναίνεση όλων των εκπροσωπούμενων πολιτικών συλλογικοτήτων ή όλων πλην μιας στην λήξη του χρονικού ορίου, αν δεν έχει ήδη ληφθεί απόφαση με γενική συναίνεση όλων και δεν έχει ήδη εκδηλωθεί μια κοινή συναίνεση για άμεση μετάβαση σε ψηφοφορία, (όπως περιγράφεται στην παράγραφο 2.1).
Αν συμφωνηθεί χρονικό όριο στην συζήτηση Επείγουσας πρότασης, λαμβάνεται απόφαση με ψηφοφορία στην λήξη του χρονικού ορίου, αν δεν έχει ήδη εκδηλωθεί μια κοινή συναίνεση για άμεση μετάβαση σε ψηφοφορία, (όπως περιγράφεται στην παράγραφο 2.1).
Αν συμφωνηθεί χρονικό όριο στην συζήτηση Μη Επείγουσας πρότασης και καταλήξει σε μη απόφαση, η πρόταση μπαίνει στο αρχείο.

Βαθμίδες συλλογικής επάρκειας.
-9.1 Αν τουλάχιστον δυο συλλογικότητες που συμμετέχουν σ’ένα όργανο στο οποίο κατατίθεται μια Μη Επείγουσα πρόταση κρίνουν ότι αυτή πρέπει να συζητηθεί από συλλογικότερα όργανα, τότε το αίτημά τους γίνεται άμεσα αποδεκτό και η πρόταση μεταφέρεται στο αμέσως συλλογικότερο αρμόδιο όργανο, εφόσον δεν έχει συμφωνηθεί ήδη συγκεκριμένο χρονικό όριο στον διάλογο. (Αρμόδιο σημαίνει να μην ανήκει σε άλλο τομέα ή άλλη δομή).
-9.2 Οι Συνεδριακές αποφάσεις και μόνο αυτές μπορούν να ορίζουν μόνο το Συνέδριο ή και μια αρμόδια Συνδιάσκεψη ή το διαρκές γενικό όργανο των πολιτικών συλλογικοτήτων (Γενικό Πολιτικό Συμβούλιο) ως συλλογικότερη (Οριστική) βαθμίδα πραγμάτευσης για οποιοδήποτε ζήτημα. Κάθε ζήτημα για το οποίο δεν έχει προσδιοριστεί Οριστική βαθμίδα από το Συνέδριο, θεωρείται ότι έχει ως Οριστική βαθμίδα το Συνέδριο.
-9.3 Όταν μια πρόταση κατατίθεται άμεσα ή μεταφέρεται στην Οριστική βαθμίδα του μπορεί να καταλήξει στο αρχείο με ψηφοφορία κατόπιν σχετικής πρότασης, εφόσον δεν υπάρχει χρονικό όριο στον διάλογο.
Αν μια πρόταση έχει καταλήξει στην Οριστική βαθμίδα της σε μη απόφαση και στο αρχείο, μπορεί να επανεισαχθεί μόνο στο Συνέδριο με τις προβλεπόμενες διαδικασίες διαμόρφωσης της ατζέντας.

Αναθεωρητικές διαδικασίες.
-10.1 Κάθε πολιτική συλλογικότητα που συμμετέχει σ’ένα όργανο έχει την δυνατότητα να καταθέσει στο ίδιο όργανο Αναθεωρητικές προτάσεις για ήδη ληφθείσες αποφάσεις του ίδιου οργάνου. Αυτές οι προτάσεις δεν μπορούν να κατατίθενται ως Επείγουσες, ακόμα κι αν η προηγούμενη απόφαση έχει ληφθεί με ψηφοφορία.
-10.2 Κάθε πολιτική συλλογικότητα έχει την δυνατότητα να καταθέτει Αναθεωρητικές προτάσεις για ήδη λειφθείσες αποφάσεις οργάνων στα οποία δεν συμμετέχει, στο αμέσως συλλογικότερο όργανο στο οποίο συμμετέχει. Αυτές οι προτάσεις εκλαμβάνονται εξαρχής ως Επείγουσες.
-10.3 Οι Αναθεωρητικές προτάσεις που κατατίθενται στο Συνέδριο ή στην Συνδιάσκεψη (άμεσα ή μεταφερόμενες από υπόλογα όργανα) περνάνε από ψηφοφορία αν δεν έχει ληφθεί απόφαση μέχρι την λήξη των συνθετικών διαδικασιών της ολομέλειας.
-10.4 Οι Αναθεωρητικές προτάσεις που κατατίθενται στο διαρκές γενικό όργανο των πολιτικών συλλογικοτήτων (Γενικό Πολιτικό Συμβούλιο) για να κριθούν Οριστικά, περνάνε από ψηφοφορία αν δεν έχει ληφθεί απόφαση του συγκεκριμένου οργάνου μέχρι την τελευταία συνέλευση πριν την επόμενη εφαρμογή της προηγούμενης απόφασης.
-10.5 Σε κάθε διαδικασία ψηφοφορίας για αλλαγή προηγούμενης απόφασης, οι νέες προτάσεις και η καταγεγραμμένη απόφαση πρέπει να αντιμετωπίζονται ισότιμα.
-10.6 Οι παράγραφοι 10.1 με 10.6 ισχύουν και για Αναθεωρητικές προτάσεις επί Αναθεωρητικών αποφάσεων, αφού δεν γίνεται τέτοια τυπική διάκριση των αποφάσεων.

Ενστάσεις.
-11.1 Κάθε πολιτική συλλογικότητα που συμμετέχει σ’ένα όργανο έχει την δυνατότητα να καταθέσει αμέσως μετά την κατάθεση μιας πρότασης Ένσταση ως προς το ανεπίτρεπτό της (ασυμφωνία της πρότασης σε σχέση με προηγούμενες συλλογικότερες αποφάσεις). Αν η Ένσταση έχει την συναίνεση ενός ακόμα, τότε η πρόταση μεταφέρεται στο αμέσως συλλογικότερο αρμόδιο όργανο.
-11.2 Κάθε πολιτική συλλογικότητα που συμμετέχει στην ΑΠΟ έχει την δυνατότητα να καταθέσει Ένσταση επί μιας μη Συνεδριακής απόφασης άμεσα στο διαρκές γενικό όργανο των πολιτικών συλλογικοτήτων (Γενικό Πολιτικό Συμβούλιο) και τότε έχει χαρακτήρα Επείγοντος.
-11.3 Ενστάσεις επί αποφάσεων του διαρκούς γενικού οργάνου των πολιτικών συλλογικοτήτων μπορούν να κατατίθενται στο ίδιο όργανο ή στο Συνέδριο και στις Συνδιασκέψεις σύμφωνα με τις Καταστατικές διαδικασίες διαμόρφωσης Ατζέντας.

Δεσμευτικότητα.
-12.1 Κάθε συμφωνία οφείλει να είναι δεσμευτική, ως όρος πολιτικής συνέπειας.
-12.2 Οι αποφάσεις των Συνεδρίων και των Συνδιασκέψεων πρέπει να διευκρινίζουν τον χαρακτήρα τους και κάθε προβλεπόμενης δραστηριότητας πάνω στην διάκριση μεταξύ Θεμελιακών Δραστηριοτήτων, αφενός, για τις οποίες απαιτείται η δέσμευση των συλλογικοτήτων στην βάση της δηλωμένης διαθεσιμότητάς τους και Επιτρεπτών Πρωτοβουλιών, αφετέρου, για τις οποίες δεσμεύονται μόνο οι συλλογικότητες που έχουν συμφωνήσει (ενώ υπάρχει και η μη ενεργητική συναίνεση) ή οι συλλογικότητες που έχουν ψηφίσει θετικά σε μια διαδικασία Επείγοντος.
-12.3 Όλες οι προτάσεις που δεν απαντούν σε προηγούμενο Αίτημα Συμβουλίου ή σε δεσμευτική απόφαση του Συνεδρίου ή μιας Συνδιάσκεψης αποτελούν αιτήματα Επιτρεπτής Πρωτοβουλίας.
-12.4 Αν δεν έχει κατατεθεί έστω μια συμφωνία με την κατατιθέμενη πρόταση, παρά μόνο γενική μη ενεργητική συναίνεση, τότε δίνεται έγκριση ανάληψης πρωτοβουλίας στην μεμονωμένη συλλογικότητα που έχει καταθέσει την πρόταση, μόνο στην ειδική συνθήκη των χωροχρονικών αντικειμενικών εμποδίων ως λόγου μη ικανότητας δέσμευσης κι οπότε μη συμφωνίας έστω και μιας ακόμα συλλογικότητας. Σε κάθε συνθήκη απαιτείται η συνεργασία τουλάχιστον ενός ατόμου άλλης συλλογικότητας για την σύσταση μιας ομάδας εργασίας.

ΙΙΙ.Διαμόρφωση Ατζέντας:
Σειρά ζητημάτων στις ομάδες εργασίας:
1. Αιτήματα αρμόδιων Συμβουλίων.
2. Αιτήματα άλλων οργάνων, με προτεραιότητα στα συλλογικότερα.
3. Επείγουσες προτάσεις συλλογικοτήτων επί Θεμελιακών Δραστηριοτήτων.
4. Επείγουσες προτάσεις συλλογικοτήτων επί Επιτρεπτών Πρωτοβουλιών.
5. Μη Επείγουσες προτάσεις συλλογικοτήτων επί Θεμελιακών Δραστηριοτήτων.
6. Μη Επείγουσες προτάσεις συλλογικοτήτων επί Επιτρεπτών Πρωτοβουλιών.
7. Αναθεωρητικές προτάσεις.

Σειρά ζητημάτων στα Συμβούλια:
0. Ενστάσεις.
1. Αιτήματα συλλογικότερων αρμόδιων Συμβουλίων.
2. Αιτήματα άλλων οργάνων, με προτεραιότητα στα συλλογικότερα.
3. Αναθεωρητικές προτάσεις επί αποφάσεων υπόλογων οργάνων.
4. Αναθεωρητικές προτάσεις μεταφερόμενες από υπόλογα όργανα.
5. Νέες προτάσεις μεταφερόμενες από υπόλογα όργανα.
6. Επείγουσες προτάσεις συλλογικοτήτων επί Θεμελιακών Δραστηριοτήτων.
7. Επείγουσες προτάσεις συλλογικοτήτων επί Επιτρεπτών Πρωτοβουλίες.
8. Μη Επείγουσες προτάσεις συλλογικοτήτων επί Θεμελιακών Δραστηριοτήτων.
9. Μη Επείγουσες προτάσεις συλλογικοτήτων επί Επιτρεπτών Πρωτοβουλίες.
10. Αναθεωρητικές προτάσεις επί αποφάσεων του ίδιου Συμβουλίου.

Σειρά ζητημάτων στο Συνέδριο:
1. Αναθεωρητικές προτάσεις για τις ΑΡΧΕΣ, τις ΘΕΣΕΙΣ και την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
2. Νέες προτάσεις για τις ΑΡΧΕΣ, τις ΘΕΣΕΙΣ και την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
3. Αναθεωρητικές προτάσεις για την ΤΑΚΤΙΚΗ και την ΔΟΜΗ.
4. Επείγουσες προτάσεις για την ΤΑΚΤΙΚΗ και την ΔΟΜΗ.
5. Μη Επείγουσες προτάσεις για την ΤΑΚΤΙΚΗ και την ΔΟΜΗ.
6. Αναθεωρητικές προτάσεις επί αποφάσεων υπόλογων οργάνων.
7. Αναθεωρητικές προτάσεις μεταφερόμενες από υπόλογα όργανα.
8. Νέες προτάσεις μεταφερόμενες από υπόλογα όργανα.
9. Ενστάσεις.

Αναρχική Συλλογικότητα για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση

Αναλυτική τοποθέτηση για ζητήματα σχετικά με τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων (Μάϊος 2014)

Αναρχική Συλλογικότητα για τη Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση

Προς τις συμμετέχουσες συλλογικότητες στην ΑΠΟ

Τοποθέτηση για την συνέχεια του διαλόγου της Α’ προσυνεδριακής συνάντησης

Τα ζητήματα που είχαμε αποφασίσει να λήξουμε στην Α’ προσυνεδριακή γνωρίζαμε όλοι ότι είναι τα κρισιμότερα για την συγκρότηση της ΑΠΟ, αφενός διότι αφορούν την προοπτική των πολιτικών δεσμών μας μέσα στην ΑΠΟ κι αφετέρου διότι έχουν εκφραστεί πάνω στα συγκεκριμένα ζητήματα θέσεις που κατατίθενται διαζευκτικά. Αν κι εμείς επιχειρήσαμε και απαντήσαμε στους προβληματισμούς που είχαν καταγραφεί, με μια συνολική πρόταση η οποία εκτιμούμε ότι έδινε στις αντιθέσεις τον ακριβή δημιουργικό χώρο που τους αναλογεί, τα διαφορετικά σκεπτικά άντιπαρατέθηκαν με πολιτικές οριογραμμές, αντιληπτικά απλουστευτικές κατά κύριο λόγο. Από τον διάλογο συμπαιράναμε ότι οι αντιθέσεις ήταν οριακές, όχι επειδή οι διαφορετικές μεθοδολογικές προτάσεις δεν μπορούν να συνυπάρξουν στο ίδιο Καταστατικό, αλλά επειδή το πολιτικό υπόβαθρό τους είναι σε μεγάλο βαθμό ριζικά διάφορο. Έτσι, αποτιμούμε τον διάλογο της διήμερης και επανατοποθετούμαστε πάνω στα σχετικά ζητήματα ξεκινώντας από την μερικά κοινή κι αποσπασματική πρόταση που καταγράφηκε, αναλύοντας με ευθύτητα τα πολιτικά διακυβεύματα, την κεκτημένη προοπτική και την δυναμική των διαφορετικών προτάσεων.

Για την δέσμευση στις Θέσεις και στην Στρατηγική:
Η πρόταση πάνω στην οποία συνδιαμορφώναμε περιελάμβανε σύμφωνα με τα Πρακτικά την δεσμευτική συναίνεση για ζητήματα Θέσεων και Στρατηγικής. Η επαναφορά του διαλόγου στην διαπραγμάτευση της δεσμευτικότητας γι’ αυτά τα ζητήματα, μετατοπίζει όλο το θέμα των τρόπων λήψης αποφάσεων στο αρχικό σημείο και μάλιστα με ένα αρνητικό δεδομένο για την άποψη που υπερασπίζεται την δεσμευτικότητα: Η συγκρότηση κοινών Θέσεων και Στρατηγικής βρίσκεται στον αέρα, ενώ για την Τακτική κατοχυρώνεται η μη δέσμευση της μειοψηφίας, η οποία όπως εξηγούμε παρακάτω συνεπάγεται επιπλέον την ελαχιστοποίηση της σύνθεσης. Συγκριτικά, η αποδοχή της μη δεσμευτικής συναίνεσης για την Στρατηγική και τις Θέσεις αποτελεί απείρως μεγαλύτερη υποχώρηση προς την εσωτερική πολυδιάσπαση απ’ότι η θέσπιση της ψηφοφορίας χωρίς δέσμευση της μειοψηφίας.
Εξαυτού, μια ενδεχόμενη επιμονή στην μη δεσμευτικότητα καθίσταται ρηξιακή. Ακόμα κι αν την αποδεχόμασταν τώρα, θα οδηγούσε σε διάλυση ευθύς αμέσως μόλις οι αντιπαρατιθέμενες κατευθύνσεις δοκιμάζονταν στον δρόμο. Ο ιδεαλιστικός πλουραλισμός δεν αντέχει στον αγώνα.
Όπως είχαμε κοινοποιήσει στην πρώτη δεσμευτική, είμαστε διατεθιμένοι να υποχωρήσουμε πλήρως στην ψηφοφορία αν θεσπιστεί η δεσμευτικότητα σε κάθε περίπτωση. Γιατί αν οι προσανατολισμοί μας συγκλίνουν προς την ενότητα στην δράση, θα είμαστε ικανοί να συνθέτουμε μ’ όποιον διαδικαστικό τύπο κι αν επιλέξουμε. Αν η κινητικότητα της ΑΠΟ πρέπει ν’ αποτελεί κύριο μέλημά μας, όπως πρόταξαν αρκετές συλλογικότητες, τότε απαιτείται απ’ όλους ν’ αφήσουμε πίσω τον κατακερματισμό.
Αναγνωρίζοντας τις εμμένουσες αντιρρήσεις αρκετών συλλογικοτήτων και την εξαρχής διαφωνία μιας πλειοψηφίας απέναντι στην ψηφοφορία για ζητήματα Θέσεων και Στρατηγικής, λαμβάνουμε ως βάση ολοκλήρωσης του αποφασιστικού διαλόγου για τους τρόπους λήψης αποφάσεων την πρόταση της δεσμευτικής συναίνεσης γι’αυτά τα ζητήματα, με ή χωρίς εξαιρέσεις. Άλλωστε, τουλάχιστον οι μισές συλλογικότητες έχουν τοποθετηθεί υπέρ της δέσμευσης στις Θέσεις και την Στρατηγική. Read more

Μορφές και σχέσεις οργάνων και διαδικασιών (Πρόταση Απρίλη 2014)

Αναρχική Συλλογικότητα για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση
προς τις συμμετέχουσες συλλογικότητες
                  στις διαδικασίες συγκρότησης Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης

Για την προσυνεδριακή συνάντηση του Απρίλη 2014

Θέμα «ΔΟΜΗ» – «’Οργανα, συμμετοχή και λειτουργία πολιτικών συλλογικοτήτων μέσα στην ομοσπονδιακή δομή»

Μορφές και σχέσεις οργάνων και διαδικασιών:

∙Πρακτικά όργανα:

Ομάδες εργασίας
Απόφαση συγκρότησης: Άμεσα από το συνέδριο ή από το γενικό πολιτικό συμβούλιο σε συμφωνία με τις αποφάσεις του συνεδρίου ή από το αρμόδιο πολιτικό συμβούλιο σε συμφωνία με τις αποφάσεις του συνεδρίου και του γενικού πολιτικού συμβουλίου. Η απόφαση έχει την μορφή αιτήματος κι όχι εντολής, προς τις πολιτικές συλλογικότητες ή και τις υπάρχουσες ομάδες εργασίας. Οι πολιτικές συλλογικότητες έχουν την ευθύνη να εισφέρουν με τις διαθεσιμότητες συμμετοχής τους και τους διαθέσιμους πόρους τους, στον βαθμό που έχουν συμφωνήσει (μέσω των εκπροσώπων τους στα συμβούλια) στις ληφθείσες αποφάσεις ή που έχουν δεσμευτεί, αν πρόκειται για δεσμευτικά ζητήματα *.

