ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ (KURDISTAN, ΤΟΥΡΚΙΑ, ΣΥΡΙΑ)

KOURDOI

11140087_1653694711580314_3084271500417494067_n

Serhildan Jiyan e

Η εξέγερση είναι ζωή            Revolt is life              

 Από τον Ιούνιο του 2015, μετά δηλαδή από τις αποτυχημένες για τον Ερντογάν και το κόμμα του (AKP) εκλογές στην Τουρκία, έχει κηρυχθεί ένας ολοκληρωτικός πόλεμος εναντίον των κουρδικών κοινοτήτων της Αν. Τουρκίας με πρόσχημα την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Με τον εθνικιστικό πόλεμο το φασιστικό καθεστώτος Ερντογάν επιδιώκει να ηγεμονεύσει στις ακραίες ταξικές αντιθέσεις μέσα στην τουρκική επικράτεια και στον διακρατικό και ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό στην ευρύτερη περιοχή από την Μαύρη Θάλασσα μεχρι την Μεσοποταμία. Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση Ερντογάν υποδαυλίζει τον εθνικισμό και των σωβινισμό μέσα στην Τουρκία σπέρνοντας βία και καταστολή, οι δυνάμεις των Κούρδων και Τούρκων αγωνιστών συνεχίζουν να προτάσσουν ισχυρή αντίσταση και να αναβαθμίζουν το επίπεδο της σύγκρουσης κηρύσσοντας την αυτονομία σε πολλές περιοχές και καταφέροντας χτυπήματα σε στρατιωτικούς και αστυνομικούς στόχους. Απέναντι στην βαρβαρότητα του τουρκικού φασιστικού καθεστώτος οι λαϊκές πολιτοφυλακές του κουρδικού αυτονομιστικού κινήματος και οι Τούρκοι επαναστάτες αντιστέκονται με κάθε πρόσφορο μέσο που διαθέτουν, οχυρώνουν τις γειτονιές τους και αντιπαρατίθενται ένοπλα.
Καθημερινά πόλεις και χωριά του Κουρδιστάν βομβαρδίζονται και βρίσκονται σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης με απαγόρευση κυκλοφορίας, βομβαρδισμούς, δολοφονίες από τις κατασταλτικές δυνάμεις του στρατού και της αστυνομίας, εφόδους σε σπίτια και συλλήψεις με την κατηγορία της ένταξης είτε στους αντάρτικους σχηματισμούς του PKK είτε σε μια από τις εκατοντάδες οργανώσεις βάσεις που δραστηριοποιούνται στην Τουρκία και το Κουρδιστάν και έχουν να κάνουν με ένα πλήθος θεματικών, από την τοπική αυτοδιοίκηση και τις συνελεύσεις γειτονιών, μέχρι ομάδες υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή πολιτικών κρατουμένων. Το στρατηγικό πλάνο του καθεστώτος επιχειρεί την παλαιστηνιοποίηση του Κουρδιστάν. Ένας ολόκληρος λαός τίθεται σε κατάσταση ομηρίας με όρους υποδούλωσης ή και φυσικής εξόντωσης, με στρατιωτικά και βιο-πολιτικά μέσα. Για τον λόγο αυτό το τουρκικό κράτος στοχεύει όχι μόνο στις έπαναστατικές οργανώσεις αλλά σε όλο το φάσμα του κοινωνικού ιστού. Οι στρατοκρατικοί μηχανισμοί δολοφονούν στοχευμένα γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους ακριβώς επειδή αντιλαμβάνονται ότι αποτελούν ενεργά υποκείμενα της κοινωνικής αντίστασης και όχι αμάχους. Στο Κουρδιστάν οι γυναίκες και η νεολαία αποτελούν την μεγάλη δυναμική του αγώνα. Το τουρκικό κράτος δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την ένοπλη αντίσταση των ανταρτών χωρίς δυσβάσταχτες απώλειες και χωρίς τον κίνδυνο να υποστεί συντριπτικές ήττες. Θα μπορούσε να συμβιβαστεί με την εκεχειρία σε επίπεδο αντιπαράθεσης ένοπλων δυνάμεων, αλλά ο άμεσος κίνδυνος για το καθεστώς είναι το κίνημα της δημοκρατικής αυτονομίας που αναπτύσσεται εδώ και χρόνια και αποτελεί τον τροφοδότη αλλά και το βάθος της κουρδικής αντίστασης. Η μαζική κοινωνική αντίσταση δεν περιορίζεται σε μία γραμμή μάχης: διατρέχει και αποδομεί τον χώρο που έχει καταλάβει η κυριαρχία.
Όλα αυτά τα χρόνια το κουρδικό κίνημα έχει δώσει αιματηρούς αγώνες για την αυτονομία, αυτοοργανώνοντας τις περιοχές του Κουρδιστάν με συμβούλια και συνελεύσεις βάσης, εντάσσοντας στο έδαφος της αυτοδιεύθυνσης μια πλειάδα κοινωνικών ζητημάτων, όπως η ισότητα των φύλων, η οικολογία, η αυτοδιοίκηση, η κολεκτιβοποίηση, ενόσο παράλληλα μάχεται ενάντια στην βία των τουρκικών δυνάμεων καταστολής. Στις τουρκικές φυλακές βρίσκονται αιχμάλωτοι πάνω από 10.000 κούρδοι και τούρκοι αγωνιστές. Η πάλη του κουρδικού αυτονομιστικού κινήματος στην Τουρκία κουβαλάει χιλιάδες νεκρούς αγωνιστές.
Η σύγκρουση στο Bakur Kurdistan έχει σαφή ταξική φύση. Τα τελευταία χρόνια η αντίσταση έχει απλωθεί μέσα σε αστικά κέντρα που αποτελούν πεδίο οικονομικής ανάπτυξης για το τουρκικό κράτος αλλά και για το υπερεθνικό κεφάλαιο ευρύτερα. Επιπλέον, το κουρδικό αυτονομιστικό κίνημα ανοίγει χώρο και προσφέρει συνεκτική επαναστατική προοπτική σε ένα σύνολο ριζοσπαστικών και μαχητικών συλλογικοποιήσεων πολιτικού, κοινωνικού, θρησκευτικού (π.χ. Αλεβίτες ή οι Anti-Kapitalist Müslümanlar-που είχαν ενεργό συμμετοχή στο κίνημα αντίστασης του πάρκου Gezi), ή εθνοτικού χαρακτήρα (αζέροι, αρμένιοι, κούρδοι, πόντιοι, τατάροι, κιργίζιοι, τουρκμένοι, τσερκέζοι, λάζοι κτλ.). Η τρέχουσα εκστρατεία του τουρκικού κράτους (και παρακράτους) στην επικράτειά του αποτελεί συνέχεια των επιχειρήσεών του σε σχέση με τον εμφύλιο στη Συρία και την επανάσταση στη Rojava, της πολιτικής του στο Bashur Kurdistan (στο βόρειο Ιράκ) και της σύμπλευσής του με ένα σύνολο κρατών και οικονομικών ελίτ που έχουν επενδύσει στο Ισλαμικό Κράτος. Ο πόλεμος που διεξάγεται σήμερα μέσα στην Ανατολία είναι αιχμιακό και κρίσιμο σημείο του αγώνα για την κοινωνική αυτοδιεύθυνση και αφορά μια μεγάλη περιοχή έξω από τον τουρκικό χώρο.
Το τουρκικό κράτος είναι κομβικός αλλά και αδύναμος αρμός της παγκόσμιας καπιταλιστικής πυραμίδας. Παρότι το καθεστώς Ερντογάν δοκιμάζει την δική του επεκτατική πολιτική για τη Μέση Ανατολή, τον Καύκασο, την Βόρεια Αφρική και τα Βαλκάνια, δεν παύει να υπηρετεί και να στηρίζεται από το πολιτικό-οικονομικό-στρατιωτικό σύμπλεγμα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Ως κράτος-μέλος αυτών των διακρατικών μηχανισμών, η ελληνική κυβέρνηση παρέχει πλήρη στήριξη στις πολεμικές επιχειρήσεις του τουρκικού κράτους.
Ο αγώνας του κουρδικού λαού για την κοινωνική αυτονομία στην Τουρκία, τη Συρία, αλλά και πέρα από τα κρατικά σύνορα δείχνει τον δρόμο δίνοντας το αίμα του για την παγκόσμια αντικρατική κι αντικαπιταλιστική ανατροπή. Είναι καιρός να συστρατευτούμε αλληλέγγυα με όσους υφίστανται τη δολοφονική βία του τουρκικού κράτους. Να ενισχύσουμε πολύμορφα και πολυμέτωπα τις δυνάμεις που μάχονται εναντίον του. Να αντιταχθούμε έμπρακτα στις διακρατικές δομές που γεννούν τον πόλεμο και τη σκλαβιά.