Σύνθεση: Οι ομάδες εργασίας πρέπει να είναι μικτές, για να κυκλοφορεί η γνώση και η εμπειρία, που είναι βασικά στοιχεία της αυτονομίας, να δυναμώνει η ομόσπονδη κοινότητα, ώστε να ριζώνει η πολιτική ενότητα στην αγωνιστική καθημερινότητά μας και να μην δίνεται χώρος στη μικροπολιτική εργαλειοποίηση των ομοσπονδιακών οργάνων. Μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις θα πρέπει να εγκρίνεται η πλήρης ανάληψη μιας εργασίας αποκλειστικά από μια πολιτική συλλογικότητα. Προτείνουμε διάφορες μορφές ομάδων εργασίας (δες παράρτημα): Μορφές που εφαρμόζονται όταν η προτεραιότητα δίνεται στη δράση. Τότε μπορεί σ’έναν μεγάλο πυρήνα μιας συλλογικότητας να προσαρτηθεί ένα μέρος άλλης συλλογικότητας ή πολλά άτομα από διάφορες συλλογικότητες. Μορφές που εφαρμόζονται όταν η προτεραιότητα δίνεται στην κυκλοφορία της γνώσης και στη συλλογικοποίηση. Τότε ο εξειδικευμένος πυρήνας μπορεί να είναι πιο μικρός και οι ενδιαφερόμενοι (μιας συλλογικότητας ή διαφορετικών) περισσότεροι. Και η μικτή ομάδα εργασίας χωρίς βασικό πυρήνα, η οποία εφαρμόζεται όπου δεν υπάρχει ανάγκη εξειδικευμένης ικανότητας ή όπου δεν υπάρχει προσφερόμενος πυρήνας.
Η διάρκεια λειτουργίας κάθε ομάδας εργασίας και η αναγκαία εναλλαγή συμμετοχών σε αυτήν μπορούν να ορίζονται από το πολιτικό συμβούλιο που αποφασίζει τη συγκρότησή της και εποπτεύει τη λειτουργία της, με όλα τα κριτήρια που εμπίπτουν στην αρμοδιότητά του.

Αποφασιστικές ευθύνες: Τα μέλη της ομάδας εργασίας κι η ομάδα εργασίας σαν σύνολο είναι ελεύθερα να πράττουν ότι μπορούν για την υλοποίηση των αποφάσεων και των αιτημάτων όλων των οργάνων της ομοσπονδίας, με προτεραιότητα στα αιτήματα του γενικού πολιτικού συμβουλίου, μετά στα αιτήματα του αρμόδιου πολιτικού συμβουλίου και ύστερα για τα υπόλοιπα αιτήματα, εφόσον οι ενέργειές τους δεν αντίκεινται στο καταστατικό, στις συνεδριακές αποφάσεις, στις αποφάσεις των πολιτικών συμβουλίων και στις προηγούμενες αποφάσεις των συνελεύσεων της συγκεκριμένης ομάδας εργασίας.

Συνελεύσεις ομάδων εργασίας: Η ομάδα εργασίας ορίζει η ίδια τακτές και έκτακτες συνελεύσεις σχετικά με τα πρακτικά ζητήματά της, αν δεν τις έχει ορίσει το αρμόδιο πολιτικό συμβούλιο. Η συνέλευση της ομάδας εργασίας έχει αποφασιστικό χαρακτήρα πάνω στο πρακτικό έργο της, όπως έχει προσδιοριστεί από το συνέδριο ή το γενικό πολιτικό συμβούλιο ή το αρμόδιο πολιτικό συμβούλιο. Η συνέλευση έχει επίσης συμβουλευτική ευθύνη προς τα πολιτικά συμβούλια και το συνέδριο. Η ολομέλεια της ομάδας εργασίας είναι η βασική κοινότητα στην δράση. Η ομάδα εργασίας τειρεί γραμματεία των συνελεύσεών της και των δραστηριοτήτων της.

Συντονιστικά
Ένα κεντρικό όργανο με εκπροσώπους όλων των πολιτικών συλλογικοτήτων και τοπικά όργανα όπου υπάρχουν περισσότερες από μια συλλογικότητες, με αρμοδιότητα τον συντονισμό των πολιτικών παρεμβάσεων και των κινητοποιήσεων της ΑΠΟ αποτελούν ειδικές ομάδες εργασίας και περιλαμβάνονται στο προαναφερόμενο πλαίσιο.

∙Αποφασιστικά όργανα:

-Συνελεύσεις σε όλες τις βαθμίδες
Κάθε οργανωτικό σχήμα της ομοσπονδίας πρέπει να λειτουργεί συνελευσιακά (το συνέδριο, οι ομάδες εργασίας, οι υποδομές, οι τομείς και τα πολιτικά συμβούλια όλων των βαθμίδων). Οι ειδοποιές αποδόσεις της συνέλευσης ως μεθόδου είναι η εξελικτική πολυμορφία που παράγεται από τον ελεύθερο διάλογο, ειδικά όταν έχει αποφασιστική ισχύ, η συνευθύνη που προάγεται από την δημόσια ζύμωση και το άμεσο βίωμα της κοινότητας.

Απόφαση συγκρότησης: Κάθε πολιτικό συμβούλιο ορίζει τις δικές του τακτές και έκτακτες συνελεύσεις και των οργανωτικών σχημάτων για τα οποία έχει την ευθύνη. Οι συνελεύσεις των τομέων και των δομών που απαρτίζονται από τουλάχιστον δυο ομάδες εργασίας ορίζονται και καλούνται από το αρμόδιο συμβούλιο τομέα ή δομής ή από το γενικό πολιτικό συμβούλιο αν ο συγκεκριμένος τομέας δεν έχει δικό του συμβούλιο. Τα πολιτικά συμβούλια μπορούν να καλούν επίσης θεματικές συνελεύσεις με ομάδες εργασίας διαφορετικών δομών.

Σύνθεση: Στην συνέλευση του πολιτικού συμβουλίου μπορούν και προτρέπονται να συμμετέχουν εκπρόσωποι απ’όλες τις πολιτικές συλλογικότητες που συμμετέχουν στις δραστηριοτήτες που βρίσκονται στην ευθύνη του συγκεκριμένου συμβουλίου. Οι εκπρόσωποι των συλλογικοτήτων στα επιμέρους πολιτικά συμβούλια να επιτρέπεται να είναι μόνο πρόσωπα που συμμετέχουν σε ομάδα εργασίας της αντίστοιχης δομής ή τομέα.
Στην συνέλευση τομέα, δομής, θέματος ή ομάδας εργασίας μπορούν και προτρέπονται να συμμετέχουν όλα τα μέλη της ομάδας ή των ομάδων εργασίας που απαρτίζουν το αντίστοιχο οργανωτικό σχήμα.

Αποφασιστικές ευθύνες: Στα πολιτικά συμβούλια θ’αναφερθούμε παρακάτω. Η συνέλευση της ομάδας εργασίας, της δομής, του τομέα ή της θεματικής συνάντησης έχει αποφασιστικό χαρακτήρα πάνω στο πρακτικό έργο της, όπως έχει προσδιοριστεί από το συνέδριο ή το γενικό πολιτικό συμβούλιο ή το αρμόδιο πολιτικό συμβούλιο. Η συνέλευση έχει επίσης συμβουλευτική ευθύνη προς τα πολιτικά συμβούλια και το συνέδριο. Όλες οι συνελεύσεις τειρούν γραμματεία.

-Συνέδριο και προσυνεδριακές διαδικασίες
Το ιδρυτικό συνέδριο προσδιορίζει τις επόμενες συνεδριακές και προσυνεδριακές διαδικασίες και κάθε συνέδριο τις επόμενες. Στο συνέδριο και στις προσυνεδριακές συναντήσεις γίνεται η γενική συνέλευση των πολιτικών συλλογικοτήτων (γενική ολομέλεια). Οι συνεδριακές διαδικασίες υλοποιούνται από τις πολιτικές συλλογικότητες κι από ειδικές ομάδες εργασίας (όπως γίνεται στην ΑΠΟ μέχρι τώρα) και συνθέτουν ένα πλαίσιο αποφάσεων που επικυρώνονται από την γενική ολομέλεια και έχουν ισχύ τουλάχιστον μέχρι το επόμενο συνέδριο. Οι αποφάσεις και οι δραστηριότητες των ομοσπονδιακών οργάνων απαιτείται να υπηρετούν τις αποφάσεις του συνεδρίου.
Προτείνουμε την καταγραφή των συνεδριακών αποφάσεων σε ειδικό έντυπο, όπως αυτό που παραθέτουμε στο τέλος, ώστε να προσδιορίζονται με σαφήνεια οι ομοσπονδιακές διαδικασίες και οι ευθύνες των οργάνων.
Προτείνουμε έναν συνεχή κύκλο συνεδριακών διαδικασιών με δυο φάσεις: 1.Συνέδριο – 2.Φάση εφαρμογής, εντατική εργασία πολιτικών συμβουλίων, συγκρότηση και αναδιαμόρφωση οργάνων και σχημάτων – 3.Ενδιάμεση συνάντηση ενημέρωσης, συντονισμού, προσαρμογών – 4.Φάση αποτίμησης και προετοιμασίας επόμενου συνεδρίου.

-Πολιτικά συμβούλια
Πολιτικό σκεπτικό πρότασης: Θέλουμε μια δομή αγωνιστικής δραστηριότητας, οργάνων και διαδικασιών συνεπή στον άμεσο επαναστατικό σκοπό. Άρα, πρέπει να είναι ικανή ν’ανταποκρίνεται στις εξελίξεις της ταξικής-κοινωνικής πάλης και σε ραγδαίες αλλαγές. Χρειάζονται μεθοδικές διαδικασίες για το τακτό και για το έκτακτο. Το καθημερινό και συνεχές απαιτεί μια σύνθεση διαδικασιών ικανή να αποδίδει πολυεπίπεδη δραστηριότητα με οικονομία δυνάμεων. Το έκτακτο απαιτεί «στρατηγική» ευελιξία και πρακτική ετοιμότητα. Οι δυο αντικειμενικοί παράγοντες που επιβάλουν την δραστική προσαρμοστικότητα, αφενός, ο διαρκής μετασχηματισμός της γενικής πάλης και των κινηματικών διεργασιών και αφετέρου, οι αιφνίδιες ανατροπές των δεδομένων, καθιστούν αναγκαία μια οργανωσιακή πλαστικότητα στη βάση της πολιτικής εξελικτικότητας. Αν συμπυκνώναμε τα κριτήρια της οργανωτικής δομής σε ένα σύνθημα, θα λέγαμε: Καθημερινή προσαρμογή στον επαναστατικό σκοπό, προσαρμογή στην καθημερινότητα, συνεχής εξέλιξη.
Ξεκινώντας από ένα τέτοιο πλαίσιο, η ομοσπονδία πρέπει και μπορεί να είναι ένας συνεχής (στο χρόνο και στο χώρο) τόπος διαμόρφωσης συλλογικού προσανατολισμού («στρατηγικές»), για τη μαζικότερη ενότητα στη δράση (που εκδηλώνεται με παρεμβάσεις ενίοτε αποκεντρωτικά κι ενίοτε συγκεντρωτικά). Οι αποφασιστικές διαδικασίες πρέπει να απλωθούν στο χρόνο και στα πεδία δραστηριότητας, για να κλασματοποιηθεί η διαλεκτική συγκεκριμενοποίηση των κοινά συμφωνημένων γενικών πολιτικών κατευθύνσεων μέσα στην καθημερινή ταξική σύγκρουση. Αλλά συγχρόνως, πρέπει να διασφαλίζεται η ακτάπαυστη συμμετοχή των πολιτικών συλλογικοτήτων στη διαμόρφωση αποφάσεων, η ισοτιμία τους κι η συνυπευθυνότητά τους.
Έτσι, θεωρούμε ότι η εναπόθεση όλων των αποφάσεων στη γενική συνέλευση της ομοσπονδίας (ολομέλεια) είναι μια επιφυλακτική μέθοδος που τυπικά προστατεύει την οριζοντιότητα, αλλά στην πράξη θα παράξει αντίστροφα αποτελέσματα. Το μεσοδιάστημα ανάμεσα σε δυο ολομέλειες γίνεται παθητικός χρόνος από τη σκοπιά της επικαιροποίησης των πολιτικών αποφάσεων σύμφωνα με τις αντικειμενικές και τις υποκειμενικές εξελίξεις. Οπότε, η ομοσπονδία γίνεται ένα σχήμα καθόλου ευέλικτο. Περαιτέρω συνέπειες είναι η επαναστροφή των πολιτικών συλλογικοτήτων στην κατακερματισμένη δραστηριότητα και στα προϋπάρχοντα διαχωριστικά δίκτυα, για να συνεχίσει να εκδηλώνεται πολιτική παρέμβαση, η αποδυναμοποίηση των ομόσπονδων διεργασιών και ενδεχομένως, η μετατροπή τους σε χώρο άτυπης πραγμάτευσης πολιτικών και ευρύτερων αντιθέσεων, εφόσον ο οργανωμένος συνεχής έλεγχος των πολιτικών συλλογικοτήτων πάνω στη ροή των δραστηριοτήτων θα είναι μόνο απαγορευτικός κι όχι συνθετικά αποφασιστικός.
Ένα οργανωτικό σχέδιο λοιπόν, που ν’ανταποκρίνεται στον κοινό πολιτικό σκοπό -αγώνας για την επανάσταση- απαιτεί μια οργανική και λειτουργική συνθετότητα η οποία θα παρέχει οικονομία χρόνου και δυνάμεων κι απλότητα στις αποφασιστικές διαδικασίες, θωρακίζοντας με τα ίδια δομικά εργαλεία την οριζοντιότητα και την ενότητα στη δράση.
Τα πολιτικά όργανα είναι ο κοινός τόπος των συλλογικοτήτων. Τα πολιτικά συμβούλια αποτελούν συνελεύσεις εκπροσώπων των πολιτικών συλλογικοτήτων, με συγκεκριμένες αποφασιστικές κι εποπτικές ευθύνες. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των πολιτικών συμβουλίων είναι η άμεση κοινή αποφασιστική ισχύς των συμμετεχόντων πολιτικών συλλογικοτήτων στο σύνολο των ομοσπονδιακών δραστηριοτήτων. Η συνεχής λειτουργία πολιτικών συμβουλίων σε όλα τα οργανωτικά πεδία διασφαλίζει την οριζοντιότητα απέναντι σε άτυπες ιεραρχίες που θα μπορούσαν ενδεχομένως να εγκατασταθούν μέσα και μεταξύ των ομάδων εργασίας και των δομών, την ισότητα απέναντι στους αποκλεισμούς, τη συνθετικότητα και την καινοτομία απέναντι στο λειτουργικό συντηρητισμό και στον πολιτικό σεχταρισμό, την αποδοτικότητα, την εξελιξιμότητα, τον πολιτικό δυναμισμό και την κινηματική συνοργάνωση. Η συχνότητα λειτουργίας των συμβουλίων, όσο δυνατόν εγγύτερα στους ρυθμούς των αντίστοιχων ομάδων εργασίας, δομών και τομέων, προσδίδει τον προσβλεπόμενο πολιτικό δυναμισμό και την αναγκαία δομική πλαστικότητα.

Μορφές πολιτικών συμβουλίων:
*Γενικό συμβούλιο με εκπροσώπους όλων των πολιτικών συλλογικοτήτων και αποφασιστικές αρμοδιότητες από τη γενική συνέλευση (ολομέλεια συνεδρίου), συνεπικουρούμενο ενδεχομένως από τοπικά συμβούλια, για τα οποία έχει την πλήρη αποφασιστική ισχύ, όπως και για κάθε επιμέρους πολιτικό συμβούλιο. Κάθε πολιτική συλλογικότητα μπορεί να αλλάζει τους εκπροσώπους της οποιαδήποτε στιγμή, με πρόγραμμα ή ανάλογα στη θεματολογία της εκάστοτε συνεδρίασης ή κατά περίσταση, όπως και να συμμετέχει με πλειάδα εκπροσώπων, οι οποίοι ενδεχομένως να δραστηριοποιούνται σε διαφορετικούς τομείς. Τα τοπικά συμβούλια προσφέρουν μια γεωγραφική, οπότε και χρονική ευελιξία στην υλοποίηση των αποφάσεων του γενικού συμβουλίου.
*Πολιτικά συμβούλια με εκπροσώπους των συμμετεχόντων συλλογικοτήτων ανά δομή και ανά τομέα, που συντονίζουν και ελέγχουν τις αντίστοιχες δραστηριότητες υπό την εποπτεία του γενικού συμβουλίου. Οι εκπρόσωποι των συλλογικοτήτων στα επιμέρους πολιτικά συμβούλια να επιτρέπεται να είναι μόνο πρόσωπα που συμμετέχουν σε ομάδα εργασίας της αντίστοιχης δομής ή τομέα, για ν’αποτραπεί η υπερφόρτωση ατόμων με πολιτικές ευθύνες δυσανάλογα πολλές σε σχέση με το πρακτικό έργο τους και ο σχηματισμός πολιτικών συλλογικοτήτων με χαρακτήρα επίδοξου διευθυντηρίου. Κάθε συλλογικότητα έχει την ευθύνη για την κύκλιση των μελών της που συμμετέχουν σε μια ομάδα εργασίας, στο αντίστοιχο πολιτικό συμβούλιο.
Στο πρώτο στάδιο δημιουργίας της ομοσπονδιακής δομής οι αρμοδιότητες των επιμέρους πολιτικών συμβουλίων μπορεί να διεκπαιρεώνονται από το γενικό συμβούλιο και τις ομάδες εργασίας, αλλά με την ανάπτυξη πολλαπλών και σύνθετων ομάδων εργασίας, δομών, τομέων και θεματικών συνελεύσεων είναι απαραίτητο να διασφαλιστούν ταυτόχρονα η πολιτική ενότητα κι ευελιξία κι ο οριζόντιος έλεγχος, προλαμβάνοντας τόσο τη φεουδαλοποίηση των οργάνων και των δραστηριοτήτων (ανεξέλεγκτοι θύλακες), όσο και την αδρανοποίηση λόγω υπερφόρτωσης του γενικού συμβουλίου ή εν’αναμονή του επόμενου συνεδρίου.