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΚΟΥΡΔΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΟ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ
ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΠΑΝΤΟΥ
Αναρχική Συλλογικότητα                                                                 
για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση

Γενάρης 2016

Η προκήρυξη σε pdf

Text in english, PDF

Μονάδες Πολιτικής Άμυνας (YPS) ιδρύθηκαν στο Nusaybin

jin

75551_536181059891673_3559806806992763188_n

 10264722_1068023706575718_6175402199091149486_n

19427

19488

20866

1933957_1068023583242397_1739677088483114767_n

jin2

children kurd

  19489

Διεθνιστές επαναστάτες μαχητές του YPG καλούν σε συστράτευση στην αντίσταση στο Bakur Kurdistan

Internationalist combatants fighting in the ranks of YPG/YPJ (People’s/Women’s Defense Units) have released a statement saluting the self-rule resistance in Bakur (North) Kurdistan. Revolutionaries called upon the youths to join the resistance alongside the YPS (Civil Defense Units) and guerrilla forces.

The press conference by internationalist combatants was held at the border between Qamislo city of Rojava and Nusaybin town of Bakur Kurdistan. The statement in Kurdish, Spanish, German and English also called upon youths worldwide to support the Kurdistan revolution.

The press release by revolutionaries from Germany, France and Spain is as follows:

“We are revolutionaries from all over the world who have come to Kurdistan out of their own free will to join the struggle for liberation.

We are living in a time of constant emergency. While at the heart of the Leviathan the enemy continues to numb, stupefy and enslave the people in the most thorough and wicked way, the fringes are lost in war. Today the oppression of 500 years of capitalism lives on in countless forms.

The rulers know no limits when it comes to securing their wealth and pursuing their interests. If we look at all the news of a single day it is easy to simply drown in despair. And that is exactly the point. We are to believe that there is no alternative, that the system we live in is the only option. When the soviet union collapsed it was said that we are at “the end of history”. But now, 25 years later, we see once more that capitalism isn’t and never has been able to solve our problems. On the contrary, every so-called solution has only multiplied the existing problems.

The system thrives on oppression. The oppressors need us. They cannot exist without us, but we can without them. Slavery, war and sorrow, loneliness and despair are neither fate nor coincidence, they are inevitable characteristics of a capitalist society. It is therefore our most urgent duty to organize against it. As much as they try to overwhelm our conscience and plant their truth in our hearts – we will not be deceived any longer. The alternative exists, right in front of our eyes.

For more than 40 years the resistance of the PKK against the occupiers, most notably the Turkish state, has never faltered. The PKK fight for freedom and autonomy, not just for Kurds but for all peoples of the Middle East. 4 years ago the fire caught in the western part of Kurdistan called Rojava, which was then liberated from the Syrian occupation. Rojava’s people self-organized, leading to a full-scale social revolution. Everywhere they founded councils and communes for local administration, and cooperatives as basis for a new economy. The historical resistance that was put up to defend the revolution, the fight of the guerilla; liberation of women, radical democracy and ecology as foundation of an alternative society – these are our hopes in the 21st century. We draw courage and belief from the revolution in Kurdistan.

The situation right now is very critical. The war in Northern Kurdistan, the part occupied by Turkey, has been raging for half a year. The attack on the guerrilla-controlled territories by theTurkish occupation forces on 24th of July was answered by the people by declarations of Democratic Autonomy in many areas in Northern Kurdistan. They built up communes and local councils, just like in Rojava. Led by the YDGH and YDGK youth and young women’s movement the people organized their self-defense and erected barricades in their neighborhoods. The Turkish state saw this as a threat to its authority that had for the last years merely existed symbolically in the Kurdish regions and attacked with uninhibited brutality.

For months now the people, most notably the revolutionary youth, have been resisting against the second-biggest army of NATO. Heavy fighting continues in the cities of Cizîre, Silopya, Nisêbîn, Kerboran, Şirnex, Gever and the Sûr and Farqîn neighborhoods of Amed.

During the winter months the snow limits very much the movement of the guerrilla. This is why the enemy does everything in his power to break the will of the people before spring. In the 90ies the state burned down thousands of villages to separate the population from the guerrilla and force the people to become refugees. Today they attempt the very same, attacking civilians with tanks, helicopters and heavy artillery.

Everyday there is news of children, youths and whole families massacred by state forces. The state has send thousands of its best troops and heavy weaponry into the Kurdish regions to quell the revolutionary insurrection. The occupation forces have decreed curfews in all Kurdish cities, cut off water and electricity and keep spreading anti-Kurdish propaganda while heavily censoring all Turkish media outlets. But despite all this the people have stood up to all intimidation attempts and fight everyday with unwavering courage and conviction in the streets of north Kurdistan. Recently the civil defense units YPS, modeled after the Rojavan YPG, have been built up to support this resistance.

We congratulate the creation of the YPS and send our warmest greetings and respect to the YDGH. Many of our comrades have fallen in this struggle. Their memory gives us strength and their sacrifice will not have been in vain. We will carry on the flame of revolution with all our heart and mind. Our place is here, side by side with our comrades, fighting for a free Kurdistan and Middle East.

We call on all revolutionaries worldwide – join the resistance. This is not the time to sit at home and ponder what might be. We are building and defending the future now. We call for resistance and solidarity. Rise against the imperialist forces. Come to Kurdistan and join the forces of YPJ, YPS and the guerrilla!”

Το VIDEO:

www.youtube.com/watch?v=T0Ct2tqfUcY

_________________________________________________________________________

VIDEO που προβλήθηκε στην Εκδήλωση- Συζήτηση για την Αλληλεγγύη, την Αντίσταση και την Αυτοοργάνωση των Κουρδικών περιοχών της ΝΑ Τουρκίας από την Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Διεθνιστικής Αλληλεγγύης Βόλου, το Σάββατο 6/2/16 στα πλαίσια της εβδομάδας κοινών δράσεων Ενάντια στις πολεμικές επιχειρήσεις των τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας και για την Αλληλεγγύη στην Αντίσταση και Αυτοοργάνωση των Κουρδικών περιοχών

 www.vimeo.com/154478324

_____________________________________________________________

ροζαβα sign

Χαιρετισμός

του Επαναστατικού Συνδέσμου

Διεθνιστικής Αλληλεγγύης

  και κάλεσμα σε συστράτευση (από ελλάδα) :

 Ο Επαναστατικός Σύνδεσμος Διεθνιστικής Αλληλεγγύης αποτελεί μια συγκρότηση αγώνα που στόχο έχει την έμπρακτη αλληλεγγύη στο διεθνές πεδίο των ένοπλων συρράξεων από την πλευρά των ταξικά καταπιεσμένων που αγωνίζονται στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης από την κυριαρχία των κρατών και του κεφαλαίου.
Η έμπρακτη αλληλεγγύη οφείλει να έχει τα χαρακτηριστικά της κοινής πάλης σε κάθε επίμαχο σημείο, η οποία χτίζει τον κόσμο της επανάστασης και μέσω του ριζοσπαστικού χαρακτήρα της σπάει τα σύνορα της τυραννίας, της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.
Ειδικότερα, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του MLKP για διεθνιστική αλληλεγγύη αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε δεσμευτικά στις κύριες κατευθύνσεις του καλέσματος και στις ανάγκες του αγώνα στο Κουρδιστάν.
Βρισκόμαστε εκεί για να προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας στον αγώνα και να διδαχθούμε από την ζωντανή επαναστατική διαδικασία πολύπλευρα και πολύτροπα.
Στον αγώνα αυτόν αναγνωρίζουμε:
-Τον θεμελιακό ταξικό χαρακτήρα του
-Τον αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του
-Τον κοινωνικο-απελευθερωτικό χαρακτήρα του
Ως Ε.Σ.Δ.Α. επιδιώκουμε παράλληλα με την πολύμορφη ενίσχυση των επαναστατικών δυνάμεων στην Συρία, το Ιράκ, την Τουρκία κι ευρύτερα στον κόσμο της Μ.Ανατολής, το άνοιγμα ενός δρόμου αλληλεγγύης από τον ελλαδικό χώρο, ο οποίος όχι μόνο θα επιχειρήσει να πραγματώσει έμπρακτα το πρόταγμα της Διεθνιστικής Επαναστατικής Αλληλεγγύης, αλλά ταυτόχρονα θα προωθήσει τον συντονισμό και την σύμπραξη έξω από τα τοπικά όρια.
Έχοντας το δικό μας πολιτικό πρόγραμμα προς τον ελευθεριακό κομμουνισμό, αναγνωρίζουμε ως ριζική την αξία της ανοιχτής συλλογικοποίησης πάνω σ’ένα ευρύ φάσμα συνθηκών, ενώ συγχρόνως ο κάθε συμμετέχον θα διατηρεί την αυτονομία του.

 ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ                      Ε.Σ.Δ.Α.   Απρίλης 2015

Text in english

ESPANOL

 10997350_1597877867128555_8378218561957759154_n

Ανταπόκριση

ενός μαχητή του Επαναστατικού Συνδέσμου

Διεθνιστικής Αλληλεγγύης

και του Διεθνούς Τάγματος Ελευθερίας

από το μέτωπο της Ροζάβα:

 Τα τελευταία τρία χρόνια εξελίσσεται στις περιοχές του συριακού Κουρδιστάν ένας αιματηρός πόλεμος ο οποίος, τουλάχιστον όσον αφορά τα εδάφη της Ροζάβα, τείνει να λάβει χαρακτηριστικά κοινωνικού και πολιτικού απελευθερωτικού πολέμου.
Στην σύγκρουση αυτή τα κυριότερα εμπλεκόμενα μέρη είναι το προηγούμενο δικτατορικό καθεστώς του Άσαντ (το οποίο στηρίζεται σήμερα από την Ρωσία, το Ιράν και την Κίνα), διάφορες εθνικές και θρησκευτικές οργανώσεις (Απελευθερωτικός Συριακός Στρατός, Αλ Νούσρα και άλλες), το τουρκικό κράτος, το Ισλαμικό Χαλιφάτο και το κουρδικό αυτονομιστικό απελευθερωτικό κίνημα.
Η έναρξη της διαμάχης, που είχε ως αιτία την εξασφάλιση των συμφερόντων του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στον συριακό χώρο και γενικότερα στη Μέση Ανατολή, εξέθρεψε θεοκρατικές και φασιστικές οργανώσεις όπως το ISIS, το οποίο, ενισχυόμενο περαιτέρω από τις θεοκρατικές και οικονομικές ελίτ των καθεστώτων της Μέσης Ανατολής εξάπλωσε την παρουσία του και την τυραννική κυριαρχία του σε μεγάλο μέρος της Συρίας και του Ιράκ.
Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε το τούρκικο καθεστώς, το οποίο ανέπτυξε με το ISIS στενές οικονομικές, πολιτικές και επιχειρησιακές σχέσεις, ώστε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του στην Μέση Ανατολή, ενάντια στους κουρδικούς πληθυσμούς και στο κουρδικό κίνημα, τα οποία βρέθηκαν εξ αρχής στο στόχαστρο του ISIS.
Η σύγκρουση αυτή έχει επιφέρει εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες, εκτοπισμένους. Μέσα όμως στον ορυμαγδό του πολέμου ένα κοινωνικό-πολιτικό απελευθερωτικό κίνημα συντελείται, το οποίο φέρει τα εξής χαρακτηριστικά:
1) της απελευθέρωσης του κουρδικού πληθυσμού, ως του πιο καταπιεσμένου και οικονομικά, πολιτικά, πολιτισμικά περιθωριοποιημένου κομματιού, στα πλαίσια του συριακού κράτους.
2) της απελευθέρωσης μεγάλου μέρους αραβικών και άλλων εθνοτικών κομματιών από την τυραννία του καθεστώτος του Άσαντ και της ενοποίησής τους με όρους ισότιμης κοινότητας μέσα στα απελευθερωμένα εδάφη της Ροζάβα.
3) της απελευθέρωσης των γυναικών και της ενεργοποίησής τους στις νεοϊδρυθείσες κοινωνικές δομές, ιδιαίτερα μέσω της μαχητικής συμμετοχής τους στα τάγματα του YPJ.
4) της απόπειρας, μολονότι λόγω της σφοδρότητας του πολέμου είναι ακόμη σε αρχικά στάδια, να συγκροτηθούν πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές δομές που έχουν τον χαρακτήρα της αυτοοργάνωσης, της ισότιμης συμμετοχής στην οργάνωση και στις αποφάσεις, στο στήσιμο ενός νέου κοινωνικού μοντέλου, πιο οριζόντιου και εξισωτικού, γεγονός που αποτελεί όχι μόνο επαναστατική τομή στο χώρο της Μέσης Ανατολής, αλλά ταυτόχρονα ρίχνει τους σπόρους της κοινωνικής και πολιτικής απελευθέρωσης.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο είναι καθήκον κάθε διεθνιστή επαναστάτη να κινηθεί σε τρεις άξονες:
α) να σταθεί έμπρακτα και μαχητικά αλληλέγγυος στην προάσπιση του επαναστατικού εγχειρήματος της Ροζάβα και να διδαχθεί από την ζώσα ριζοσπαστική εμπειρία σε κάθε επίπεδο, πολιτικό, οργανωτικό, μαχητικό.
β) να αναπτύξει αγωνιστικά και να σταθεροποιήσει δεσμούς και πολύπλευρες σχέσεις με τους επαναστάτες παγκοσμίως και με άλλα επαναστατικά κινήματα, όπου αυτά εξελίσσονται, στηρίζοντας υλικοτεχνικά, πολιτικά και με ανθρώπινο δυναμικό κάθε τέτοια προσπάθεια.
γ) να ξαναζωντανέψει το πρόταγμα της συστράτευσης στους επαναστατικούς αγώνες και το φαντασιακό της επαναστατικής διεθνιστικής αλληλεγγύης και στον ελλαδικό χώρο και στο ελλαδικό επαναστατικό κίνημα.
Στη βάση των παραπάνω, επέλεξα να συστρατευτώ εδώ και τέσσερις μήνες στο επαναστατικό κίνημα στη Ροζάβα και να συμμετέχω ενεργά στον αγώνα, μέσα από τις τάξεις των Yekîneyên Parastina Gel / Yekîneyên Parastina Jin (Μονάδες Άμυνας Λαού/Μονάδες Άμυνας Γυναικών) και του International Freedom Battalion (Διεθνές Τάγμα Ελυθερίας), ως μέλος του Επαναστατικού Συνδέσμου Διεθνιστικής Αλληλεγγύης, πολεμώντας όχι μόνο ενάντια στον θεοκρατικό φασισμό του ISIS αλλά και ενάντια στα σχέδια του διεθνούς καπιταλισμού, αμερικανικού, τουρκικού κτλ, του οποίου το ISIS αποτελεί όργανο και εργαλείο.
Από τα χώματα της Ροζάβα στέλνω τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς και μήνυμα αντίστασης στους συντρόφους επαναστάτες στην Ελλάδα.

ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΡΟΖΑΒΑ
ΖΗΤΩ ΤΑ YPG/YPJ ΚΑΙ ΤΟ IFB
ΖΗΤΩ Ο ΕΣΔΑ
ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ

Heval Odyssev
Rojava, 27-7-2015

Espanol
Francais
iVROp33

Μέλη του Διεθνούς Τάγματος Ελευθερίας της Ροζάβα, αναρχικοί και κομμουνιστές σύντροφοι από την ευρώπη, μετά την απελευθέρωση της πόλης Tel Abiyad, προτάσουν την διεθνή σημαία της αντιφασιστικής δράσης μπροστά από το ριγμένο πανό του Ισλαμικού Χαλιφάτου

______________________________________________________________

Ύστερη συνέντευξη του αναρχικού συντρόφου-μαχητή στην επανάσταση της Ροζάβα, στο κινηματικό ραδιόφωνο 93.8 fm Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής έκφρασης

1ο μέρος: http://radio98fm.org/audio/syzitisimesuntrofomaxiti/

2ο μέρος: http://radio98fm.org/audio/sizitisi-me-suntrofo-rojava/

______________________________________________________________

 

11391396_1598381473744861_873532788352553818_n

Ανακοίνωση του Διεθνούς Τάγματος Ελευθερίας, με συνέντευξη τύπου:
Το ιδρυτικό μανιφέστο του Διεθνούς Τάγματος Ελευθερίας,
όπως αναγνώστηκε στην συνέντευξη τύπου:
 Το Διεθνές Τάγμα βρίσκεται εδώ για να υπερασπιστεί την επανάσταση της Ροζάβα.
Η Μέση Ανατολή έχει μετατραπεί σε μια θάλασσα αίματος από τα ιμπεριαλιστικά βαμπίρ και τους εκμεταλλευτές. Με την κατοχή της περιοχής από το ΙSIS, που έχει οργανωθεί από τις ίδιες αυτές δυνάμεις, προσπαθούν να υποτάξουν τους λαούς. Οι σφαγές ενάντια στους λαούς των Χριστιανών, Γιαζιντί, Σύριων και Μουσουλμάνων, οι βιασμοί, το εμπόριο των γυναικών και παιδιών σε σκλαβοπάζαρα, οι εκτελέσεις με μαζικές τελετές και άλλες απάνθρωπες πολιτικές που εφαρμόζει το ΙSIS, είναι στην πραγματικότητα η αντανάκλαση των αιώνιων πρακτικών των ιμπεριαλιστικών αφεντικών.
Η πάλη των οργανωμένων λαϊκών κινημάτων ενάντια σε εκείνους που ήθελαν να εξοντώσουν τους λαούς και να τους κάνουν να διαγράψουν από την μνήμη τους την γλώσσα τους, την πίστη τους, την ζωή τους, τον εαυτό τους , στην Ροζάβα και στο Κομπάνε, Σένγκαλ, Τιλ-Χεμίς και Σερεκάνιε, έγινε αποτελεσματική με την ηγεσία των YPG-YPJ.
Έτσι, η επανάσταση της Ροζάβα έγινε υπόθεση ολόκληρου του κόσμου και ο αγώνας των YPG-YPJ έγινε η Μπεκάα και η Παλαιστίνη των ημερών μας. Οι λαοί εξάπλωσαν την αλληλεγγύη τους και στέλνουν μαχητές. Η Επανάσταση της Ροζάβας είναι η Κομμούνα του Παρισιού υπό γερμανική πολιορκία, η Μαδρίτη του Ισπανικού Εμφυλίου, το Στάλινγκραντ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Επανάσταση της Ροζάβας ανατρέπει τις ισορροπίες δυνάμεων των γύρω χωρών και ειδικά για την Τουρκία κι επίσης, γίνεται η καρδιά της παγκόσμιας επανάστασης και ο φάρος για την αντίσταση των φτωχών ανθρώπων.
Η Επανάσταση της Ροζάβας ως μια επανάσταση των γυναικών έχει δημιουργήσει μια δυνατή γυναικεία βούληση ενάντιο στον συντηρητισμό του πατριαρχικού κόσμου και έχει γίνει το σύμβολο αυτής της βούλησης.
Οι επαναστάτες από διάφορα μέρη του πλανήτη που υπερασπίζονται την επανάσταση της Ροζάβας και την εξαπλώνουν, ως ιστορικό καθήκον και ευθύνη, με στραμμένα τα πρόσωπα στη Μέση Ανατολή, δεν δίστασαν ούτε ένα δευτερόλεπτο να πολεμήσουν στα μέτωπα και να προσφέρουν το φως τη νίκης.
Επαναστάτες από την Τουρκία και όλα τα μέρη του κόσμου έχουν πάρει θέση στην Ροζάβα για να αναπτύξουν, να εξαπλώσουν και να φέρουν στην χώρα τους την επανάσταση, τον πόλεμο και να δοκιμάσουν να ολοκληρώσουν την επανάσταση.
Εμείς που πολεμάμε σε κάθε τετράγωνο της Ροζάβα, δίνουμε μάρτυρες και σηκώνουμε τη σημαία της αντίστασης…
Εμείς που μαχόμαστε ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τους συντηρητικούς της περιοχής… Εμείς που αντιμετωπίζουμε τις συμμορίες του ISIS που θέλει να ισοπεδώσει την επανάσταση, έχοντας κάθε είδους υποστήριξη…
Εμείς που ζούμε την επανάσταση και τη νιώθουμε μέσα μας…
Εμείς οι λαοί που ζούμε στο επαναστατημένο Κουρδιστάν, εργάτες, καταπιεσμένοι, γυναίκες, διεθνιστές επαναστάτες απ’ όλες τις χώρες, που πολεμάμε μαζί με το YPG και το YPJ…
Έχουμε ορκιστεί, έχουμε υποσχεθεί σε όλους αυτούς που πέσανε πριν από μας, σε όλες τις αξίες που δημιουργήθηκαν πριν από μας…
Εμείς Ισπανοί, Γερμανοί, Έλληνες, Τούρκοι, Άραβες, Αρμένιοι, Λάζοι, Τσερκέζοι, Αλβανοί… Ως διεθνιστές, επαναστατικές δυνάμεις, ομάδες και οργανώσεις απ’ όλο τον κόσμο, έχουμε ενωθεί στο ΔΙΕΘΝΕΣ ΤΑΓΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ για να υπερασπιστούμε την επανάσταση της Ροζάβα.
Καλούμε εσάς, τους λαούς, τους εργάτες/τριες, τους εργαζόμενους/ες, τις γυναίκες, τους νέους/ες, λαούς με διαφορετικές πεποιθήσεις και ταυτότητες, τους οικολόγους, τους αντιιμπεριαλιστές/τριες, τους αντιφασίστες/τριες, τους αντικαπιταλιστές/τριες, τους δημοκράτες και τους επαναστάτες/τριες να πολεμήσετε και να συμβάλετε στη νίκη κάτω από την σημαία του ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, για να υπερασπιστούμε την επανάσταση της Ροζάβα, να επεκτείνουμε τη νίκη και να εξαπλώσουμε την αδελφότητα των λαών της Μέσης Ανατολής. Η ανθρωπότητα θα σωθεί με τον διεθνισμό.Ζήτω η επανάσταση της Ροζάβα.
Ζήτω η απελευθερωτική πάλη των λαών σε όλη τη γη.
Χαιρετισμός συντρόφου από την ελλάδα, στην συνέντευξη τύπου του Διεθνούς Τάγματος Ελευθερίας:
Καλημέρα σύντροφοι.
Βρισκόμαστε εδώ με σκοπό την έμπρακτη αλληλεγγύη στην επανάσταση και την ένοπλη αντίσταση που πραγματοποιείται στην Ροζάβα. Ο σκοπός της παρουσίας μας εδώ είναι η έμπρακτη στήριξη στον ένοπλο αγώνα ο οποίος δίνεται ενάντια στο DAES (ISIS), αλλά και ταυτόχρον η υποστήριξη στις κοινωνικοπολιτικές, αλλά και οικονομικές αλλαγές οι οποίες επιχειρούνται στην επανάσταση της Ροζάβα. Σκοπός μας επίσης, είναι η δημιουργια συντροφικών, επαναστατικών και πολιτικών σχέσων με τα κινήματα τα οποία δρουν και υπάρχουν στον χώρο αυτό. Πολεμώντας το DAES δεν πολεμάμε απλά το θεοκρατικό φασισμό της Μέσης Ανατολής. Παράλληλα, πολεμάμε το καπιταλιστικό σύστημα και τους ιμπεριαλιστές, οι οποίοι δημιούργησαν και έθρεψαν το DAES.
Ζήτω ο αγώνας της Ροζάβα.
Ζήτω η επανάσταση της Ροζάβα.
Γι έναν κόσμο ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.
 