Αποφασιστικές ευθύνες των πολιτικών συμβουλίων: Τα επιμέρους όργανα παίρνουν ισχύ από τη γενική συνέλευση, είτε με λεπτομερή προκαθορισμό των χαρακτηριστικών τους, είτε με βαθμιδών απόδοση αποφασιστικών αρμοδιοτήτων στα πολιτικά συμβούλια (από την γενική ολομέλεια, στο γενικό συμβούλιο κι από ‘κει στα συμβούλια των τομέων και των δομών). Τα συμβούλια έχουν την ευθύνη και την ελευθερία ν’αποφασίσουν ότι απαιτείται για την υλοποίηση των αποφάσεων του συνεδρίου, όπως ορίζει το συνέδριο, εφόσον οι ενέργειές τους δεν αντίκεινται στο καταστατικό, στις συνεδριακές αποφάσεις και στις προηγούμενες αποφάσεις άλλων συμβουλίων εκτός της αρμοδιότητάς τους.
Το συνέδριο αποφασίζει για την ελάχιστη συχνότητα συνεδρίασης του γενικού συμβουλίου, το οποίο συγκεκριμενοποιεί τους ρυθμούς του ανάλογα στις επίκαιρες ανάγκες.
Το γενικό συμβούλιο δίνει αρμοδιότητες κι ελέγχει τα πολιτικά συμβούλια των τομέων και των δομών. Όλες οι ομάδες εργασίας, οι θεματικές συνελεύσεις και οι γενικές συνελεύσεις δομών και τομέων συγκροτούνται με αποφάσεις των αντίστοιχων πολιτικών συμβουλίων και του γενικού συμβουλίου και δρουν ελεύθερα στο πλαίσιο των πολιτικών αποφάσεων προς εφαρμογή τους, εποπτευόμενα από το αρμόδιο και το γενικό συμβούλιο.
Τα συμβούλια δεν δίνουν εντολές, αλλά απευθύνουν αιτήματα στις υπάρχουσες ομάδες εργασίας, στις συνελεύσεις δομών, τομέων και θεμάτων και στις πολιτικές συλλογικότητες. Επιπλέον, τα συμβούλια δέχονται αιτήματα ανάληψης πρωτοβουλιών που τους απευθύνουν οι πολιτικές συλλογικότητες με την μορφή προτάσεων και αναλαμβάνουν την παραπομπή σε υπάρχουσες ομάδες εργασίας ή την συγκρότηση νέων. Κάθε σχετική αρνητική απόφαση πρέπει να αιτειολογείται εγγράφως.
Η ισχύς των πολιτικών συμβουλίων πάνω στ’άλλα όργανα δεν είναι εξωτερική (δεν είναι εξουσία), διότι δεν επιβάλουν έναν κεντρικό έλεγχο στη βάση, αλλά αντιθέτως τοποθετούν με τρόπο άμεσο τις πολιτικές διεργασίες της ομοσπονδιακής βάσης, την κοινή λειτουργία των πολιτικών συλλογικοτήτων, μέσα στις καθημερινές ομοσπονδιακές διαδικασίες. Ο όρος εκπροσώπησης των συλλογικοτήτων στα επιμέρους πολιτικά συμβούλια μόνο από πρόσωπα που συμμετέχουν σε ομάδα εργασίας της αντίστοιχης δομής ή τομέα (κάθε εκπρόσωπος να προέρχεται από την παραγωγή) θα λειτουργήσει επαυξητικά, προσφέροντας επιπλέον κίνητρο δραστηριοποίησης των πολιτικών συλλογικοτήτων κι ενισχύοντας την οριζοντιότητά τους στην βάση τους.
Συγκεκριμενοποιώντας τώρα ένα διαρθρωτικό σχέδιο, θεωρούμε ότι το γενικό συμβούλιο πρέπει να έχει αποφασιστικές αρμοδιότητες στα εξής πεδία:
– Ομοσπονδιακός συντονισμός κατανεμημένων ή εστιασμένων παρεμβάσεων.
– Αλληλέγγυα επικοινωνία και συντονισμός με σχήματα αυτοοργανωμένης αντίστασης.
– Λήψη πρωτοβουλιών για άνοιγμα πεδίων (ταξικοί-κοινωνικοί αγώνες και εγχειρήματα) και συγκρότηση μετώπων όπου κυοφορείται η σύγκρουση.
– Διεθνής συντονισμός.
– Συγκρότηση τομέων σύμφωνα με τις αποφάσεις του συνεδρίου, κινητοποίηση, προσανατολισμός κι εποπτεία των τομέων.
– Ομοσπονδιακή αυτοάμυνα κι αλληλέγγυα άμυνα εντός κι εκτός ομοσπονδίας.
– Γενική εποπτεία των διαδικασιών:
Συνέπεια εφαρμογής πολιτικών αποφάσεων (αναγνώριση, κατανόηση και κοινοποίηση της πολιτικής ασυνέπειας, της κολλησιεργείας, της αδυναμίας ή των αντικειμενικών εμποδίων).
Ποιοτικά χαρακτηριστικά (συμμετοχικότητα-πρωτοβουλία-συνεργατικότητα,
διάλογος-αποφασιστικότητα-πρακτικότητα,
καινοτομία-συνθετικότητα-εξελικτικότητα).
Εξέλιξη δραστηριοτήτων, αποτελεσμάτων και ποιοτικών χαρακτηριστικών.
[Διαλεκτική της ανάγκης, της θέλησης και της ικανότητας]

Για όλα τα παραπάνω το γενικό πολιτικό συμβούλιο υποχρεούται να ορίζει τακτά και έκτακτα συντονιστικά όργανα, διαμορφώνοντας πάγιες διαδικασίες ανταπόκρισης σε έκτακτες καταστάσεις.
Προτείνουμε την καταγραφή των αποφάσεων των πολιτικών συμβουλίων σε ειδικό έντυπο, όπως αυτό που παραθέτουμε στο τέλος, ώστε να προσδιορίζονται με σαφήνεια οι διαδικασίες και οι ευθύνες των οργάνων.
Με τον προτεινόμενο σκελετό εγγυητές της οριζοντιότητας και της ενότητας γίνονται οι συστατικές συλλογικότητες. Οι πολιτικές κοινότητες της βάσης έχουν την ευθύνη στο εσωτερικό τους μέσα σ’ένα συνθετικό περιβάλλον που αποτρέπει την ανάδυση προσχωμάτων κι ενισχύει τις εξελικτικές δυνατότητές τους. Με δεδομένο ότι μάλλον θα είναι ανέφικτο για τις περισσότερες πολιτικές συλλογικότητες ν’αποφασίζουν σε καθημερινό ρυθμό για όλα τα τρέχοντα ζητήματα, η ανάθεση αποφασιστικών αρμοδιοτήτων από τις πολιτικές συλλογικότητες στους άμεσα ανακλητούς εκπροσώπους τους μέσα στα ομοσπονδιακά όργανα είναι έκφραση εμπιστοσύνης της κάθε πολιτικής ομάδας στο συλλογικό κεκτημένο της και είναι απαραίτητη για να χτιστεί η ευελιξία. Άλλωστε, κάθε πολιτική συλλογικότητα πρέπει να έχει το δικαίωμα να συμμετέχει σ’ένα αποφασιστικό όργανο με περισσότερους εκπροσώπους από έναν. Επικουρικά, τα ομοσπονδιακά πολιτικά όργανα μπορούν να καταγράφουν τη θεμιτή κινητικότητα των μελών μέσα στις ομοσπονδιακές δραστηριότητες, να αναφέρουν στο σύνολο των συλλογικοτήτων την ενδεχόμενη εμφάνιση αποκλειστικών εξειδικεύσεων και να δρομολογούν διεργασίες κυκλικότητας, συνεργατικότητας και διαδιδακτικής. Έτσι, τα πολιτικά συμβούλια θα είναι οι συνεχείς συνθετικές διαδικασίες των πολιτικών συλλογικοτήτων κι όχι προσωπικά οφίτσια.

Άλλες σχέσεις μεταξύ οργάνων:

-Κάθε τομέας κοινοποιεί κι ενημερώνει μια κατάσταση υλικών.

-Τα ειδικά αιτήματα προς άλλα όργανα απευθύνονται άμεσα από το ενδιαφερόμενο όργανο και διεκπαιρεώνονται εφόσον υπάρχει η δυνατότητα κι εφόσον δεν υπάρχει απόφαση αποκλειστικής δέσμευσης πόρων.
Γενικά, τα αιτήματα πρέπει να διαβιβάζονται από την συντομότερη διαδρομή.

-Σχετικά με την ενημέρωση των πολιτικών συμβουλίων από τα όργανα που βρίσκονται στην αρμοδιότητά τους, τα συμβούλια φροντίζουν για την επαφή τους με τ’άλλα όργανα, ώστε να μην παρακολλύεται το έργο των τελευταίων.

-Στις ομάδες εργασίας φαίνονται τα ελλείματα στην πρακτική οριζοντιότητα (πχ αδυναμία συγκρότησης μιας κατάλληλης ομάδας εργασίας ή παραμονή συγκεκριμένων ευθυνών στα ίδια πρόσωπα για μεγάλο χρονικό διάστημα). Τα αρμόδια πολιτικά συμβούλια έχουν την ευθύνη για την κυκλοφορία της γνώσης, της εμπειρίας και των ευθυνών.

Προτεινόμενοι τομείς:

– Κεντρικό ταμείο, με μια διαρκή οικονομική επιτροπή (μορφή πολιτικού συμβουλίου, δηλαδή, συμμετοχή εκπροσώπων αρκετών ομάδων και ευθύνες ομάδας εργασίας), που θα πρέπει να έχει αποκλειστικό δίκτυο επικοινωνίας με όλα τα όργανα. Εκτός από τις συχνές συνελεύσεις της επιτροπής να προβλεφθούν τακτές κι έκτακτες ανοιχτές συνελεύσεις του συγκεκριμένου τομέα με την ελεύθερη συμμετοχή μελών των πολιτικών συλλογικοτήτων.

– Τομέας προπαγάνδας, μ’ένα διαρκές πολιτικό συμβούλιο για κάθε μέσο (εφημερίδα, blog κλπ).

– Τομέας πολιτικών υποδομών. Γραφεία (λειτουργία πολιτικής υποδοχής). Στέγαση συνελεύσεων, συμβουλίων και ομάδων εργασίας. Επιμελητεία και τεχνικό εκδηλώσεων και κινητοποιήσεων.

– Τομέας εσωτερικών επικοινωνιών. Ένα δικτυακό forum μπορεί να εξασφαλίσει ένα ενιαίο πεδίο διαλόγου, συντονισμού κι ενημέρωσης, με πρόσβαση σε όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες.

– Επιτροπή εξωτερικών επικοινωνιών, η οποία έχει την ευθύνη των εισερχομένων και των εξερχομένων άμεσα ή εποπτεύοντας τις ειδικές επαφές των συντονιστικών, των δομών και των ομάδων εργασίας και επιμελείται τη διανομή εισερχομένων στο forum και προς τα επιμέρους όργανα.

* Υποσημείωση: Με πλάγια, ότι έχει προστεθεί διευκρινιστικά στο κείμενο που είχε κατατεθεί για την προσυνεδριακή συνάντηση του Φλεβάρη.

Αναρχική Συλλογικότητα για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση

Μάρτης 2014

 

 

Πλαίσιο συγκεκριμενοποίησης και καταγραφής απόφασης συνεδρίου:
Περιγραφή συνθηκών: [Πολιτική οπτική] *
Ζητούμενο: [Πολιτική στόχευση] *
[Θεμελιακή Δραστηριότητα ή Επιτρεπτή Πρωτοβουλία] *

Αρμόδια αποφασιστικά όργανα: [Συγκρότηση και λειτουργία συμβουλίων. Τακτικότητα συνελεύσεων. Χρονοδιαγράμματα δραστηριοτήτων. Απαιτούμενες συμφωνίες από τις συνελεύσεις των συλλογικοτήτων (προκατατεθημένες διαθεσιμότητες κι επιστροφή αποφάσεων στις συλλογικότητες προς επικύρωση).] *
Όργανα εργασίας: [Υπάρχοντα ή νέα. Τομείς, Δομές, Ομάδες Εργασίας, Θεματικές συνελεύσεις, Συντονιστικά] *
Απαραίτητες μέθοδοι δράσης: [Θεμελιακές Δραστηριότητες] *

Ενδεικνυόμενες μέθοδοι δράσης: [Επιτρεπτές Πρωτοβουλίες, αλλά και προτάσεις για τις Θεμελιακές Δραστηριότητες] *
Σχέσεις και διαδικασίες οργάνων:

Περιορισμοί:

Ειδικές επισημάνσεις: [+Διαδικασία απόφασης: Γενική συναίνεση (Απόλυτη Ομοψηφία), κοινή συναίνεση (Απόλυτη Πλειοψηφία ν-1) μετά από χρονικό όριο, ψηφοφορία μετά από Hung Jury, ψηφοφορία Επείγοντος, Αναθεωρητική πρόταση ή Ένσταση, μεταφορές Βαθμίδων)] *
Πλαίσιο συγκεκριμενοποίησης και καταγραφής απόφασης συμβουλίου:
Περιγραφή συνθηκών:
Ζητούμενο: [Θεμελιακή Δραστηριότητα ή Επιτρεπρή πρωτοβουλία. Επείγον και προσωρινότητα ή Μη Επείγον] *
+[Συγκεκριμενοποίηση χώρων, χρόνων και βαθμών]
Αρμόδια αποφασιστικά όργανα: [Υπόλογα Συμβούλια και αποφασιστικές αρμοδιότητεςτων Ομάδων Εργασία] *
Όργανα εργασίας: [Υπάρχοντα ή νέα. Τομείς, Δομές, Ομάδες Εργασίας, Θεματικές συνελεύσεις, Συντονιστικά] *
Απαραίτητες μέθοδοι δράσης: [Πρακτική συγκεκριμενοποίηση] *

Ενδεικνυόμενες μέθοδοι δράσης:

Σχέσεις και διαδικασίες οργάνων:

Περιορισμοί:

Ειδικές επισημάνσεις: [+Διαδικασία απόφασης: Γενική συναίνεση (Απόλυτη Ομοψηφία), κοινή συναίνεση (Απόλυτη Πλειοψηφία ν-1) μετά από χρονικό όριο, ψηφοφορία μετά από Hung Jury, ψηφοφορία Επείγοντος, Αναθεωρητική πρόταση ή Ένσταση, μεταφορές Βαθμίδων)] *

Προτάσεις για την μορφή και τις αρμοδιότητες των οργάνων (Οκτώβρης 2014)

Αναρχική Συλλογικότητα για τη Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση
για τον προσυνεδριακό διάλογο της ΑΠΟ στο θέμα ΔΟΜΗ
με βάση τις υπάρχουσες οριστικές συμφωνίες (10/’14)

Οι αρμοδιότητες των οργάνων (συμπεριλαμβανομένου του διαρκούς οργάνου και των τοπικών/ θεματικών/ εργαλείων) και τα χρονικά όρια σύγκλησης τους:

Επισήμανση: Ότι είναι με italics ή και υπογραμμισμένο αποτελεί πρόταση συμφωνίας. Ότι είναι σε εισαγωγικά κατατίθεται με την προτεινόμενη διατύπωσή του (μπούλετς).Τα επιμέρους θέματα έχουν μπει με μια δομική σειρά, ώστε να διευκολύνουμε την κατανόηση.

Τομείς και Δομές

Θεωρούμε ότι για να λειτουργεί η ΑΠΟ σταθερά και άμεσα, χρειάζονται ορισμένες σταθερές δραστηριότητες και διαδικασίες. Όλες οι δραστηριότητες της ΑΠΟ υλοποιούνται από τις πολιτικές συλλογικότητες και τις Ομάδες Εργασίας, αλλά το έργο τους, τα πρακτικά πλαίσιά τους και οι μεταξύ τους σχέσεις πρέπει να προσδιορίζονται από ένα ενιαίο οργανωτικό σχέδιο. Έτσι, διακρίνουμε δυο ενδιάμεσες λειτουργικές βαθμίδες ως εξής:
Ο Τομέας αποτελεί ένα οργανικό σύνολο επιτέλεσης συγκεκριμένου πολιτικού έργου. Μπορεί να περιλαμβάνει διαφορετικές πρακτικές διαδικασίες. Πχ, ο Τομέας Προπαγάνδας μπορεί να συμπεριλαμβάνει έντυπα και ψηφιακά μέσα.
Η Δομή αποτελεί ένα σύνολο πρακτικών διαδικασιών. Πχ, το ψηφιακό μέσο ή η εφημερίδα ή το forum ή οι διαδικασίες συντονισμού και προετοιμασίας μιας κινητοποίησης.
Το έργο του Τομέα μπορεί να υλοποιείται από διαφορετικές Δομές ή άμεσα από μια Ομάδα Εργασίας. Μια Δομή μπορεί να εκτελεί έργο για διαφορετικούς Τομείς (πχ το forum). Η Δομή μπορεί να περιλαμβάνει διαφορετικές Ομάδες Εργασίας.