To VIDEO της συνέντευξης:
www.youtube.com/watch?v=zyWq1XT9FpA
______________________________________________________________

Rojava unit

IFB-RUISΤαμπούρι του Διεθνούς Τάγματος Ελευθερίας, Αύγουστος 2015

__________________________________________________________

Αναρχικοί στη Ροζάβα ανακοινώνουν την δημιουργία των Διεθνών Επαναστατικών Λαϊκών Αντάρτικων Δυνάμεων – IRPGF

(Απρίλιος 2017)

Σήμερα η επανάσταση δέχεται επίθεση. Όπως και στην Παρισινή κομμούνα, όπως και σε άλλες τόσες ιστορικές αναφορές, οι επαναστατικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν τον λεβιάθαν της καπιταλιστικής ηγεμονίας, που έρχεται να καταβροχθίσει τον νέο κόσμο και ξανά να μας υποδουλώσει. Εδώ είναι το δικό μας Στάλινγκραντ. Πρέπει να υπερασπιστούμε την επανάσταση! Ανακοινώνουμε λοιπόν, την δημιουργία των Διεθνιστικών Επαναστατικών Λαϊκών Αντάρτικων Δυνάμεων (IRPGF) για τον σκοπό της υπεράσπισης της επανάστασης στην Ροζάβα.

Οι Διεθνιστικές Επαναστατικές Λαϊκές Αντάρτικες Δυνάμεις (IRPGF) είναι μία μάχιμη, ένοπλη, αυτοοργανωμένη και οριζόντια συλλογικότητα. Το έργο της είναι να υπεράσπιστεί τις επαναστάσεις που συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο, να αντιπαρατεθεί άμεσα με το κράτος και το κεφάλαιο και να προωθήσει τον αγώνα του αναρχισμού.

Είμαστε αφοσιωμένοι αντιφασίστες, αντικαπιταλιστές, αντιιμπεριαλιστές και αντιμαχόμαστε κάθε μορφή πατριαρχίας και κυριαρχίας. Δηλώνουμε την υποστήριξη και συμμαχία μας με το PYD, το YPJ/YPG, το PKK, το Αντιφασιστικό Διεθνές Ταμπούρι (ΑΙΤ), το Διεθνές Τάγμα Ελευθερίας και τις οργανώσεις-μέλη του. Δηλώνουμε ότι παίρνουμε θέση μάχης απέναντι σε όλες τις ιμπεριαλιστικές, φασιστικές και αντεπαναστατικές δυνάμεις.

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΡΟΖΑΒΑ!

ΝΙΚΗ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ , ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΑ!

ΜΑΧΙΜΕΣ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Το video της ανακοίνωσης

www.youtube.com/watch?v=boEHCIugp9k

Οι θέσεις των IRPGF

IRPGF Positions – English

Video Announcement IRPGF and IFB Membership

IRPGF Positions – German

Video Announcement IRPGF and IFB Membership (German)

IRPGF-Positions – Swedish

IRPGF Positions – Kurdish

IRPGF Positions – Turkish

VideoAnnouncement (Espanol)

Το αρχείο των IRPGF

__________________________________________________________

VIDEO από το Διεθνές Τάγμα Ελευθερίας:

VIDEO της κινηματογραφικής ομάδας του Επαναστατικού Συνδέσμου Διεθνιστικής Αλληλεγγύης

______

Τελετή μνήμης για τους μάρτυρες του TIKKO, στο μέτωπο της Raqqa

 www.youtube.com/watch?v=Ew_peLY8ZoE

______

Ο σύντροφος Νέστορ σε δημόσιο χαιρετισμό στην επέτειο της απελευθέρωσης του Cobani

www.youtube.com/watch?v=j2Q1ybd4DZM

______

 

Διεθνές Τάγμα Ελευθερίας στη Manbıj (Καλοκαίρι 2016)

www.youtube.com/watch?v=MKoOBfw3rQw

______

 

Απάντηση του Διεθμούς Τάγματος Ελευθερίας στον Ερντογκάν

www.youtube.com/watch?v=KdLYBJnl8so

______

 

Διασωθέντες πολίτες παραλαμβάνουν νερό από τα YPG και BÖG έξω από τη Manbıj

 

/www.youtube.com/watch?v=UwuzJ3TEyPQ

______

 

Η Manbij μετά την απελευθέρωση

www.youtube.com/watch?v=b0fjnUINvdc

______

 

Μαχητές των BÖG πολεμούν στο κέντρο της  Manbij


www.youtube.com/watch?v=T8yQGilgc0U

______

 

Το Daes  (ISIS) αποχωρώντας από τη Manbıj χρησιμοποιώντας πολίτες ως ανθρώπινη ασπίδα

www.youtube.com/watch?v=vXaBvgj3rQU

______

 

Σημείο Aziz – Βόρεια της Manbij

www.youtube.com/watch?v=Iaz0Jemas4c

______

 

Aziz – Τελετή στη Manbij

www.youtube.com/watch?v=GyyeUKJ2KqU

______________________

Άλλα VIDEO από το Διεθνές Τάγμα Ελευθερίας

______

From Rojava to Belarus: Solidarity with the Anarchist Prisoners

VIDEO

https://archive.org/details/IRPGFBelarusSolidarity

Aleksandr Lukashenko, for 24 years you have dominated the people of Belarus and using your oppressive state apparatuses inherited from the authoritarian Soviet past, you continued this perpetual nightmare for the people.

Since the 15th of March, you, and your parasites, the bureaucrats, the police and the snitches have unleashed a barbaric campaign of repression against the people of Belarus and especially the anarchists who fight for the liberation of all.

Solidarity is the weapon of the people and as anarchists we are united in our struggle across all borders, fences and walls.

For these reasons, we are setting our sights on you.

——

Solidarity with the Imprisoned Anarchists in Belarus

On March 15th, anarchists joined thousands of Belarusians who went to the streets in multiple cities to protest the decades of harsh economic and social conditions caused by 24 years of Lukashenko’s dictatorship. Anarchists at this protest organized a separate block unfurling banners which read “For the people, the main social parasite are the bureaucrats, politicians and the police.” The anarchists were tailed by civil cops and after being followed and harassed, dozens were arrested. By the end of the day, over 100 people, including both anarchists and even bystanders were detained by the authorities.

Following those events, opposition groups, some of them liberal, nationalist and far-right, called for protests on March 25th throughout Belarus. The government started a nationwide hunt for anarchists and opposition members. In one of the most widespread police crackdowns in decades, the government raided homes and detained dozens of anarchists. Additionally, the regime  mobilized a campaign of terror using the repressive power of the police and the media to curb all anarchist efforts to organize against the regime. Police and military units were dispatched to Minsk in one of the largest operation’s in post-Soviet Belarus. Anarchists along with opposition groups and ordinary Belarusians marched through the streets to protest the ongoing state repression. The aftermath was the detention of over 100 people, many of them anarchists. In total, some estimate that over 1,000 people have been detained in Belarus in the recent events so far.

The IRPGF stands in solidarity with all the anarchists currently imprisoned, detained and injured from recent events. As anarchists ourselves, we see solidarity as the weapon of the people and reach out to you at this time of state repression to say that we are with you. We see the dictatorship of Lukashenko as our enemy, as much as yours and we are ready, with weapons in our hands, to fight any state around the world.

FREEDOM FOR THE ANARCHISTS INPRISONED IN BELARUS!

ABOLISH PRISONS, CAPITAL AND THE STATE!

MILITANT HORIZONTAL SELF-ORGANIZED COLLECTIVES & COMMUNITIES

FOR THE REVOLUTION AND ANARCHISM!

I.R.P.G.F. (April 2017)

VideoAnnouncementIrpgfSolidarityWithAnarchistsInBelarus – PDF TEXT

Mensaje de solidaridad … Bielorrusia desde Rojava IRPGF – Espanol PDF

______

Συνέντευξη ενός αναρχικού σοσιαλιστή από τις ΗΠΑ, μαχητή του IFB, που δολοφονήθηκε από βομβαρδισμό της τούρκικης αεροπορείας

 www.youtube.com/watch?v=933ytnq2RnE

______

Καμπάνια για την επιστροφή της σωρού της μαχήτριας των BÖG Eylem Ataş στην Τουρκία

Ελληνόφωνο μήνυμα από το Διεθνές Τάγμα Ελευθερίας (Rojava Kurdistan)

www.youtube.com/watch?v=yQp_qJMp-js

(Το τουρκικό κράτος τελικά υποχώρησε και η σωρός γύρισε πίσω)

BOG JIN

______

Εξοπλίζοντας την Αλληλεγγύη: Μια συνέντευξη με το Διεθνές Τάγμα Ελευθερίας

www.youtube.com/watch?v=rYdMCxyGP7k

______

Υποστηρίξτε το Διεθνές Τάγμα Ελευθερίας της Rojava!

Διεθνής Κόκκινη Βοήθεια

www.youtube.com/watch?v=WlLNg3phsmI

______

Rojava/Γαλλία : Ανακοίνωση του Διεθνούς Τάγματος Ελευθερίας για την τυφλή επίθεση του Ισλαμικού Κράτους στη Νίκαια της Γαλλίας

Le sang a à nouveau coulé. Une fois de plus, les bandes fanatiques de Daesh ont frappé et pris pour cibles, comme à leur habitude, des civils désarmés, femmes, hommes, enfants, sans distinction d’âge. A l’heure qu’il est, le nombre de victimes ne nous est pas connu avec précision. Mais là n’est pas l’essentiel. L’essentiel, c’est que le gouvernement a failli à déjouer cet attentat, malgré son arsenal de lois liberticides.

Ceci est un appel aux militants de gauche, à ceux qui refusent de s’en remettre a l’Etat français pour combattre Daesh. Nous invitons ceux qui le peuvent a nous rejoindre, ici, au Rojava, pour porter le coup de grâce au Califat autoproclamé. Car l’attentat de Nice ne doit pas nous tromper. Si les bandes de Daesh peuvent encore tuer des civils, elles reculent sur tous les fronts lorsqu’il s’agit d’affronter des soldats en armes. Elles ont perdu Sheddadi, elles sont en train de perdre Manbij, nous sommes a cinquante kilomètres de Raqqa : l’Etat islamique est vaincu !

Mais il n’est pas nécessaire de venir jusqu’ici et de porter les armes. Vous pouvez, en France, combattre Daesh et leur idéologie mortifère. Il s’agit aussi de refuser de se ranger derrière un gouvernement en sursis qui va avoir beau jeu, une fois encore, de jouer la carte de l’unité nationale à son compte. Il n’est pas question d’unité nationale derrière les Hollande, Sarkozy, Le Pen ou Gattaz ! Le temps n’est pas au recueillement ou a l’unité nationale, il est à l’action.

Nous adressons enfin un message aux combattants de Daesh. Ceux-ci doivent savoir que le temps de la passivité est révolu. Nous, combattants du Bataillon International, jurons de venger l’ignoble attentat de Nice. Nous vous rendrons coup pour coup. Ou que vous alliez, ou que vous vous terriez, nous vous traquerons, nous vous trouverons et nous vous tuerons, sans répit et jusqu’à la victoire !

An serkeftin, an serkeftin ! Vive la solidarité internationaliste !

__________________________________________________________

256996A900000578-2947371-image-m-129_1423570582101Μαχητές των YPG

2589A10000000578-2947371-image-m-146_1423572889530

_______________________________________________________________

unipa1

Πόλεμος και επανάσταση στα χαρακώματα της Ροζάβα:
Τοποθέτηση των επαναστατών αναρχικών.

44η Προκήρυξη της Αναρχικής Λαϊκής Ένωσης (UNIPA)
Βραζιλία, Μάρτης 2015

 Ο αγώνας για την ελευθερία του Κουρδιστάν δεν ξεκίνησε σήμερα. Ο κουρδικός λαός κάνει αγώνα για την αυτοδιάθεση, που καλύπτει αιώνες μάχης στην περιοχή της Μεσοποταμίας. Μεταξύ πολέμων και εξεγέρσεων, εξωτερικής κυριαρχίας ή ελέγχου και καταπίεσης από τις ίδιες του τις ολιγαρχίες, η ιστορία του αγώνα αυτού του λαού, ιδιαίτερα η πρόσφατη ιστορία, ξεκινά να προκαλεί ενδιαφέρον σε όλο τον κόσμο. Άλλωστε, ποιοι είναι αυτοί οι άντρες και οι γυναίκες που σήμερα μάχονται και αντιστέκονται στην προέλαση του Ισλαμικού Κράτους στα βόρεια της Συρίας; Ο διεθνής τύπος και οι κυβερνήσεις δεν έχουν συμφέρον να κοινοποιήσουν πληροφορίες.
Σήμερα, τα μάτια του κόσμου στρέφονται προς την ηρωική αντίσταση και τις νίκες των λαϊκών μαζών στο Κομπάνι εναντίον του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και της Συρίας (ISIS). Οι πρόσφατες συγκρούσεις στην περιοχή που περιλαμβάνει την Τουρκία, το Ιράκ και τη Συρία είναι στόχος της ιμπεριαλιστικής επέμβασης και του ελέγχου και των τζιχαντιστικών ομάδων που αμφισβητούν τον γεωπολιτικό ανασχεδιασμό της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής.