Προτείνουμε τους εξής Τομείς:

– Κεντρικό ταμείο, με μια διαρκή οικονομική επιτροπή (μορφή Συμβουλίου, δηλαδή, συμμετοχή εκπροσώπων αρκετών ομάδων και ευθύνες Ομάδας Εργασίας), που θα πρέπει να έχει αποκλειστικό δίκτυο επικοινωνίας με όλα τα όργανα. Εκτός από τις συχνές Συνελεύσεις της επιτροπής να προβλεφθούν τακτές κι έκτακτες ανοιχτές Συνελεύσεις του συγκεκριμένου Τομέα με την ελεύθερη συμμετοχή μελών των πολιτικών συλλογικοτήτων.

– Τομέας προπαγάνδας, μ’ένα διαρκές Συμβούλιο για κάθε μέσο (εφημερίδα, blog κλπ).

– Τομέας πολιτικών υποδομών. Γραφεία (λειτουργία πολιτικής υποδοχής). Στέγαση συνελεύσεων, συμβουλίων και ομάδων εργασίας. Επιμελητεία και τεχνικό εκδηλώσεων και κινητοποιήσεων.

– Τομέας εσωτερικών επικοινωνιών. Ένα δικτυακό forum μπορεί να εξασφαλίσει ένα ενιαίο πεδίο διαλόγου, συντονισμού κι ενημέρωσης, με πρόσβαση σε όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες.

– Επιτροπή εξωτερικών επικοινωνιών, η οποία έχει την ευθύνη των εισερχομένων και των εξερχομένων άμεσα ή εποπτεύοντας τις ειδικές επαφές των Συντονιστικών, των Δομών και των Ομάδων Εργασίας και επιμελείται τη διανομή εισερχομένων στο forum και προς τα επιμέρους όργανα.

Κρίνουμε απαραίτητο για την εκκίνηση της ΑΠΟ ήδη πριν το πρώτο Συνέδριο την συγκρότηση Ταμείου.
Θεωρούμε ως απαραίτητους για την εκκίνηση της ΑΠΟ μετά το πρώτο Συνέδριο τους Τομείς εσωτερικών επικοινωνιών, εξωτερικών επικοινωνιών και πολιτικών υποδομών και τις Δομές forum και κινητοποιήσεων (Τοπικά Συντονιστικά). (Για καλύτερη κατανόηση επισυνάπτουμε πάλι το παράδειγμα οργανογράμματος: ΑΠΟ-FRAME συν.pdf).

Συνελεύσεις:

Οι ειδοποιές αποδόσεις της συνέλευσης ως μεθόδου συλλογικής οργάνωσης, ειδικά όταν έχει αποφασιστικές αρμοδιότητες, είναι η συνθετική-εξελικτική πολυμορφία που παράγεται με τον ελεύθερο διάλογο, η ενδυνάμωση της κοινότητας και η συνευθύνη που προάγεται με την δημόσια ζύμωση. Τα χαρακτηριστικά της οριζόντιας συνέλευσης δυναμοποιούν την συλλογική ευφυϊα και την ενότητα στην δράση.

Προτείνουμε τα εξής:

« Σε κάθε οργανωτικό σχήμα της ομοσπονδίας πρέπει να λειτουργεί μια συνέλευση στην οποία εκπροσωπούνται όλες οι συμμετέχουσες συλλογικότητες και μια γενική συνέλευση στην οποία συναντιούνται όλοι όσοι συμμετέχουν στο συγκεκριμένο οργανωτικό σχήμα.
Ονομάζουμε Συμβούλιο την διαρκή διαδικασία αποφασιστικού-εκτελεστικού διαλόγου μεταξύ των συλλογικοτήτων που συμμετέχουν στην ΑΠΟ, στους Τομείς και στις Δομές της (Γενικό, Τομέα ή Δομής). Ονομάζουμε Συνέλευση την συνάντηση όλων των συμμετεχόντων προσώπων στην ΑΠΟ (Ολομέλεια), στους Τομείς (Γενική Συνέλευση Τομέα), στις Δομές (Γενική Συνέλευση Δομής) ή σ’ένα θεματικό πεδίο (Θεματική Συνέλευση). Κάθε Συμβούλιο επίσης, πραγματοποιεί δικές του τακτικές συνελεύσεις, όπου συζητούν και συναποφασίζουν άμεσα (είτε με τηλεδιάσκεψη είτε δια ζώσης) οι εκπρόσωποι των συλλογικοτήτων. Ακόμα, οι Ομάδες Εργασίας λειτουργούν με οριζόντιο διάλογο, συναπόφαση και συνευθύνη.
Η Ολομέλεια του Συνεδρίου αποτελεί το συλλογικότερο όργανο της ΑΠΟ και στην συνέχεια η Συνδιάσκεψη και το Γενικό Συμβούλιο.
Η Συνέλευση της Ομάδας Εργασίας, της Δομής, του Τομέα ή του Θεματικού πεδίου έχει αποφασιστικές αρμοδιότητες πάνω στο πρακτικό έργο της, στα πλαίσια και με τους όρους που θέτουν το Συνέδριο, η Συνδιάσκεψη και το Γενικό Συμβούλιο, εφόσον οι αποφάσεις της δεν αντίκεινται στο Καταστατικό και σε αποφάσεις των Συνεδρίων, των Συνδιασκέψεων, του Γενικού Συμβουλίου και άλλων Συμβουλίων ακόμα κι εκτός της αρμοδιότητάς τους.
Η Συνέλευση έχει και συμβουλευτική ευθύνη προς τα Συμβούλια και το Συνέδριο.
Όλες οι συνελεύσεις τειρούν γραμματεία. »

Γενικές διατυπώσεις ΔΟΜΗΣ για την οριζόντια λειτουργία της ΑΠΟ:

« Κάθε Πρόταση που κατατίθεται σε συλλογικό όργανο κοινοποιείται σε όλη την οργάνωση μέσω του forum.
Κάθε όργανο της ΑΠΟ τηρεί γραμματεία των αποφάσεων και των δραστηριοτήτων του κι ενημερώνει το σύνολο της ΑΠΟ μέσω του forum.
Κάθε Τομέας και κάθε Δομή κοινοποιεί κι ενημερώνει μια κατάσταση υλικών.
Κάθε μέλος της ΑΠΟ πρέπει να έχει την δυνατότητα να παρακολουθήσει την συνέλευση οποιουδήποτε οργάνου, ακόμα και μιας συλλογικότητας που αναλαμβάνει ένα έργο για την ΑΠΟ. » (Δ1)

« Τα ειδικά αιτήματα προς άλλα όργανα απευθύνονται άμεσα από το ενδιαφερόμενο όργανο και διεκπεραιώνονται εφόσον υπάρχει η δυνατότητα κι εφόσον δεν υπάρχει απόφαση αποκλειστικής δέσμευσης πόρων. » (Δ2)
(Γενικά, τα αιτήματα πρέπει να διαβιβάζονται από την συντομότερη διαδρομή).

Συνέδριο

Έχουμε ήδη συναποφασίσει ότι « στο συνέδριο θα αποφασίζονται οι γενικές κατευθύνσεις και οι βασικοί στόχοι της οργάνωσης, τα εργαλεία και τα όργανα για την υλοποίηση των αποφάσεων » κι εμείς προτείναμε τα όργανα να μην αποφασίζονται μόνο απ’το Συνέδριο (έχει καταγραφεί σε αστερίσκο). Η Συνδιάσκεψη και τα Συμβούλια να μπορούν να συγκροτούν Ομάδες Εργασίας και να ορίζουν Συνελεύσεις, τακτικά κι έκτακτα.

Α. Προτείνουμε να προστεθούν τα εξής σχετικά με το Συνέδριο:
« Οι συνεδριακές διαδικασίες υλοποιούνται από το σύνολο των πολιτικών συλλογικοτήτων της ΑΠΟ με την πρακτική συμβολή ειδικών Ομάδων Εργασίας και συνθέτουν ένα πλαίσιο αποφάσεων που επικυρώνονται από την Γενική Ολομέλεια κι έχουν ισχύ τουλάχιστον μέχρι το επόμενο Συνέδριο (ή με άλλη διατύπωση, για όσο δεν αναθεωρούνται από επόμενο Συνέδριο).
‘Ολα τα όργανα της ΑΠΟ είναι υπόλογα στο Συνέδριο. Όλες οι εκτελεστικές αποφάσεις και οι δραστηριότητες των ομοσπονδιακών οργάνων (απαιτείται να) υπηρετούν τις αποφάσεις του Συνεδρίου. Κάθε όργανο έχει την ευθύνη και την ελευθερία ν’αποφασίζει ότι απαιτείται για την υλοποίηση των αποφάσεων του Συνεδρίου, στα πλαίσια και με τους όρους που θέτει το Συνέδριο, εφόσον οι ενέργειές του δεν αντίκεινται στο Καταστατικό, στις αποφάσεις των Συνεδρίων και γενικά των συλλογικότερων από αυτό οργάνων.
Το Συνέδριο μπορεί να αναλάβει κάθε αρμοδιότητα των υπόλογων οργάνων και να λάβει σχετικές αποφάσεις με τον συμφωνημένο τρόπο λήψης απόφασης που αντιστοιχεί στο εκάστοτε ζήτημα. Οι αποφάσεις του Συνεδρίου επί της Τακτικής δεν μπορούν να αναιρεθούν από υπόλογα όργανα.
Για την σαφή, συνεπή προς τις αποφάσεις του Συνεδρίου και αποτελεσματική λειτουργία των εκτελεστικών οργάνων της ΑΠΟ με τρόπο ανοιχτό, ισότιμο και οριζόντια ελεγχόμενο, προσδιορίζεται η παρακάτω διαδικασία διαμόρφωσης πλαισίων για τις αποφασιστικές αρμοδιότητες των εκτελεστικών οργάνων:
α. Καθορίζονται αποφασιστικές διαδικασίες και όρια αποφασιστικών αρμοδιοτήτων για όλα τα συλλογικά όργανα (Συνέδριο, Συνδιασκέψεις, Διαρκές Γενικό Συμβούλιο των πολιτικών συλλογικοτήτων, Ομάδες Εργασίας, Συμβούλια εκπροσώπων και Γενικές Συνελεύσεις ανά Δομή και Τομέα).
β. Το Συνέδριο διαμορφώνει το Καταστατικό πλαίσιο, αλλά και ειδικά ή επιμέρους πλαίσια προσδιορισμού των αποφασιστικών αρμοδιοτήτων των εκτελεστικών οργάνων.
γ. Κάθε απόφαση Συνεδρίου για την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, την ΤΑΚΤΙΚΗ ή την ΔΟΜΗ συγκεκριμενοποιείται σύμφωνα μ’έναν σταθερό σκελετό και καταγράφεται σε ειδικό έντυπο (όπως αυτό που παραθέτουμε στο τέλος).
δ. Κάθε απόφαση οποιαδήποτε βαθμίδας της ΑΠΟ πρέπει να ορίζει την διάρκεια της ισχύος της, στα πλαίσια και με τους όρους που θέτει το Συνέδριο.» (ΣΕ1)

« Με αποφάσεις Συνεδρίου μπορούν να αποδίδονται αρμοδιότητες σε άλλα όργανα επί της Τακτικής.
Με αποφάσεις Συνεδρίου μπορούν να αποδίδονται αρμοδιότητες στην Συνδιάσκεψη επί της Δομής και της Τακτικής.
Με αποφάσεις Συνεδρίου μπορούν να αποδίδονται αρμοδιότητες στο Γενικό Συμβούλιο επί της Τακτικής και στοιχείων της Δομής που εμπίπτουν αποκλειστικά στην Τακτική (δημιουργία Ομάδων Εργασίας, οργάνωση Τομέων, Δομών και των αρμόδιων συλλογικών οργάνων -Συμβούλια και Συνελεύσεις-). » (ΣΕ2)

(Συνέχεια για το Συνέδριο, στην επόμενη σελίδα)
Β. Προτείνουμε μια σταθερή σειρά συζήτησης των ζητημάτων κατά δομική κατηγορία, ιδιαίτερη για κάθε όργανο.

Σειρά αποφασιστικών ζητημάτων για το Συνέδριο:
1. Αποχώρηση, αποπομπή και ένταξη πολιτικών συλλογικοτήτων.
2. Αναθεωρητικές προτάσεις για τις ΑΡΧΕΣ, τις ΘΕΣΕΙΣ και την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
3. Νέες προτάσεις για τις ΑΡΧΕΣ, τις ΘΕΣΕΙΣ και την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
4. Αναθεωρητικές προτάσεις για την ΤΑΚΤΙΚΗ και την ΔΟΜΗ.
5. Νέες προτάσεις για την ΤΑΚΤΙΚΗ και την ΔΟΜΗ.
6. Αναθεωρητικές προτάσεις επί αποφάσεων υπόλογων οργάνων.*
7. Αναθεωρητικές προτάσεις μεταφερόμενες από υπόλογα όργανα.*
8. Νέες προτάσεις μεταφερόμενες από υπόλογα όργανα.*
9. Ενστάσεις Ακυρότητας επί αποφάσεων.

* Αποφάσεις ή προτάσεις τακτικών οργάνων που αφορούν συγκεκριμένα ζητήματα τακτικής και μεθοδολογίας.

Συνδιάσκεψη

Έχουμε ήδη συναποφασίσει ότι « η Συνδιάσκεψη επανεκτιμά τις τακτικές, ασχολείται με τα τρέχοντα λειτουργικά ζητήματα, κάνει τον ενδιάμεσο απολογισμό δράσεων και προετοιμάζει νέες ». Προτείνουμε την προσθήκη όρων που θα συγκεκριμενοποιούν περισσότερο τις αρμοδιότητες των Συνδιασκέψεων:

Α.
« Η Συνδιάσκεψη μπορεί:
Να αποφασίσει για την ένταξη ή την αποπομπή πολιτικών συλλογικοτήτων στην ή από την ΑΠΟ.
Να αναπτύξει και να διορθώσει τα κείμενα των συμφωνημένων από το Συνέδριο ΘΕΣΕΩΝ κατόπιν απόφασης του Συνεδρίου.
Να αποφασίσει την δημιουργία Τομέων, Δομών και των αρμόδιων Συμβουλίων (συνελεύσεις εκπροσώπων των συλλογικοτήτων που συμμετέχουν στον Τομέα ή στην Δομή, όπως το εξηγούμε παραπάνω), στα πλαίσια και με τους όρους των αποφάσεων των Συνεδρίων.
Να αναλάβει κάθε αρμοδιότητα των υπόλογων οργάνων και να λάβει σχετικές αποφάσεις με τον συμφωνημένο τρόπο λήψης απόφασης που αντιστοιχεί στο εκάστοτε ζήτημα. Οι αποφάσεις της Συνδιάσκεψης επί της Τακτικής δεν μπορούν να αναιρεθούν από υπόλογα όργανα.
Η Έκτακτη Συνδιάσκεψη μπορεί επιπλέον να αναπροσαρμόσει στις πραγματικές συνθήκες την άμεση στρατηγική της ΑΠΟ σύμφωνα με την μακρόχρονη Στρατηγική που αποφασίζεται στα Συνέδρια, εφόσον έχει συγκληθεί γι’αυτόν τον σκοπό. »

Β. Προτείνουμε, κάθε απόφαση Συνδιάσκεψης για την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, την ΤΑΚΤΙΚΗ ή την ΔΟΜΗ να συγκεκριμενοποιείται σύμφωνα μ’έναν σταθερό σκελετό και να καταγράφεται σε ειδικό έντυπο, όπως και για το Συνέδριο, ώστε να προσδιορίζονται με σαφήνεια οι ομοσπονδιακές διαδικασίες και οι ευθύνες των οργάνων.

Γ. Προτείνουμε μια σταθερή σειρά συζήτησης των ζητημάτων κατά δομική κατηγορία, ιδιαίτερη για κάθε όργανο.

Σειρά αποφασιστικών ζητημάτων για την Συνδιάσκεψη:
1. Αποχώρηση, αποπομπή και ένταξη πολιτικών συλλογικοτήτων.
2. Αναθεωρητικές Προτάσεις για την ΤΑΚΤΙΚΗ και την ΔΟΜΗ (υπόλογα στο Καταστατικό).
3. Νέες Προτάσεις για την ΤΑΚΤΙΚΗ και την ΔΟΜΗ (υπόλογα στο Καταστατικό).
4. Αναθεωρητικές Προτάσεις επί αποφάσεων υπόλογων οργάνων.*
5. Αναθεωρητικές Προτάσεις μεταφερόμενες από υπόλογα όργανα.*
6. Νέες Προτάσεις μεταφερόμενες από υπόλογα όργανα.*
7. Ενστάσεις Ακυρότητας επί αποφάσεων.

* Αποφάσεις ή προτάσεις τακτικών οργάνων που αφορούν συγκεκριμένα ζητήματα τακτικής και μεθοδολογίας.