Η ένοπλη αντίσταση στο Κομπάνι εισέρχεται σήμερα σε ένα σύνθετο θέατρο πολιτικο-στρατιωτικών επιχειρήσεων και το οποίο επιβάλει στην ατζέντα των επαναστατών και των αναρχικών έναν θεωρητικό, στρατηγικό και προγραμμτικό διάλογο. Η θερμή αλληλεγγύη απ’ όλο τον κόσμο και ο κυματισμός της μαύρης σημαίας στα χαρακώματα του Κομπάνι μας δείχνουν την σημασία της διεθνούς αλληλεγγύης για το προχώρημα του αγώνα και μιας αναρχικής γραμμής η οποία δεν το βάζει στα πόδια, αποφεύγοντας τα καθήκοντα της επανάστασης.

Ωστόσο, πέρα από μόνο μια απλουστευτική υπεράσπιση(ακόμα και αισθητική) ή έναν ανεύθυνο και πουριστικό κριτικισμό(πασιφιστικό ή σεχταριστικό), σήμερα είναι θεμελιακή μια τοποθέτηση των επαναστατών αναρχικών ώστε να επηρεάσουν τα γεγονότα, για την υπεράσπιση και την προώθηση των κατακτήσεων του κουρδικού λού και των εργαζόμενων μαζών όλου του κόσμου. Επιζητώντας να συμβάλουμε με μια επαναστατική και αναρχική ανάλυση και με έναν μαχητικό σκοπό δημοσιεύουμε, εμείς από την Αναρχική Λαϊκή Ένωση, αυτή την ανακοίνωση.

Οι πόλεμοι στο Ιράκ, τη Συρία και την Τουρκία: το έδαφος του αγώνα

Πρέπει να παρατηρήσουμε ότι η τωρινή σύγκρουση στο Κομπάνι είναι στενά συνδεδεμένη με τον πόλεμο στο Ιράκ, τον συριακό εμφύλιο πόλεμο, αλλά και με τον ανταρτοπόλεμο που αναπτύχθηκε και κατευθύνθηκε από το PKK (Κόμμα Εργαζομένων του Κουρδιστάν) και άλλες κούρδικες οργανώσεις που είναι ενεργές στη Συρία και το Ιράκ.

Μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους στις ΗΠΑ το 2001, η κυβέρνηση του George W. Bush,από τις ΗΠΑ κι αυτή του Tony Blair, από την Αγγλία, εισέβαλαν στο Ιράκ το 2003 και κατέστρεψαν το κράτος που κυβερνιόταν από το Μπααθικό Κόμμα (Αραβικός εθνικισμός, Σουνίτικη πλειοψηφία – κλαδί του Ισλαμισμού) του Σαντάμ Χουσείν με την ψευδή δικαιολόγηση της εξάλειψης όπλων μαζικής καταστροφής. Αναζητώντας ταχεία δράση που θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού, του ελέγχου των αποθεμάτων ενέργειας, πετρελαίου, και του πολιτικο-στρατιωτικού ελέγχου της περιοχής, υποστηρριζόμενοι από το Ισραήλ και από τις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, οι αμερικάνοι και οι βρετανοί κατέστραψαν το ιρακινό κράτος, ένα από τα ελάχιστα κοσμικά και μη-ευθυγραμμισμένα με τις ΗΠΑ, διαιρώντας το.

Από ΄κει και έπειτα, ένας εμφύλιος πόλεμος για τον έλεγχο του «νέου» ιρακινού κράτους και ένας αντιστασιακός αγώνας ενάντια στα ιμπεριαλιστικά στρατεύματα έχει ξεκινήσει. Ένα κομμάτι τοπικών εθνο-πολιτικών ομάδων, Κούρδων και Σιϊτών, οι οποίοι ήταν εκτός εξουσίας στη διάρκεια της κυβέρνησης του Σαντάμ Χουσείν, υποστήριξαν την εισβολή. Με τη σειρά τους, οι ΗΠΑ και η Αγγλία αποδέχτηκαν τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης-μαριονέτας αποτελούμενης από Κούρδους, Σιίτες και Σουνίτες. Ωστόσο, οι συγκρούσεις μεγάλωσαν όσο οι παλιές ομάδες που βρέθηκαν εκτός εξουσίας (κυρίως Σουνίτες) άρχισαν να εκδικούνται. Δεν υπήρχε πιθανός συνασπισμός για τον μοιρασμένο έλεγχο του νεοφιλελεύθερου κράτους που προτάθηκε από τις ΗΠΑ και έγινε δεκτός από τις άρχουσες τάξεις αυτών των εθνικών και θρησκευτικών ομάδων.

Συνεπώς, η πολιτική του ΝΑΤΟ, του Ισραήλ και των ΗΠΑ για το Ιράκ περνά μέσα από τον ανασχεδιασμό και τον διαχωρισμό ολόκληρης της Μέσης Ανατολής. Η αποσύνθεση του Ιράκ μεγάλωσε την αντίσταση στην κατοχή με ομάδες συνδεδεμένες με την Αλ Κάιντα. Με σουνίτικες ρίζες, αποτελούμενη από τζιχαντιστές από αρκετά κομμάτια του Κόσμου, αυτή η ομάδα δημιούργησε το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και της Συρίας (ISIS), με νόμους που βασίζονται στα θρησκευτικά κείμενα του Ισλάμ, σχηματίζοντας ένα νέο Χαλιφάτο, που χρηματοδοτείται επίσης από τις ΗΠΑ. Οι στασιαστές από το μέτωπο Αλ Νούσρα (παρακλάδι της Αλ Κάιντα στη Συρία) και από το ISIS είναι συνδεδεμένοι με τις παραστρατιωτικές δυνάμεις που εκπαιδεύονται και χρηματοδοτούνται από τη δυτική στρατιωτική συμμαχία για τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία. Όχι από σύμπτωση, χώρισαν με την Αλ Κάιντα για τη συγκέντρωση στον σχηματισμό αυτού του κράτους που εμπεριέχει την Βορειο-ανατολική Συρία και σχεδόν όλες τις περιοχές της Σουνίτικης αραβικής πλειοψηφίας του Ιράκ.

Επομένως, ας καταστήσουμε πολύ σαφές ότι το Ισλαμικό Κράτος είναι το κουτάβι του Βορειο-αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Γι’αυτό τον λόγο, είναι σωστό όταν η τουρκική οργάνωση Επαναστατική Αναρχική Δράση (DAF) επιβεβαιώνει ότι: «Ασπόνδυλα κράτη των οποίων η μόνη προσδοκία είναι τα εσοδα, θα ίδρυαν το ΙΚ χθες, μετανοώντας γι’αυτό σήμερα, και αναγνωρίζοντας το ΙΚ αύριο. Και οι λαοί θα μάχονται πάντα για το μέλλον και την ελευθερία τους, ακριβώς όπως στο παρελθόν.» Αυτή η φράση αποσαφηνίζει ακριβώς τo ιμπεριαλιστικό θέατρο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής τις τελευταίες δεκαετίες, υποστηρίζοντας αντικρουόμενους ηθοποιούς, «καλές» ολιγαρχίες ενάντια σε «κακές» ολιγαρχίες, μηχανορράφους πραξικοπημάτων εναντίον δημοκρατικών κυβερνήσεων, και τροποποιώντας αυτούς τους ορισμούς σύμφωνα με τα πολιτικά τους συμφέροντα.