Γενικό Συμβούλιο
(Διαρκές αποφασιστικό όργανο, υπόλογο του Συνεδρίου)

Το Γενικό Συμβούλιο αποτελεί τον διαρκή κοινό τόπο όλων των πολιτικών συλλογικοτήτων.
Για τις αρμοδιότητες και την λειτουργία (τακτικότητα και διαδικασία) του Γενικού Συμβουλίου προτείνουμε:

Α.
« 1. Στο Γενικό Συμβούλιο κατατίθενται οι Ενστάσεις ως προς την παραμονή συλλογικοτήτων στην ΑΠΟ και το Γενικό Συμβούλιο αποφασίζει την μεταφορά ή μη του ζητήματος στην Ολομέλεια (πλησιέστερο Συνέδριο ή Συνδιάσκεψη) ή και την προσωρινή παύση συμμετοχής των εγκαλούμενων συλλογικοτήτων.
2. Το Γενικό Συμβούλιο επικυρώνει τις επαρκείς προτάσεις δοκιμαστικής υποδοχής συλλογικοτήτων στην ΑΠΟ και τις επαρκείς προτάσεις παύσης της δοκιμαστικής συμμετοχής μέχρι την πλησιέστερη Ολομέλεια.
3. Το Γενικό Συμβούλιο προετοιμάζει το Συνέδριο και την Συνδιάσκεψη (την ατζέντα, το πρόγραμμα, την οργάνωσή των εργασιών).
4. Το Γενικό συμβούλιο λαμβάνει αποφασιστικές αρμοδιότητες από το Συνέδριο. Το Γενικό Συμβούλιο έχει την ευθύνη και την ελευθερία ν’αποφασίζει ότι απαιτείται για την υλοποίηση των αποφάσεων των Συνεδρίων και των Συνδιασκέψεων, στα πλαίσια και με τους όρους που θέτει το Συνέδριο, εφόσον οι ενέργειές του δεν αντίκεινται στο Καταστατικό και σε αποφάσεις των Συνεδρίων και των Συνδιασκέψεων.
5. Το Γενικό Συμβούλιο συγκροτεί, οργανώνει, συντονίζει και ελέγχει Τομείς και Δομές σύμφωνα με τις αποφάσεις του Συνεδρίου ή και της Συνδιάσκεψης.
6. Το Γενικό Συμβούλιο δίνει ειδικές αρμοδιότητες, συντονίζει κι ελέγχει τα Συμβούλια των Τομέων και των Δομών κι έχει ευθύνη και άμεση αποφασιστική ισχύ για την δραστηριότητά τους.
7. Το Γενικό Συμβούλιο μπορεί να συγκεκριμενοποιεί τα πλαίσια και τους όρους δράσης που έχουν θέσει το Συνέδριο και η Συνδιάσκεψη.
8. Το Γενικό Συμβούλιο ελέγχει τα Τοπικά Συντονιστικά κι έχει ευθύνη και άμεση αποφασιστική ισχύ για την δραστηριότητά τους.
9. Το Γενικό Συμβούλιο διαμορφώνει συνεχείς διαδικασίες ανταπόκρισης σε έκτακτες καταστάσεις και γι’αυτό τον σκοπό μπορεί να ορίζει τακτά και έκτακτα συντονιστικά όργανα (ειδικές Ομαδες Εργασίας) έχοντας ευθύνη και άμεση αποφασιστική ισχύ για την δραστηριότητά τους.
10. Το Γενικό Συμβούλιο δέχεται κι εξετάζει Προτάσεις από τις πολιτικές συλλογικότητες και αιτήματα ανάληψης πρωτοβουλιών με την μορφή συγκεκριμένων Προτάσεων από τα Τοπικά Συντονιστικά.
11. Το Γενικό Συμβούλιο δέχεται κι εξετάζει Προτάσεις κι Ενστάσεις επί Προτάσεων που μεταφέρονται από υπόλογα όργανα.
12. Το Γενικό Συμβούλιο απευθύνει Αιτήματα στα υπόλογα όργανα ή και συγκροτεί νέες Ομάδες Εργασίας, για την υλοποίηση των αποφάσεών του. Οι εκπρόσωποι των πολιτικών συλλογικοτήτων έχουν ευθύνη να μεταφέρουν τις αποφάσεις του Γενικού Συμβουλίου στις ολομέλειές τους, για την υλοποίηση των διαρκών και των έκτακτων δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η κάθε συλλογικότητα.
13. Το Γενικό Συμβούλιο έχει την ευθύνη για την ομόφωνη επικύρωση του πολιτικού λόγου που διαμορφώνεται στα αρμόδια όργανα της ΑΠΟ σύμφωνα με τις ΘΕΣΕΙΣ της.
14. Το Γενικό Συμβούλιο δέχεται και εξετάζει Ενστάσεις που καταθέτει άμεσα μια πολιτική συλλογικότητα επί αποφάσεων ή πράξεων οποιουδήποτε υπόλογου οργάνου.
15. Το Γενικό Συμβούλιο έχει σταθερές αποφασιστικές αρμοδιότητες στα εξής πεδία:
– Ομοσπονδιακός συντονισμός κατανεμημένων ή εστιασμένων παρεμβάσεων.
– Αλληλέγγυα επικοινωνία και συντονισμός με σχήματα αυτοοργανωμένης αντίστασης.
– Λήψη πρωτοβουλιών για άνοιγμα πεδίων (ταξικοί-κοινωνικοί αγώνες και εγχειρήματα) και συγκρότηση μετώπων όπου κυοφορείται η σύγκρουση.
– Διεθνής συντονισμός.
– Ομοσπονδιακή αυτοάμυνα κι αλληλέγγυα άμυνα εντός κι εκτός ομοσπονδίας.
– Γενική εποπτεία των ομοσπονδιακών δραστηριοτήτων και διαδικασιών:
Συνέπεια εφαρμογής πολιτικών αποφάσεων (αναγνώριση, κατανόηση και κοινοποίηση της πολιτικής ασυνέπειας, της κολλησιεργείας, της αδυναμίας ή των αντικειμενικών εμποδίων).
Ενίσχυση ποιοτικών χαρακτηριστικών
(συμμετοχικότητα-πρωτοβουλία-συνεργατικότητα,
διάλογος-αποφασιστικότητα-πρακτικότητα,
καινοτομία-συνθετικότητα-εξελικτικότητα).
Εξέλιξη δραστηριοτήτων, αποτελεσμάτων και ποιοτικών χαρακτηριστικών.
[Διαλεκτική της ανάγκης, της θέλησης και της ικανότητας] »

Επιπλέον, σχετικά με την λειτουργία του διαρκούς οργάνου: (ΓΣ16)
« Οι αποφάσεις που αφορούν την λειτουργία του Γενικού Συμβουλίου δεν εμπίπτουν στα ζητήματα Τακτικής κι οπότε λαμβάνονται ομόφωνα (εφόσον προϋποθέτουν την δεσμευτική συμμετοχή όλων των εκπροσωπούμενων συλλογικοτήτων).
Το Συνέδριο αποφασίζει για την ελάχιστη συχνότητα συνεδρίασης (είτε με τηλεδιάσκεψη είτε δια ζώσης) του Γενικού Συμβουλίου, το οποίο συγκεκριμενοποιεί τους ρυθμούς του ανάλογα στις επίκαιρες ανάγκες.
Κάθε πολιτική συλλογικότητα μπορεί κι ενδείκνυται για λόγους οριζόντιας ισονομίας και συνεξέλιξης, να αλλάζει τους εκπροσώπους της στις συνεδριάσεις του Γενικού Συμβουλίου. Σε κάθε συνεδρίαση μπορούν να παρακολουθούν τον διάλογο και να παρεμβαίνουν περισσότεροι από έναν εκπρόσωποι για κάθε συλλογικότητα, τηρώντας τα συμφωνημένα κοινά χρονικά όρια παρέμβασης για κάθε συλλογικότητα.
Ο αποφασιστικός διάλογος του Γενικού Συμβουλίου υλοποιείται συνεχώς μέσω του forum με βήματα προκαθορισμένης διάρκειας για κάθε Πρόταση (πρωτολογίες, δευτερολογίες, σύνθεση, απόφαση). Για κάθε κατατιθέμενη Πρόταση οι απαντητικές τοποθετήσεις των συλλογικοτήτων (πρωτολογίες) κατατίθενται στο forum μέχρι την συμπλήρωση τριών εβδομάδων. Αν δεν έχει προκύψει συμφωνία, οι επόμενες τοποθετήσεις (δευτερολογίες) κατατίθενται στο forum μέχρι την συμπλήρωση δυο ακόμα εβδομάδων. Αν δεν έχει προκύψει συναίνεση δίνεται άλλη μια εβδομάδα για την διαμόρφωση συνθετικών Προτάσεων. Η αποφασιστική ψηφοφορία διαρκεί άλλη μια εβδομάδα. Αν σε οποιαδήποτε φάση του αποφασιστικού κύκλου του Γενικού Συμβουλίου μεσολαβήσει συνεδρίαση του, οι διαδικασίες ολοκληρώνονται κατά την συνεδρίαση. » (Σύνολο 3 με 7 εβδομάδες. Οι συνεδριάσεις μπορούν να μικρύνουν κατά πολύ τους απαιτούμενους χρόνους.)

Β. Κάθε απόφαση του Γενικού Συμβουλίου να συγκεκριμενοποιείται σύμφωνα μ’έναν σταθερό σκελετό και να καταγράφεται σε ειδικό έντυπο, όπως αυτό που παραθέτουμε στο τέλος, ώστε να προσδιορίζονται με σαφήνεια οι αρμοδιότητες των επιμέρους οργάνων, όπως και τα πλαίσια και οι όροι δράσης τους.

Γ. Προτείνουμε μια σταθερή σειρά συζήτησης των ζητημάτων κατά δομική κατηγορία, ιδιαίτερη για κάθε όργανο.

Σειρά αποφασιστικών ζητημάτων για το Γενικό Συμβούλιο:
1. Παύση δοκιμαστικής υποδοχής.
2. Ενστάσεις ως προς την παραμονή ορισμένων συλλογικοτήτων στην ΑΠΟ.
3. Επικύρωση δοκιμαστικής υποδοχής.
4. Ενστάσεις Ακυρότητας επί αποφάσεων.
5. Συγκεκριμένα αιτήματα Συνεδρίου ή Συνδιάσκεψης.
6. Αναθεωρητικές Προτάσεις επί αποφάσεων υπόλογων οργάνων.*
7. Αναθεωρητικές Προτάσεις μεταφερόμενες από υπόλογα όργανα.*
8. Νέες Προτάσεις μεταφερόμενες από υπόλογα όργανα.*
9. Αναθεωρητικές Προτάσεις επί προηγούμενων αποφάσεων του Γενικού Συμβουλίου.
10. Νέες Προτάσεις συλλογικοτήτων.

* Αποφάσεις ή προτάσεις τακτικών οργάνων που αφορούν συγκεκριμένα ζητήματα τακτικής και μεθοδολογίας.

Συμβούλια Τομέων και Δομών

Όπως έχουμε εξηγήσει σε προηγούμενες γραπτές τοποθετήσεις μας, τα συμβούλια των πολιτικών συλλογικοτήτων είναι απαραίτητα για να υπάρχει συνέχεια μεταξύ των πολιτικών συμφωνιών και της δράσης, με συνεχή και άμεση πολιτική παρουσία. Συνοψίζουμε σ’ένα σύνθημα τον αναγκαίο οργανωτικό προσανατολισμό: Καθημερινή προσαρμογή στον επαναστατικό σκοπό, προσαρμογή στην καθημερινότητα, συνεχής εξέλιξη. Επίσης, τα πολιτικά συμβούλια είναι απαραίτητα για την διασφάλιση της οριζοντιότητας.
Στο πρώτο στάδιο δημιουργίας της ομοσπονδιακής δομής οι αρμοδιότητες των Συμβουλίων Τομέων και Δομών μπορεί να διεκπεραιώνονται από το Γενικό Συμβούλιο και τις Ομάδες Εργασίας, αλλά με την ανάπτυξη πολλαπλών και σύνθετων δραστηριοτήτων, είναι απαραίτητο να διασφαλιστούν ταυτόχρονα η πολιτική ενότητα κι ευελιξία κι ο οριζόντιος έλεγχος, προλαμβάνοντας τόσο τη φεουδαλοποίηση των οργάνων και των δραστηριοτήτων (ανεξέλεγκτοι θύλακες), όσο και την αδρανοποίηση λόγω υπερφόρτωσης του Γενικού Συμβουλίου.
Για τον συντονισμό και τον πολιτικό έλεγχο των Τομέων, των Δομών και των Ομάδων Εργασίας προτείνουμε τα εξής:

Α.
« 1. Κάθε Τομέας της ΑΠΟ και ορισμένες Δομές λειτουργούν με πολιτικά Συμβούλια τα οποία απαρτίζονται από ανακλητούς εκπροσώπους των συλλογικοτήτων που συμμετέχουν σε Ομάδες Εργασίας του συγκεκριμένου Τομέα ή Δομής. Κάθε συλλογικότητα έχει την ευθύνη για την κύκλιση των μελών της που συμμετέχουν σε Ομάδες Εργασίας, στα αντίστοιχα Συμβούλια.
2. Το Συνέδριο, η Συνδιάσκεψη και το Γενικό Συμβούλιο μπορούν ν’αποφασίζουν την συγκρότηση Συμβουλίου Δομής. Το Γενικό Συμβούλιο αποφασίζει για την ελάχιστη συχνότητα συνεδρίασης κάθε Συμβουλίου, το οποίο συγκεκριμενοποιεί τους ρυθμούς του ανάλογα στις επίκαιρες ανάγκες.
3. Τα Συμβούλια των Τομέων και των Δομών αναλαμβάνουν ειδικές αρμοδιότητες, συντονίζονται και ελέγχονται από το Γενικό Συμβούλιο. Τα Συμβούλια έχουν την ευθύνη και την ελευθερία ν’αποφασίζουν ότι απαιτείται για την υλοποίηση των αποφάσεων των Συνεδρίων, των Συνδιασκέψεων και του Γενικού Συμβουλίου, στα πλαίσια και με τους όρους που θέτει το Συνέδριο, η Συνδιάσκεψη ή και το Γενικό Συμβούλιο, εφόσον οι ενέργειές τους δεν αντίκεινται στο Καταστατικό και σε αποφάσεις των Συνεδρίων, των Συνδιασκέψεων, του Γενικού Συμβουλίου και άλλων Συμβουλίων ακόμα κι εκτός της αρμοδιότητάς τους.
4. Τα Συμβούλια των Τομέων και των Δομών συγκροτούν, οργανώνουν, συντονίζουν και ελέγχουν Ομάδες Εργασίας υπό την εποπτεία του συνόλου της ΑΠΟ και υπό την άμεση αποφασιστική ισχύ του Γενικού Συμβουλίου. Με το ίδιο πλαίσιο ορίζουν την διάρκεια λειτουργίας των Ομάδων Εργασίας που έχουν συγκροτήσει.
Τα Συμβούλια των Τομέων και των Δομών συγκαλούν Γενικές και Θεματικές Συνελεύσεις σύμφωνα με τις αποφάσεις του Συνεδρίου, της Συνδιάσκεψης και του Γενικού Συμβουλίου.
5. Τα Συμβούλια δέχονται κι εξετάζουν Προτάσεις από τις πολιτικές συλλογικότητες και αιτήματα ανάληψης πρωτοβουλιών με την μορφή συγκεκριμένων Προτάσεων από τις Ομάδες Εργασίας.
6. Τα Συμβούλια των Τομέων δέχονται κι εξετάζουν Προτάσεις κι Ενστάσεις επί Προτάσεων που μεταφέρονται από τα Συμβούλια των Δομών και τις Ομάδες Εργασίας. Τα Συμβούλια των Δομών δέχονται κι εξετάζουν Προτάσεις κι Ενστάσεις επί Προτάσεων που μεταφέρονται από τις Ομάδες Εργασίας.
7. Τα Συμβούλια απευθύνουν Αιτήματα στα υπόλογα όργανα (από τους Τομείς, στις Δομές κι από τους Τομείς και τις Δομές, άμεσα στις Ομάδες Εργασίας και στις Γενικές Συνελεύσεις) ή και συγκροτούν νέες Ομάδες Εργασίας, για την υλοποίηση των αποφάσεών τους. Οι εκπρόσωποι των πολιτικών συλλογικοτήτων έχουν ευθύνη να μεταφέρουν τις αποφάσεις των Συμβουλίων στις ολομέλειέςτους, για την υλοποίηση των διαρκών και των έκτακτων δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η κάθε συλλογικότητα.
8. Ο αποφασιστικός διάλογος κάθε Συμβουλίου υλοποιείται με τους ίδιους τρόπους που λειτουργεί το Γενικό Συμβούλιο. »

Β. Κάθε απόφαση Συμβουλίου να συγκεκριμενοποιείται σύμφωνα μ’έναν σταθερό σκελετό και να καταγράφεται σε ειδικό έντυπο, όπως αυτό που παραθέτουμε στο τέλος, ώστε να προσδιορίζονται με σαφήνεια οι αρμοδιότητες των Ομάδων Εργασίας, όπως και τα πλαίσια και οι όροι δράσης τους.

Γ. Προτείνουμε μια σταθερή σειρά συζήτησης των ζητημάτων κατά δομική κατηγορία, ιδιαίτερη για κάθε όργανο.

Σειρά αποφασιστικών ζητημάτων για τα Συμβούλια Τομέων και Δομών:
1. Συγκεκριμένα αιτήματα Συνεδρίου, Συνδιάσκεψης, Γενικού Συμβουλίου.
2. Συγκεκριμένα αιτήματα άλλων Συμβουλίων.
3. Αναθεωρητικές Προτάσεις επί αποφάσεων υπόλογων οργάνων.*
4. Αναθεωρητικές Προτάσεις μεταφερόμενες από υπόλογα όργανα.*
5. Νέες Προτάσεις μεταφερόμενες από υπόλογα όργανα.*
6. Αναθεωρητικές Προτάσεις επί προηγούμενων αποφάσεων του Συμβουλίου.
7. Νέες Προτάσεις συλλογικοτήτων.

* Εκτελεστικές αποφάσεις ή προτάσεις υπόλογων Ομάδων Εργασίας, αν πρόκειται για Συμβούλιο Δομής, ή και υπόλογων Συμβουλίων Δομών, αν πρόκειται για Συμβούλιο Τομέα.

Ομάδες Εργασίας

Προτείνουμε τα εξής:

Α.
« 1. Οι Ομάδες Εργασίας συγκροτούνται με αποφάσεις του Συνεδρίου ή της Συνδιάσκεψης ή του Γενικού Συμβουλίου ή των αρμόδιων Συμβουλίων ή μιας Γενικής Συνέλευσης Τομέα ή Δομής.
2. Η διάρκεια λειτουργίας κάθε Ομάδας Εργασίας και η αναγκαία εναλλαγή συμμετοχών σε αυτήν ορίζονται από το Συμβούλιο που αποφάσισε τη συγκρότησή της, με όλα τα κριτήρια που εμπίπτουν στην αρμοδιότητά του.
3. Κάθε Ομάδα Εργασίας στελεχώνεται από μέλη τουλάχιστον δυο συλλογικοτήτων.*
4. Οι πολιτικές συλλογικότητες έχουν την ευθύνη να συνεισφέρουν στις Ομάδες Εργασίας με τις δηλωμένες διαθεσιμότητες συμμετοχής τους και τους διαθέσιμους πόρους τους, στον βαθμό που έχουν συναινέσει (μέσω των εκπροσώπων τους στα Συμβούλια) στις συγκεκριμένες αποφάσεις. Οι συμμετέχοντες στις Ομάδες Εργασίας διατηρούν τις λειτουργικές ευθύνες στις οποίες έχουν δεσμευτεί, ανεξάρτητα από την συμφωνία ή την διαφωνία της συλλογικότητάς τους σε αποφάσεις Τακτικής που εμπλέκουν ήδη υπάρχουσες Ομάδες Εργασίας.
5. Η Ομάδα Εργασίας ορίζει η ίδια τακτές και έκτακτες συνελεύσεις σχετικά με τα πρακτικά ζητήματά της, αν δεν τις έχει ορίσει το αρμόδιο Συμβούλιο. Η συνέλευση της Ομάδας Εργασίας έχει αποφασιστικές αρμοδιότητες πάνω στο πρακτικό έργο της, στα πλαίσια και με τους όρους που θέτουν το Συνέδριο, η Συνδιάσκεψη, το Γενικό Συμβούλιο ή και τα αρμόδια Συμβούλια. Η ολομέλεια της Ομάδας Εργασίας είναι η βασική κοινότητα στην λειτουργία της ΑΠΟ. Η Ομάδα Εργασίας τειρεί γραμματεία των συνελεύσεών της και των δραστηριοτήτων της.
6. Τα μέλη της Ομάδας Εργασίας κι η Ομάδα Εργασίας σαν σύνολο είναι ελεύθερα να πράττουν ότι μπορούν για την υλοποίηση των αποφάσεων και των αιτημάτων όλων των οργάνων της ΑΠΟ, με προτεραιότητα στα αιτήματα του Συνεδρίου, της Συνδιάσκεψης και του Γενικού Συμβουλίου, μετά στα αιτήματα του αρμόδιων Συμβουλίων Τομέα και Δομής και ύστερα για τα υπόλοιπα αιτήματα, στα πλαίσια και με τους όρους που θέτει το Συνέδριο, η Συνδιάσκεψη ή και το Γενικό Συμβούλιο, εφόσον οι ενέργειές τους δεν αντίκεινται στο Καταστατικό και σε αποφάσεις των Συνεδρίων, των Συνδιασκέψεων, του Γενικού Συμβουλίου και άλλων Συμβουλίων ακόμα κι εκτός της αρμοδιότητάς τους και στις αποφάσεις των συνελεύσεων της συγκεκριμένης Ομάδας Εργασίας. »

* Οι Ομάδες Εργασίας πρέπει να είναι μικτές, για να κυκλοφορεί η γνώση και η εμπειρία, που είναι βασικά στοιχεία της αυτονομίας, να δυναμώνει η ομόσπονδη κοινότητα, ώστε να ριζώνει η πολιτική ενότητα στην αγωνιστική καθημερινότητά μας και να μην δίνεται χώρος στη μικροπολιτική εργαλειοποίηση των ομοσπονδιακών οργάνων. Μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις θα πρέπει να εγκρίνεται η πλήρης ανάληψη μιας εργασίας αποκλειστικά από μια πολιτική συλλογικότητα. Προτείνουμε διάφορες μορφές Ομάδων Εργασίας : Μορφές που εφαρμόζονται όταν η προτεραιότητα δίνεται στη δράση. Τότε μπορεί σ’έναν μεγάλο πυρήνα μιας συλλογικότητας να προσαρτηθεί ένα μέρος άλλης συλλογικότητας ή πολλά άτομα από διάφορες συλλογικότητες. Μορφές που εφαρμόζονται όταν η προτεραιότητα δίνεται στην κυκλοφορία της γνώσης και στη συλλογικοποίηση. Τότε ο εξειδικευμένος πυρήνας μπορεί να είναι πιο μικρός και οι ενδιαφερόμενοι (μιας συλλογικότητας ή διαφορετικών) περισσότεροι. Και η μικτή Ομάδα Εργασίας χωρίς βασικό πυρήνα, η οποία εφαρμόζεται όπου δεν υπάρχει ανάγκη εξειδικευμένης ικανότητας ή όπου δεν υπάρχει προσφερόμενος πυρήνας.
Στις Ομάδες Εργασίας φαίνονται τα ελλείματα στην πρακτική οριζοντιότητα (πχ αδυναμία συγκρότησης μιας κατάλληλης Ομάδας Εργασίας ή παραμονή συγκεκριμένων ευθυνών στα ίδια πρόσωπα για μεγάλο χρονικό διάστημα). Τα αρμόδια Συμβούλια έχουν την ευθύνη για την κυκλοφορία της γνώσης, της εμπειρίας και των ευθυνών.
(Για καλύτερη κατανόηση επισυνάπτουμε πάλι το παράδειγμα οργανογράμματος: ΑΠΟ-FRAME συν.pdf)

Β. Προτείνουμε μια σταθερή σειρά συζήτησης των ζητημάτων κατά δομική κατηγορία, ιδιαίτερη για κάθε όργανο.

Σειρά ζητημάτων για τις Ομάδες Εργασίας:
1. Αιτήματα Συνεδρίου, Συνδιάσκεψης, Γενικού Συμβουλίου.
2. Αιτήματα αρμόδιων Συμβουλίων.
3. Αιτήματα άλλων Συμβουλίων.
4. Αναθεωρητικές Προτάσεις.
5. Νέες Προτάσεις συλλογικοτήτων.

Επεξηγηματική σημείωση για την ατζέντα του κάθε οργάνου :

Η σειρά της ατζέντας που προτείνουμε για το Συνέδριο, την Συνδιάσκεψη, το Γενικό Συμβούλιο, τα άλλα Συμβούλια και τις Ομάδες Εργασίας είναι διαφορετική ανά όργανο. Στο Συνέδριο, στην Συνδιάσκεψη και στο Γενικό Συμβούλιο η προτεραιότητα δίνεται στην αποχώρηση, την αποπομπή και την ένταξη συλλογικοτήτων κι ύστερα, για το Γενικό Συμβούλιο στις Ενστάσεις Ακυρότητας.
Η επόμενη προτεραιότητα για το Γενικό Συμβούλιο και η πρώτη προτεραιότητα για τα υπόλογα όργανα δίνεται στα πρακτικά αιτήματα, ξεκινώντας από τα αιτήματα των συλλογικότερων οργάνων. Στην συνέχεια για τα Συμβούλια ακολουθούν οι Αναθεωρητικές Προτάσεις που αφορούν υπόλογα όργανα, δίνοντας προτεραιότητα στην ελεγκτική ευθύνη των Συμβουλίων, μετά οι νέες Προτάσεις που έρχονται από τα υπόλογα και αυτές που κατατίθενται άμεσα στο Συμβούλιο και τέλος, οι Αναθεωρητικές που αφορούν το ίδιο το Συμβούλιο.
Οι Προτάσεις που αφορούν υπόλογα όργανα προηγούνται αυτών που αφορούν το ίδιο όργανο, ώστε να μην παρακολλύεται η δράση των εκτελεστικών οργάνων. Αντιθέτως, στο Συνέδριο και στην Συνδιάσκεψη προηγούνται οι δομικές αποφάσεις, ξεκινώντας από τις ΑΡΧΕΣ και περνώντας από την ΔΟΜΗ πριν φτάσουμε στις μεταφερόμενες Προτάσεις από τα υπόλογα όργανα.
Οι Αναθεωρητικές που κατατίθενται άμεσα σ’ένα όργανο προηγούνται των νέων Προτάσεων, διότι μπορούν να συμπεριλαμβάνουν νέα στοιχεία κι επαναπροσδιορίζουν το δεδομένο πλαίσιο προς το οποίο πρέπει να συμφωνούν οι νέες.

Προτεινόμενες προσθήκες στους τρόπους λήψης απόφασης:

« Οι πολιτικές συλλογικότητες είναι ισοδύναμες στις αποφασιστικές διαδικασίες των οργάνων στα οποία συμμετέχουν. » (ΤΑ1)

« Οποιαδήποτε στιγμή κατά την διάρκεια του διαλόγου πάνω σε μια Πρόταση που απαιτεί ομοφωνία μπορεί να τεθεί συγκεκριμένο χρονικό όριο αν υπάρχει συναίνεση όλων των εκπροσωπούμενων πολιτικών συλλογικοτήτων ή όλων πλην μιας. Όταν έχει συμφωνηθεί χρονικό όριο στην συζήτηση μιας Πρότασης που απαιτεί ομοφωνία και δεν καταλήξει σε συναίνεση, η πρόταση μπαίνει στο αρχείο. Μια πρόταση που έχει καταλήξει στο αρχείο, μπορεί να επανεισαχθεί μόνο στο Συνέδριο με τις προβλεπόμενες διαδικασίες διαμόρφωσης της ατζέντας.» (ΤΑ2)

Για την προβλεπόμενη ψηφοφορία:
« Σε κάθε ψηφοφορία υπάρχει η δυνατότητα πολλαπλής ψήφου.
Η αρνητική ψήφος προβλέπεται και καταμετράται έναντι πολλαπλών Προτάσεων, όπως κι έναντι μιας μοναδικής Πρότασης.
Στην πρώτη ψηφοφορία απαιτείται η συναίνεση των 3/4 για να εγκριθεί η πλειοψηφούσα πρόταση. Αν η πρόταση που συγκεντρώνει τις περισσότερες ψήφους αναλογεί σε μικρότερο κλάσμα, τότε γίνεται αμέσως νέα ψηφοφορία με επαρκή συναίνεση τα 2/3.
Αν στην περίπτωση των πολλαπλών προτάσεων η πλειοψηφούσα αναλογία είναι πάλι ανεπαρκής, τότε γίνεται αμέσως νέα ψηφοφορία μεταξύ των δυο πλειοψηφικότερων προτάσεων με επαρκή συναίνεση τα 2/3.
Σε περίπτωση ισοψηφίας (μεγαλύτερη ή ίση των 2/3) στην τελική ψηφοφορία επιλογής μεταξύ δυο προτάσων (Α/Β) το αποτέλεσμα θεωρείται ως μη απόφαση, εκτός αν δοθεί τελικά μια επιπλέον ψήφος ανοχής για την εφαρμογή της μιας πρότασης ή από μια επιπλέον για κάθε πρόταση.
Σε περίπτωση που τελικά καμία Πρόταση δεν συγκεντρώνει επαρκή συναίνεση, το αποτέλεσμα θεωρείται ως μη απόφαση. » (ΤΑ3)

Βαθμίδες συλλογικής επάρκειας, Αναθεωρητικές Προτάσεις, Ενστάσεις:

Για να ολοκληρωθεί ένα βασικό πλαίσιο αποφασιστικών διαδικασιών απαιτείται να ορίζει εκτός των άλλων:
1. Έναν άμεσο τρόπο επιβεβαίωσης της συλλογικής επάρκειας κάθε οργάνου για την λήψη ειδικών εκτελεστικών αποφάσεων.
2. Την δυνατότητα επίσημης κατάδειξης μιας Πρότασης ως μη συζητήσιμης σύμφωνα με τις υπάρχουσες συμφωνίες και πραγμάτευσής της στην συλλογικότερη βαθμίδα. Και την δυνατότητα κατάθεσης Ένστασης Ακυρότητας επί μιας απόφασης και άμεσης παύσης της ισχύος της εφόσον έχει ληφθεί από όργανο υπόλογο στο Γενικό Συμβούλιο.
3. Αναθεωρητικές διαδικασίες.
Η δυνατότητα μεταφοράς ενός ζητήματος (πχ Πρότασης) σε συλλογικότερη βαθμίδα αποφασιστικού διαλόγου διασφαλίζει την συλλογικότερη κρίση. Όλα τα ζητήματα μπορούν να μεταφερθούν μέχρι το Συνέδριο ή το Γενικό Συμβούλιο (με προηγηθείσα απόφαση Συνεδρίου). Η συγκεκριμένη δυνατότητα αποτελεί εγγύηση για τις συλλογικότητες που στέκονται επιφυλακτικά απέναντι στην απόδοση αποφασιστικών αρμοδιοτήτων στα επιμέρους εκτελεστικά όργανα της ΑΠΟ.
Επίσης, η συγκεκριμένη δυνατότητα διασφαλίζει την απρόσκοπτη λειτουργία ενός οργάνου (όταν κάποιοι κρίνουν το ζήτημα περιττό ή όταν δαπανάται για την πραγμάτευσή του δυσανάλογος χρόνος προς την σημασία του σε σχέση με τις ευθύνες του συγκεκριμένου οργάνου).
Ο προσδιορισμός του Γενικού Συμβουλίου ή μιας Συνδιάσκεψης ως Οριστικής συλλογικής βαθμίδας πραγμάτευσης ενός ζητήματος απελευθερώνει το Συνέδριο από δευτερεύοντα θέματα. Αυτή η ρύθμιση βρίσκεται προκαταβολικά και αποκλειστικά στα χέρια του Συνεδρίου, για κάθε συγκεκριμένο θέμα.

Οπότε, προτείνουμε επί τούτων τα εξής:

« Βαθμίδες και όροι συλλογικής επάρκειας
για τον αποφασιστικό διάλογο μέσα στα όργανα : (Ε1)

Αν τουλάχιστον δυο συλλογικότητες που συμμετέχουν σ’ένα όργανο (εκτός του Συνεδρίου) στο οποίο κατατίθεται μια Πρόταση κρίνουν ότι αυτή πρέπει να συζητηθεί από συλλογικότερο όργανο, τότε το αίτημά τους γίνεται άμεσα αποδεκτό και η Πρόταση μεταφέρεται στο αμέσως συλλογικότερο αρμόδιο όργανο. (Αρμόδιο σημαίνει να μην ανήκει σε άλλο Τομέα ή άλλη Δομή).
Οι Συνεδριακές αποφάσεις και μόνο αυτές μπορούν να ορίζουν μόνο το Συνέδριο ή και μια αρμόδια Συνδιάσκεψη ή το διαρκές γενικό όργανο των πολιτικών συλλογικοτήτων (Γενικό Συμβούλιο) ως Οριστική συλλογική βαθμίδα πραγμάτευσης για κάθε συγκεκριμένο ζήτημα. Κάθε ζήτημα για το οποίο δεν έχει προσδιοριστεί Οριστική βαθμίδα από το Συνέδριο, θεωρείται ότι έχει ως Οριστική βαθμίδα το Συνέδριο.

Ενστάσεις : (Ε2)

Κάθε πολιτική συλλογικότητα που συμμετέχει σ’ένα όργανο έχει την δυνατότητα να καταθέσει αμέσως μετά την κατάθεση μιας Πρότασης, Ένσταση ως προς το ανεπίτρεπτό της (ασυμφωνία της Πρότασης σε σχέση με προηγούμενες αποφάσεις). Αν η Ένσταση έχει την συναίνεση μιας ακόμα συλλογικότητας, τότε η Πρόταση μεταφέρεται στο αμέσως συλλογικότερο αρμόδιο όργανο.
Οι Ενστάσεις επί Προτάσεων έχουν ως Οριστική βαθμίδα την Ολομέλεια.

Κάθε πολιτική συλλογικότητα που συμμετέχει στην ΑΠΟ έχει την δυνατότητα να καταθέσει άμεσα στο Γενικό Συμβούλιο (διαρκές γενικό όργανο των πολιτικών συλλογικοτήτων) Ένσταση Ακυρότητας επί μιας απόφασης υπόλογου οργάνου. Τότε, αν συναινεί τουλάχιστον άλλη μια συλλογικότητα παύει η ισχύς της συγκεκριμένης απόφασης μέχρι να κριθεί η Ένσταση.
Ενστάσεις Ακυρότητας επί αποφάσεων του Γενικού Συμβουλίου μπορούν να κατατίθενται στο ίδιο όργανο ή στο Συνέδριο και στις Συνδιασκέψεις σύμφωνα με τις Καταστατικές διαδικασίες διαμόρφωσης Ατζέντας.
Οι Ενστάσεις Ακυρότητας που κατατίθενται στο Γενικό Συμβούλιο εξετάζονται άμεσα.
Οι Ενστάσεις Ακυρότητας κρίνονται με τον τρόπο λήψης απόφασης με τον οποίο έχει ληφθεί η προσβαλόμενη απόφαση.

Αναθεωρητικές διαδικασίες : (Ε3)

Κάθε πολιτική συλλογικότητα που συμμετέχει σ’ένα όργανο έχει την δυνατότητα να καταθέσει μόνο στο ίδιο όργανο Αναθεωρητικές Προτάσεις για ήδη ληφθείσες αποφάσεις του ίδιου οργάνου. Η Αναθεωρητική Πρόταση μπορεί να μεταφερθεί στο αμέσως συλλογικότερο όργανο ακόμα και με αίτημα της ίδιας συλλογικότητας που την κατέθεσε, εφόσον συναινεί για την μεταφορά τουλάχιστον άλλη μια συλλογικότητα. (Η συγκεκριμένη διαδικασία διασφαλίζει ότι μια συλλογικότητα που συμμετέχει σ’ένα όργανο δεν μπορεί να το προσπεράσει για ν’αλλάξει τις αποφάσεις του).
Κάθε πολιτική συλλογικότητα έχει την δυνατότητα να καταθέτει Αναθεωρητικές Προτάσεις για ήδη λειφθείσες αποφάσεις οργάνων στα οποία δεν συμμετέχει, στο αμέσως συλλογικότερο όργανο στο οποίο συμμετέχει.
Οι Αναθεωρητικές Προτάσεις κρίνονται με τον τρόπο λήψης απόφασης με τον οποίο έχει ληφθεί η προς αναθεώρηση απόφαση.
Σε κάθε διαδικασία ψηφοφορίας για αλλαγή προηγούμενης απόφασης (Τακτικής), οι Αναθεωρητικές Προτάσεις και η καταγεγραμμένη απόφαση πρέπει να αντιμετωπίζονται ισότιμα.
Οι προς αναθεώρηση αποφάσεις έχουν ισχύ τουλάχιστον μέχρι την ολοκλήρωση της αναθεωρητικής διαδικασίας.
Τα παραπάνω ισχύουν και για Αναθεωρητικές Προτάσεις επί Αναθεωρητικών αποφάσεων, αφού δεν γίνεται τέτοια τυπική διάκριση των αποφάσεων. »

Πλαίσιο καταγραφής απόφασης Συνεδρίου, Συνδιάσκεψης ή Συμβουλίου :

Περιγραφή συνθηκών: [Πολιτική οπτική]

Ζητούμενο: [Πολιτική στόχευση]

Αρμόδια αποφασιστικά όργανα: [Συγκρότηση και λειτουργία Συμβουλίων. Τακτικότητα συνελεύσεων. Χρονοδιαγράμματα δραστηριοτήτων. Πλαίσια και όρια αποφασιστικών αρμοδιοτήτων. Απαιτούμενες συμφωνίες από τις συνελεύσεις των συμμετεχόντων συλλογικοτήτων (επιστροφή αποφάσεων στις συλλογικότητες προς επικύρωση).]

Όργανα εργασίας: [Υπάρχοντα ή νέα. Τομείς, Δομές, Ομάδες Εργασίας, Θεματικές συνελεύσεις, Συντονιστικά.]

Απαραίτητες μέθοδοι δράσης:

Ενδεικνυόμενες μέθοδοι δράσης:

Σχέσεις και διαδικασίες οργάνων:

Περιορισμοί:

Ειδικές επισημάνσεις: [+Διαδικασία απόφασης: Νέα Πρόταση, Αναθεωρητική πρόταση ή Ένσταση. Μεταφορές Βαθμίδων. Γενική συναίνεση ή ψηφοφορία. Δεσμεύσεις συλλογικοτήτων.]

Ο τρόπος ένταξης / αποχώρησης των συλλογικοτήτων και των μελών

Όσο δυσκολότερα εντάσεται μια συλλογικότητα, ακόμα δυσκολότερα θα πρέπει να αποπέμπεται. Αντιστρόφως, όσο ευκολότερα εντάσεται μια συλλογικότητα, ακόμα ευκολότερα θα πρέπει να αποπέμπεται. Στην πρώτη περίπτωση το αποτέλεσμα θα ήταν μεγαλύτερη σταθερότητα στην οργάνωση, αλλά και πιο κλειστό σχήμα. Στην δεύτερη περίπτωση το σχήμα γίνεται ανοιχτό, αλλά πιο ασυνεχές. Η υπόθεση να αρκεί η συμφωνία μιας συλλογικότητας με τα κεκτημένα της ΑΠΟ ή επιπλέον η πρόταση δυο συλλογικοτήτων της ΑΠΟ, για να ενταχθεί μια συλλογικότητα, ενώ για την αποπομπή της θα απαιτείται μια πλειοψηφία ή ομοφωνία, μπορεί να φέρει έναν χαοτικό συγκερασμό και κατακερματισμό.

Για την ένταξη προτείνουμε μια διαδικασία δυο σταδίων η οποία κρατάει τα πλεονεκτήματα και των δυο ακραίων σκεπτικών, περιορίζοντας τα μειονεκτήματά τους:

Οποιαδήποτε στιγμή μια αναρχική συλλογικότητα μπορεί να απευθυνθεί στο σύνολο των συλλογικοτήτων της ΑΠΟ και να αιτηθεί την δοκιμαστική υποδοχή της στην ΑΠΟ, αφού έχει συνταχθεί με τις κεκτημένες ομόφωνες συμφωνίες της. Το αίτημα τίθεται στον διάλογο του Γενικού Συμβουλίου. Αν συναινούν δυο τουλάχιστον συλλογικότητες της ΑΠΟ, η αιτηθείσα συλλογικότητα εντάσσεται σε μια δοκιμαστική περίοδο, παρακολουθώντας τις συλλογικές διαδικασίες της ΑΠΟ, με δικαίωμα παρέμβασης και συμμετέχοντας εθελοντικά στις δράσεις και στις λειτουργικές ευθύνες, αλλά χωρίς δικαίωμα συμμετοχής στην λήψη αποφάσεων. Η δοκιμαστική περίοδος ολοκληρώνεται στην πλησιέστερη Ολομέλεια (Συνέδριο ή Συνδιάσκεψη), όπου η ΑΠΟ λαμβάνει οριστική απόφαση για την ένταξη ή μη της νέας συλλογικότητας.
Κατά την δοκιμαστική περίοδο κάθε συλλογικότητα της ΑΠΟ μπορεί να προτείνει την παύση της δοκιμαστικής συμμετοχής της νέας συλλογικότητας μέχρι την πλησιέστερη Ολομέλεια ή και την άμεση οριστική απομάκρυνσή της. Αν συμφωνούν όλες οι ήδη ενταγμένες συλλογικότητες στην απομάκρυνση ή όλες πλην μιας, η νέα συλλογικότητα αποχωρεί αμέσως. (Ο συγκεκριμένος όρος διασφαλίζει ότι για να παραμείνει η νέα συλλογικότητα σε διαδικασία ένταξης, αποτελεί προϋπόθεση η διατήρηση της συναίνεσης τουλάχιστον δυο συλλογικοτήτων). Αν συμφωνούν τα 3/5 των ήδη ενταγμένων συλλογικοτήτων στην παύση της δοκιμαστικής συμμετοχής και δεν υπάρχει πρόταση ή επαρκής συναίνεση για άμεση οριστική απομάκρυνση, η νέα συλλογικότητα παύει να συμμετέχει στις διαδικασίες της ΑΠΟ και το ζήτημα μεταφέρεται στην πλησιέστερη Ολομέλεια.
Στην πλησιέστερη Ολομέλεια η αίτηση ένταξης επαναβεβαιώνεται από τη νέα συλλογικότητα και κρίνεται από το σύνολο των συλλογικοτήτων πριν την έναρξη του συνθετικού διαλόγου, είτε η νέα συλλογικότητα συμμετείχε στις διαδικασίες της ΑΠΟ κατά την δοκιμαστική περίοδο είτε είχε παυθεί η συμμετοχή της. Για την οριστική ένταξη της νέας συλλογικότητας απαιτείται συμφωνία όλων των συλλογικοτήτων ή όλων πλην μιας (ν-1). (Γιατί όχι ομοφωνία: Πολιτικά δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε μεγαλύτερη αξία στην συμμετοχή μιας ήδη ενταγμένης συλλογικότητας απότι στην συμμετοχή μιας νέας. Μόνο με μια κομματική λογική η παλαιότερη ένταξη μπορεί να βρεθεί σε προνομιακή θέση μέσα στον συλλογικό χώρο κι αυτό λέγεται ιεραρχία).
Σε κάθε περίπτωση η άρνηση συναίνεσης στην υποδοχή, οι προτάσεις των συλλογικοτήτων και οι αποφάσεις του Γενικού Συμβουλίου για την παύση της δοκιμαστικής συμμετοχής ή και την άμεση οριστική απομάκρυνση και οι προτάσεις και οι αποφάσεις για μη ένταξη πρέπει να εξηγούν τους πολιτικούς λόγους τους με βάση τις κεκτημένες ομόφωνες συμφωνίες της ΑΠΟ.

Για την αποπομπή επίσης προτείνουμε μια διαδικασία δυο σταδίων:

Κάθε συλλογικότητα της ΑΠΟ μπορεί να καταθέσει στο Γενικό Συμβούλιο Ένσταση ως προς την παραμονή μιας άλλης συλλογικότητας στην ΑΠΟ. Η συλλογικότητα που καταθέτει την Ένσταση έχει την ευθύνη να την κοινοποιήσει άμεσα στο σύνολο των συλλογικοτήτων. Το ζήτημα εξετάζεται σε πρώτη προτεραιότητα από το Γενικό Συμβούλιο. Με την συμφωνία όλων των συλλογικοτήτων ή όλων πλην μιας μπορεί να παυθεί μέχρι την πλησιέστερη Ολομέλεια (Συνέδριο ή Συνδιάσκεψη) η συμμετοχή της συλλογικότητας στην οποία αναφέρεται η Ένσταση και το ζήτημα να μεταφερθεί στην Ολομέλεια. Αν δυο τουλάχιστον συλλογικότητες συμφωνούν να μεταφερθεί η Ένσταση στην Ολομέλεια, αλλά δεν συγκεντρώνεται επαρκής συμφωνία για να παυθεί στο μεσοδιάστημα η συμμετοχή της συλλογικότητας στην οποία αναφέρεται η Ένσταση, τότε το ζήτημα μεταφέρεται στην Ολομέλεια δίχως παύση συμμετοχής. Κάθε συλλογικότητα μπορεί να προτείνει ή να συμφωνήσει στην μεταφορά μιας Ένστασης αποπομπής στην Ολομέλεια, δίχως απαραίτητα να συμφωνεί σε παύση συμμετοχής για το μεσοδιάστημα.
Αν προκύψει συμφωνία όλων των συλλογικοτήτων ή όλων πλην μιας στο Γενικό Συμβούλιο για την ακύρωση της Ένστασης αποπομπής, τότε η Ένσταση ακυρώνεται.
Στην πλησιέστερη Ολομέλεια η Ένσταση ως προς την παραμονή μιας συλλογικότητας τίθεται σε πρώτη προτεραιότητα αμέσως μετά την ενδεχόμενη επικύρωση αποχωρήσεων και κρίνεται από το σύνολο των συλλογικοτήτων, είτε η συλλογικότητα στην οποία αναφέρεται η Ένσταση συνέχισε στο μεσοδιάστημα να συμμετέχει στις διαδικασίες της ΑΠΟ είτε είχε παυθεί η συμμετοχή της. Για την οριστική αποπομπή της συλλογικότητας απαιτείται συμφωνία όλων των συλλογικοτήτων ή όλων πλην μιας (ν-1).
Σε κάθε περίπτωση οι προτάσεις των συλλογικοτήτων και οι αποφάσεις των αρμόδιων οργάνων σχετικά με την αποπομπή και την προσωρινή παύση συμμετοχής πρέπει να εξηγούν τους πολιτικούς λόγους τους με βάση τις κεκτημένες ομόφωνες συμφωνίες της ΑΠΟ.

Για το ζήτημα της αποπομπής έχουμε ήδη συναποφασίσει ότι:
« Κάθε ομάδα φέρει την ευθύνη για τυχούσα καταστρατήγηση των αρχών και της λειτουργίας της οργάνωσης από τα μέλη της.
Προτείνεται η διαγραφή να αποτελεί την έσχατη λύση και να υπάρχει μια διαδικασία συστάσεων, υποδείξεων και παρατηρήσεων.
Καθοριστικός παράγοντας στην διαδικασία αποπομπής μιας συλλογικότητας είναι και η στάση της και οι εξηγήσεις της εν λόγω ομάδας απέναντι στην κριτική που θα δεχθεί από την οργάνωση. »
Θεωρούμε ότι μια διαδικασία δυο σταδίων και ειδικότερα αυτή που προτείνουμε δημιουργεί ένα πλαίσιο κι εξασφαλίζει επαρκή χρόνο διαλόγου, κατανόησης κι ενδεχόμενου επαναπροσδιορισμού είτε της συλλογικότητας στην οποία αναφέρεται η Ένσταση είτε των συλλογικοτήτων που την καταθέτουν. Άλλωστε, ο κοινός (μέσα στην ΑΠΟ) πολιτικός διάλογος μπορεί και πρέπει να ξεκινάει πριν φτάσουμε σε μια αποφασιστική διαδικασία, ακόμα περισσότερο όταν πρόκειται για σοβαρές πολιτικές αντιθέσεις.

Η αυτονομία των συλλογικοτήτων και των μελών

Για το συγκεκριμένο ζήτημα έχουμε ήδη συναποφασίσει στα εξής:

« Τα κύτταρα της οργάνωσης είναι οι συλλογικότητες οι όποιες καθορίζουν τις κατευθύνσεις της. Ζητούμενο είναι η συλογικοποιησης τους σε έναν ανώτερο βαθμό και όχι η ισοπέδωση τους στον όνομα μιας κεντρικής διαδικασίας.
Κάθε ομάδα έχει πλήρη αυτονομία ως προς τον λόγο και τη δράση της εφόσον δεν αντιβαίνει στις αρχές και τη λειτουργία της οργάνωσης.

Επειδή η αυτόνομη έκφραση των ομάδων έχει να κάνει με τη διαχείριση διαφωνιών οι ομάδες καλούνται να τοποθετηθούν ξεκάθαρα επί αυτού στην επόμενη διαδικασία. »

Σχετικά με την αντιπαραθετικότητα της αυτόνομης δράσης των συλλογικοτήτων σε σχέση με τις αποφάσεις της ΑΠΟ προτείνουμε:

« Η διαφωνία προς την αποφασισμένη Τακτική πρέπει να καταγράφεται και να συμμετέχει στον αναστοχασμό κατά και μετά την δράση.
Η έκφραση θέσεων ανταγωνιστικών προς τις συμφωνημένες στην ΑΠΟ από συλλογικότητες που συμμετέχουν στην ΑΠΟ εγείρει άμεσα ζήτημα ως προς την παραμονή των συγκεκριμένων συλλογικοτήτων.
Ενέργειες συλλογικοτήτων ή μελών τους που συμμετέχουν στην ΑΠΟ και που δεν προκύπτουν από αποφάσεις της ΑΠΟ και εκδηλώνεται έξω από τις διαδικασίες της, αν προκαλούν άμεσα την αποδυνάμωση κινήσεων ή του ίδιου του δυναμικού της ΑΠΟ εγείρουν ζητήματα ως προς την παραμονή των συγκεκριμένων συλλογικοτήτων. »

Η εμπειρία δείχνει ότι η διαφορετικότητα μπορεί να είναι από γόνιμη μέχρι διαλυτική. Η σχέση της διαφωνίας με την ομοσπονδιακή απόφαση κρίνεται μέσα στον συνθετικό διάλογο. Η αντιπαραθετικότητα κρίνεται συλλογικά μέσα στην ΑΠΟ. Δεν αρκεί το Καταστατικό, ο κανόνας, αλλά απαιτείται διαρκής πολιτική κρίση επί του συγκεκριμένου. Η διαδικασία κατάθεσης Ένστασης ως προς την παραμονή μιας συλλογικότητας δίνει πρακτική διέξοδο στα σχετικά ζητήματα.

Αναρχική Συλλογικότητα για τη Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση

Οκτώβρης 2014

Τρεις προτάσεις για τα τοπικά συντονιστικά

Αποφάσεις της ομάδας σύνθεσης της ΔΟΜΗΣ:

Το κομμάτι το οποίο προέκυψε από την ομάδα σύνθεσης, με συναίνεση όλων των ομάδων, είναι το εξής:
–   Το συνέδριο γίνεται το αργότερο ανά δύο έτη, εκτός του δεύτερου συνεδρίου, που θα γίνει 1 χρόνο μετά το πρώτο, ιδρυτικό, συνέδριο.

–   Η τακτική συνδιάσκεψη θα γίνεται τουλάχιστον μία φορά το χρόνο στο μεσοδιάστημα των συνεδρίων.

–   Η σύγκλιση της έκτακτης συνδιάσκεψης μπορεί να προταθεί από μία ομάδα και, για να πραγματοποιηθεί,  πρέπει να εγκριθεί από τα 2/ 3 των ομάδων- μελών της Α.Π.Ο. ή από το διαρκές όργανο.

–   Το διαρκές- συλλογικό όργανο απαιτεί ολομέλειακή εκπροσώπηση των ομάδων, έχει αποφασιστικό χαρακτήρα και γίνεται είτε με τηλεδιάσκεψη είτε δια ζώσης.
Στο ζήτημα των τοπικών/ περιφερικών οργάνων/ θεματικών ομάδων/ ομάδων εργασίας, μετά από σύνθεση και βάση της απόφασης για τη διαχείριση των διαφωνιών που αποφασίσαμε, αποτυπώθηκαν οι παρακάτω τρεις προτάσεις:

Πρώτη Πρόταση:

Οι αρμοδιότητες του διαρκούς οργάνου είναι:

Α) να ορίζει τους άξονες κίνησης της Α.Π.Ο., βάση των αποφάσεων και των κατευθυντήριων γραμμών που έχουν τεθεί από το συνέδριο και τις συνδιασκέψεις.
Β) η διαρκής παραγωγή λόγου και δράσης με βάση των αποφάσεων των ολομελειακών διαδικασιών (συνέδριο, έκτακτες και τακτικές συνδιασκέψεις)
Γ) ο συντονισμός των θεματικών ομάδων και ο έλεγχος των τομέων ώστε να επιτυγχάνεται η ομαλή λειτουργία τους.
Δ) να καλεί έκτακτη συνδιάσκεψη αν το κρίνει απαραίτητο.
Ε) να συγκαλεί τοπικούς συντονισμούς, ομάδες εργασίας, θεματικές ομάδες, αν το κρίνει ως απαραίτητο για την υλοποίηση των αποφάσεων του.

Τοπικοί συντονισμοί μπορούν να γίνουν στις πόλεις που υπάρχουν πάνω από 2 ομάδες- μέλη της Α.Π.Ο. και είναι υποχρεωτική η παρουσία όλων των ομάδων μελών της πόλης. Έχουν αρμοδιότητες να υλοποιούν τις αποφάσεις του διαρκούς- συλλογικού οργάνου και να  διαχειρίζονται το υλικό της Α.Π.Ο. πάντα σύμφωνα με τις κατά τόπους ιδιαιτερότητες.

Δεύτερη Πρόταση:

Στις πόλεις και ανάλογα με τις υπαρκτές δυνατότητες και σε ευρύτερο γεωγραφικά χώρο, όπου δραστηριοποιούνται δύο ή παραπάνω ομάδες, συγκροτούνται τακτικά συντονιστικά εκτελεστικά όργανα τα οποία υλοποιούν τις αποφάσεις του συνεδρίου, της συνδιάσκεψης και του διαρκούς οργάνου και αναλαμβάνουν σχετικές πρωτοβουλίες μέσα στα πλαίσια και με τους όρους που θέτουν το συνέδριο, οι συνδιασκέψεις και το διαρκές όργανο.

Στις συνελεύσεις του τοπικού συντονιστικού συμμετέχουν όλες οι τοπικές συλλογικότητες. Οι συλλογικότητες δεσμεύονται στα λειτουργικά όργανα της Α.Π.Ο. όπως έχουν ήδη συμφωνήσει ανεξάρτητα από τις αποφάσεις των τοπικών συνελεύσεων και δεσμεύονται για την συμμετοχή τους στις δράσεις όπως ορίζεται από τους συμφωνημένους τρόπους λήψης απόφασης, σε ζητήματα τακτικής.

Τα τοπικά συντονιστικά δεν μπορούν να παράγουν θέσεις, αλλά μπορούν να εκφράσουν λόγο σε συμφωνία με τις θέσεις της Α.Π.Ο., ο οποίος εγκρίνεται από το διαρκές όργανο, εφόσον το τελευταία έχει τον απαιτούμενο χρόνο.

Τρίτη πρόταση:

Στις πόλεις και ανάλογα με τις υπαρκτές δυνατότητες και σε ευρύτερο γεωγραφικά χώρο, όπου δραστηριοποιούνται δύο ή παραπάνω ομάδες, συγκροτούνται τακτικά συντονιστικά εκτελεστικά όργανα τα οποία υλοποιούν τις αποφάσεις του συνεδρίου, της συνδιάσκεψης και του διαρκούς οργάνου και αναλαμβάνουν σχετικές πρωτοβουλίες μέσα στα πλαίσια και με τους όρους που θέτουν το συνέδριο, οι συνδιασκέψεις και το διαρκές όργανο.

Το διαρκές όργανο (το οποίο έχει την πολιτική ευθύνη για την τακτική της Α.Π.Ο.) αποφασίζει την σύγκλιση του τοπικού συντονιστικού και ορίζει το διάστημα, την τακτικότητα, το πολιτικό πλαίσιο και το πεδίο δράσης του τοπικού συντονιστικού με τον συμφωνημένο τρόπο λήψης αποφάσεων για θέματα τακτικής.

Στις συνελεύσεις του τοπικού συντονιστικού συμμετέχουν όλες οι τοπικές συλλογικότητες. Οι συλλογικότητες δεσμεύονται στα λειτουργικά όργανα της Α.Π.Ο. όπως έχουν ήδη συμφωνήσει ανεξάρτητα από τις αποφάσεις των τοπικών συνελεύσεων και δεσμεύονται για την συμμετοχή τους στις δράσεις όπως ορίζεται από τους συμφωνημένους τρόπους λήψης απόφασης, σε ζητήματα τακτικής.

Τα τοπικά συντονιστικά δεν μπορούν να παράγουν θέσεις, αλλά μπορούν να εκφράσουν λόγο σε συμφωνία με τις θέσεις της Α.Π.Ο., ο οποίος εγκρίνεται από το διαρκές όργανο, εφόσον το τελευταία έχει τον απαιτούμενο χρόνο.

Τοποθέτηση για το ζήτημα των Τοπικών Συντονιστικών

Τοποθέτηση για το ζήτημα των Τοπικών Συντονιστικών                                με βάση τις προτάσεις που προέκυψαν από την Ομάδα Σύνθεσης για την ΔΟΜΗ στις 21/9

Αρχικά, αντιλαμβανόμαστε την τρέχουσα διαδικασία κοινής έγκρισης μιας συνθετικής πρότασης, στην οποία συναινέσαμε χωρίς να συμφωνούμε, ως ψηφοφορία, όπως το διαπίστωσαν αρκετές συλλογικότητες. Μάλιστα, πρόκειται για μια ιδιάζουσα μορφή εκλογών, διότι έχει διάρκεια. Η συγκεκριμένη συνθήκη, επιπλέον του ότι ποσοτικοποιεί τις πολιτικές διαφωνίες, με αποτέλεσμα να μεταθέτει τα πολιτικά-οργανωτικά άλματα και τις ρήξεις σε ζύγι μικροπολιτικών συσχετισμών, ανοίγει χώρο για παρασκηνιακές διεργασίες. Υπερασπιστήκαμε την αναγκαιότητα να εξεταστούν οι προτάσεις από τις ολομέλειες των συλλογικοτήτων. Ωστόσο, οι ενδεχόμενες συνέπειες αναγνωρίστηκαν. Οπότε, αφού το προσωρινό εργαλείο που θεσπίσαμε εμπεριέχει αυτόν τον κίνδυνο χωρίς κανένα αντίμετρο, η διατήρηση της πολιτικής ζύμωσης στο επίπεδο που αναλογεί σε μια ελευθεριακή επαναστατική οργάνωση έγγυται στην προσήλωση της κάθε συλλογικότητας στην ευθύτητα και ανοιχτότητα της κοινής πολιτικής προοπτικής.
Στην συνολική πρόταση της συλλογικότητάς μας για την ΔΟΜΗ δεν είχαμε δόσει ιδιαίτερη έμφαση στο θέμα των τοπικών οργάνων. Προβλέπαμε μόνιμα Συμβούλια και Ομάδες Εργασίας σε διάφορους Τομείς και μεταξύ άλλων ορισμένες κατά τόπους δομές με αρμοδιότητες συντονισμού. Προτείναμε την δημιουργία μόνιμων εκτελεστικών δομών, που πρέπει να εδαφικοποιούνται και γεωγραφικά για να δημιουργούν πραγματικές δυνατότητες παρέμβασης στο ταξικό-κοινωνικό πεδίο. Η δεσμευτική συμμετοχή σε σταθερές δομές σπάει τον κατεστημένο αφορμαλισμό, που τρέφει τον σεχταρισμό. Το σύστημα των κλιμακωτών Συμβουλίων που θα παίρνουν αποφάσεις στα καθορισμένα πλαίσια των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων τους γράφαμε ότι προσφέρει ευελιξία ανταπόκρισης στις άμεσες συνθήκες του αγώνα κι εξασφαλίζει συγχρόνως τον οριζόντιο έλεγχο των μόνιμων Τομέων και Δομών, των Ομάδων Εργασίας και των Θεματικών οργάνων, αποτρέποντας την φεουδαλοποίησή τους. Η συνθετική πρόταση που διαμορφώσαμε (ΑΣΜΠΑ) στην Ομάδα Σύνθεσης για την ΔΟΜΗ απηχεί τις παραπάνω θέσεις, ενώ ταυτόχρονα επιχειρεί να εκφράσει και την προταιρεότητα που δίνουν αρκετές συλλογικότητες στην δημιουργία μόνιμων Τοπικών Συντονιστικών, διασφαλίζοντας όμως, την συνοχή των πολιτικών θέσεων και της δράσης της ΑΠΟ όπως αυτή διαμορφώνεται κατά σειρά από το Συνέδριο, την Συνδιάσκεψη και το διαρκές αποφασιστικό όργανο του συνόλου των συλλογικοτήτων (Γενικό Πολιτικό Συμβούλιο).
Βρισκόμαστε στο κρίσιμο σημείο όπου θα επιλέξουμε αν θα ενώσουμε τις προσπάθειές μας για να γίνουμε πιο δυνατοί και πιο καίριοι όπου βρίσκεται έστω κι ένας από εμάς ή αν θα παραμείνουμε κατακερματισμένοι και αδύναμοι παντού. Διόλου τυχαία, σχεδόν όλες οι συλλογικότητες της επαρχίας θεωρούν αναγκαία την σταθερή τοπική συγκρότηση στα πλαίσια της ΑΠΟ. Και διαπίστωσαν ρητώς ότι οι αντιρρήσεις στην θέσπιση όρων που θα δόσουν χώρο στην τοπική πρωτοβουλία προέχονται από τις προβληματικές εμπειρίες των συλλογικοτήτων της Αθήνας κυρίως. Μέσα σ’ένα περιβάλλον πολιτικών παθογενειών η μακρόχρονη τριβή δεν φέρνει λύσεις. Αντιθέτως, η δομική αλλαγή των κοινών συνθηκών θ’αναβαθμίσει σχέσεις, θ’αλλάξει τα συστατικά υποκείμενα, θα δείξει αν απαιτούνται ρήξεις και τότε θα τις κάνει αναπόφευκτες. Σ’αυτό το σημείο λοιπόν, εμείς συντασόμαστε στην δοκιμή νέων δομών που θα αποκεντρώσουν την ενότητα στην δράση.
Οφείλουμε ν’απαντήσουμε σαφώς τα σοβαρά ζητήματα της αυτονομίας των τοπικών οργάνων της ΑΠΟ, της παραγωγής θέσεων και της διάσπασης της πολιτικής ευθύνης. Έτσι:
– Όποιος συμμετέχει σε μια συλλογικότητα έχει εγκαταλείψει την ιδέα της ολοκληρωτικής ατομικής αυτονομίας. Όποιος συμμετέχει στην ΑΠΟ εγκαταλείπει την ιδέα μιας αυτονομίας ανεξάρτητης από το εξελισόμενο πολιτικό και κοινωνικό κίνημα χειραφέτησης. Η αυτονομία μέσα στην ΑΠΟ, ακόμα και για τις συλλογικότητες σύμφωνα με τις ήδη καταγεγραμμένες συμφωνίες, οφείλει να μην ανταγωνίζεται την ΑΠΟ. Μια προϋπόθεση για να υπάρχει δρώσα οργάνωση είναι, τα εκτελεστικά όργανα να έχουν μια σχετική αυτονομία. Πχ, το Συνέδριο δεν μπορεί να βγάλει ένα ετήσιο πρόγραμμα κινητοποιήσεων, ούτε μπορούν όλες οι συλλογικότητες να έχουν μια εικόνα της Ξάνθης πχ για να εγκρίνει το Γενικό Συμβούλιο που και πότε θα γίνει μια παρέμβαση εκεί. Μια προϋπόθεση για να υπάρχει ενιαία οργάνωση είναι η αυτονομία των εκτελεστικών οργάνων της να ορίζεται από τα συλλογικότερα όργανα και να ελέγχεται διαρκώς. Η φράση «… τα Τοπικά Συντονιστικά … μπορούν να παίρνουν πρωτοβουλίες μέσα στα πλαίσια και με τους όρους που θέτουν το Συνέδριο …» θεσπίζει μια διαδικασία κοινού ελέγχου πάνω στην αναγκαία αμεσότητα της δράσης, που μπορεί να είναι κι ο μέγιστος ή ο ελάχιστος κατά πως κρίνουν όλες οι συλλογικότητες αρχικώς ομόφωνα στο Συνέδριο και στις Συνδιασκέψεις και κατά πλειοψηφία μέχρι και στο διαρκές συμβούλιο.
– Σχετικά με την παραγωγή λόγου είχαμε γράψει σε προηγούμενη τοποθέτησή μας εντός της ΑΠΟ τα εξής: «… οι Θέσεις υπεισέρχονται στην διαρκή δραστηριότητα της ΑΠΟ. Το περιεχόμενο ενός πολιτικού κειμένου δεν μπορεί να θεωρηθεί ζήτημα Τακτικής, διότι τότε θα θεσπίζαμε τον τακτικισμό. Οπότε, δεν μπορεί να κριθεί δίχως ομοφωνία …
Προτείνουμε την επεξεργασία των επίκαιρων κειμένων (προκηρύξεις κλπ) από το Γενικό ή τα Τοπικά Συμβούλια (ενδεχομένως από μια από τις Ομάδες Εργασίας τους ή από μια αρμόδια Ομάδα Εργασίας αν δεν προβλέψουμε επιμέρους Συμβούλια) και ομόφωνη επικύρωση ή επιστροφή με επισημάνσεις από το Γενικό Συμβούλιο (κρίση απ’όλες τις συλλογικότητες πχ μέσω φόρουμ).»
Κρίνουμε ότι η αποσπασματική διαμόρφωση λόγου μπορεί να παράξει θέσεις που δεν θα προκύπτουν από τις κοινά συμφωνημένες ΘΕΣΕΙΣ ή και που θα αλληλοαντικρούονται. Γι’αυτό στην συνθετική πρότασή μας ορίζεται ευκρινώς ότι τα Τοπικά Συντονιστικά δεν θα παράγουν θέσεις, αλλά θα αρθρώνουν λόγο σύμφωνο με τις κατοχυρωμένες ΘΕΣΕΙΣ της ΑΠΟ και ο οποίος θα περνάει εξαρχής από τον έλεγχο του κοινού διαρκούς οργάνου. Στην εξαιρετική περίπτωση όπου το Τοπικό πρέπει να εκφράσει την ΑΠΟ σε άμεσο χρόνο, αν και όπως το προβλέπουν κάποιες αποφάσεις του Συνεδρίου, της Συνδιάσκεψης και του Γενικού Συμβουλίου («…στα πλαίσια και με τους όρους… ») και το τελευταίο δεν έχει ικανό χρόνο για να διαμορφώσει μια ειδική απόφαση, τότε το Τοπικό πάλι οφείλει να δημοσιοποιήσει λόγο, απόλυτα περιορισμένο στις κοινές ΘΕΣΕΙΣ της ΑΠΟ και οι επιλογές του θα κριθούν με την ολοκλήρωση του τρέχοντος κύκλου διαβούλευσης του διαρκούς οργάνου. Αν δεν μπορεί να υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη των συλλογικοτήτων ως προς την εφαρμογή των συμφωνιών μας, όπως οι συγκεκριμένοι όροι που προτείνουμε, θα φτιάξουμε μια δύσκαμπτη συγκεντρωτική (στο Γενικό Συμβούλιο) οργάνωση, αναντίστοιχη των ραγδαίων εξελίξεων στις οποίες οφείλουμε να ανταποκριθούμε.
– Αντιλαμβανόμαστε την πολιτική ευθύνη σε συνάρτηση με το συλλογικό πλαίσιο της ΑΠΟ. Το κάθε μέλος έχει προσωπική ευθύνη, η κάθε συλλογικότητα έχει πολιτικές ευθύνες, κάθε όργανο της ΑΠΟ έχει πολιτικές, οργανωτικές και πρακτικές ευθύνες, όχι μόνο για ότι κάνει ή δεν κάνει το ίδιο, αλλά και για τ’άλλα όργανα, συλλογικότητες, μέλη. Δεν θέλουμε να γίνουμε άλλος ένας συνασπισμός ιδιωτών. Συγκροτούμε μια νέα οριζόντια κοινότητα αγώνα που θέλουμε ν’αντικατοπτρίζει την συλλογική υποκειμενικότητα στην μέγιστη ανάπτυξή της. Δεν αρκεί ούτε η ατομική ευθύνη του καθενός μέσα σ’ένα ατομικιστικό και συμβασιοκρατικό πλαίσιο, ούτε η γενική ευθύνη των ολομελειακών οργάνων. Είμαστε όλοι υπέυθυνοι μέσα απ’όλες τις βαθμίδες συμμετοχής μας στην ΑΠΟ για την απόδοση και την εξέλιξη όλης της οργάνωσης. Έτσι κατανοούμε την έννοια της συλλογικής ευθύνης, την οποία υπερασπίστηκε ο Μαχνό.
Το Συνέδριο αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για τους δεσμευτικούς προσανατολισμούς και τα όρια που θέτει. Το Γενικό Συμβούλιο αναλαμβάνει την ευθύνη για την προαγωγή των παραπάνω και για το σύνολο των παρεπόμενων οργανωτικών ενεργειών και των παρεμβάσεων της ΑΠΟ (ακόμα και για τις επιμέρους παρατυπίες). Τα επιμέρους όργανα αναλαμβάνουν την ευθύνη των ειδικών καθηκόντων τους. Οι πολιτικές συλλογικότητες αναλαμβάνουν την ευθύνη για τα πάντα και για τα μέλη τους σε σχέση με την οργάνωση. Η ΑΠΟ ως σύνολο αναλαμβάνει μια ευθύνη αναβάθμισης του αντικρατικού-αντικαπιταλιστικού αγώνα.

Η 1η πρόταση δεν διασφαλίζει την συγκρότηση δομών έγκαιρης παρέμβασης, χωρίς τις οποίες η ΑΠΟ θα είναι ανάπηρη. Επίσης, εστιάζει στις ευρύτερες αρμοδιότητες του διαρκούς οργάνου (πέρα από εκείνες που συνδέονται με τις Συνδιασκέψεις και τα Τοπικά Συντονιστικά), οι οποίες σύμφωνα με το πρόγραμμα της Ομάδας Σύνθεσης θα συζητηθούν στην επόμενη προσυνεδριακή.
Η 3η πρόταση που κατατέθηκε στην Ομάδα Σύνθεσης με την προσθήκη μιας επιπλέον συνθήκης στην 2η πρόταση, μεταθέτει την παρούσα κρίση στο διαρκές αποφασιστικό όργανο, χωρίς να διαμορφώνει ένα συνθετικότερο πλαίσιο (που είναι αμφίβολο αν είναι εφικτό).
Κατόπιν των παραπάνω, προκρίνουμε την 2η συνθετική πρόταση, ως μόνη επαρκή.