Η ίδρυση του ISIS, του Χαλιφάτου, είναι αναπόσπαστη από την αντζέντα των ΗΠΑ, για τον τεμαχισμό του Ιράκ και της Συρίας σε δύο πιο χωρισμένες επικράτειες: μια Σιίτικη Αραβική Δημοκρατία και τη Δημοκρατία του Κουρδιστάν (με αστικό και φιλο-ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα). Αυτό το πρότζεκτ υπολογίζει στην υποστήριξη των ισραηλινών και στις δικτατορίες και τις απόλυτες μοναρχίες του Κουβέιτ, του Κατάρ, της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων.

Η τωρινή Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν (KRG), γνωστή επίσης ως Ιρακινό Κουρδιστάν, εξυπηρετεί αυτή την γεωπολιτική ατζέντα και υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ και το κράτος του Ισραήλ. Η KRG ελέγχεται , μέσω εκλογών, από τρία κουρδικά δεξιά κόμματα και διατηρεί μια πολιτική υποτήριξης στις πολυεθνικές εταιρίες που εκμεταλλεύονται αυτή την περιοχή με τεράστια αποθέματα πετρελαίου. Οι πολιτικές δυνάμεις της κουρδικής μπουρζουαζίας που ελέγχει αυτή τη στιγμή το Ιρακινό Κουρδιστάν συνεργάστηκε στη μάχη ενάντια στο PKK και στον ανταρτοπόλεμο, φτάνοντας σε σύγκρουση κατά την αρχή της δεκαετίας του 1990.
Ο τρέχων εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, ξεκίνησε το πρώτο εξάμηνο του 2011 με τη μορφή μεγάλων διαδηλώσεων στους δρόμους, και σε μερικούς μήνες πήρε τον χαρακτήρα της ένοπλης σύρραξης, απέκτησε τοπικό και παγκόσμιο πλαίσιο με την επέμβαση των κυρίων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία, Ρωσία και Κίνα) και ημι-περιφερειακών χωρών σαν την Τουρκία.

Έπειτα από μια απειλή άμεσης επέμβασης στη Συρία από τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Μπαράκ Ομπάμα (Δημοκρατικό Κόμμα), που αποδοκιμάστηκε εκ των προτέρων από το κοινοβούλιο, η ρώσικη κυβέρνηση άρθρωσε μια συμφωνία παράδοσης συριακών χημικών όπλων με τα Ηνωμένα Έθνη. Επομένως, ο Πούτιν ενδυνάμωσε την θέση του άξονα Μόσχας-Πεκίνου ενάντια στη στρατιωτική επέμβαση που υποστηρίζεται από τους ευρωπαίους ηγέτες, που διευθύνεται από τον “σοσιαλιστή” Φρανσουά Ολάντ και την Άνγκελα Μέρκελ, τον Ομπάμα και την τούρκικη κυβέρνηση του Ερντογάν.
Η συριακή αντιπολίτευση είναι διαιρεμένη μεταξύ ομάδων Σαλαφιστών, Σουνιτών τζιχαντιστών (Ταξιαρχίες Liward al Tawhidi, Ahrar al Cham, Souqour al Cham) που σχημάτισαν το Ισλαμικό Συμβούλιο, των μετριοπαθών ισλαμιστών (Ταξιαρχίες Al Farouk), κουρδικών ομάδων και του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA, συνασπισμός πιο φιλοδυτικός), που σχημάτισαν το Συριακό Εθνικό Συμβούλιο. Στην αρχή του 2014 σχηματίστηκε η Επιτροπή Εθνικού Συντονισμού για τη Δημοκρατική Αλλαγή, ο οποίος διαπραγματεύεται με τις δυτικές δυνάμεις και με την Αραβική Λίγκα.
Αντιθέτως σε ό,τι πολλοί είχαν πει, η ριζοσπαστικοποίηση του ταξικού αγώνα στην Βόρειο Αφρική και τη Μέση Ανατολή, μέσω των λαϊκών εξεγέρσεων, όχι μόνο δεν οδήγησε σε “δημοκρατικές επαναστάσεις”, αλλά χρησιμοποιήθηκε για να χειροτερέψει τις συνθήκες διαβίωσης, αυξάνοντας τη μιζέρια και την εξουσιαστικότητα, αφήνοντας χώρο στην υποκρισία φονταμενταλιστικών στρατιωτικών ομάδων και σε ακόλουθα στρατιωτικά πραξικοπήματα και εθνοτικές συρράξεις. Σήμερα υπάρχουν πάνω από 300 χιλιάδες πρόσφυγες του εμφυλίου πολέμου. Επιπλέον, σύμφωνα με δεδομένα από το Συριακό Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (SOHR), πάνω από 200 χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν ήδη από την αρχή των συγκρούσεων το 2011. Οι θάνατοι αυξάνονταν χρόνο με τον χρόνο, και το 2014 έφτασαν τους 76.012 ανθρώπους, με αψηλά ποσοστά θανάτων παιδιών και πολιτών γενικά. Ένας από τους βασικούς λόγους που οι εξεγέρσεις της Βορείου Αφρικής είχαν αποτύχει είναι η συντηρητική-θρησκευτική κυριαρχία στην κατεύθυνση των αντιπολιτεύσεων (οι οποίες επανεγκαθίδρυσαν νέες ολιγαρχίες μέσα στο πλαίσιο κυριαρχίας της κρατικής εξουσίας) και η απουσία μαζικών επαναστατικών οργανώσεων ικανών να αμφισβητήσουν τα θεμέλια αυτής της εξουσίας της εκμετάλλευσης και καταπίεσης εις βάρος των λαών.
Οι αντιπαραθέσεις στην πορεία τόσο του Ιράκ όσο και της Συρίας εντάσσονται σε ένα παιχνίδι οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων των κεντρικών χωρών και των περιφερειακών δυνάμεων (όπως η Τουρκία και το Ιράν). Υπάρχουν σκληρές ενεργειακές αντιπαραθέσεις γύρω από την προμήθεια αερίου για την Ευρώπη. Εν τέλει, υπάρχουν πολιτικές αντιπαραθέσεις για τον έλεγχο της Βορείου Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας.

Γι’ αυτό, η αστάθεια στην περιοχή που προκλήθηκε από την πτώση της δικτατορικής κυβέρνησης του Μπασάρ Αλ Άσαντ, μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στο Ισραήλ, λόγω της δράσης φονταμενταλιστικών ισλαμικών ομάδων, ακόμα και στο Ιράν, που επιζητά να εγκαθιδρύσει νέες σχέσεις με τις παγκόσμιες δυνάμεις. Αλλά για την Κίνα, τη Ρωσία, τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση εγείρεται η ανάγκη να διατηρήσουν την πολιτική και οικονομική επικυριαρχία στην περιοχή. Ο εργαζόμενος λαός της Συρίας ήταν στα χέρια των δυτικών δυνάμεων, στην αυτοκρατία του Συριακού Μπααθικού Κόμματος και ισλαμικών (όπως το ISIS), στρατιωτικών και εθνικών αστικών παρατάξεων, με την υποστήριξη των σοσιαλιστικών κινημάτων που συνθέτουν την αντιπολίτευση και έχουν συνεργατική-δοσιλογική στάση (προς τους δυτικούς ιμεριαλιστές).

Ωστόσο, ο έλεγχος της περιοχής στα βόρεια της Συρίας, της αποκελούμενης Ροζάβα, από μέρους των κουρδικών επαναστατικών οργανώσεων και των στρατευμένων αγωνιστών στο Κομπάνι, έφερε στο προσκήνιο ένα νέο κοινωνικό υποκείμενο στις γεωπολιτικές συγκρούσεις της περιοχής, τις ένοπλες λαϊκές μάζες.

Ο πόλεμος στο Κομπάνι ενάντια στην τζιχαντιστική εισβολή και η άμυνα της κοινωνικής επανάστασης

Η διαμόρφωση της επικράτειας της Ροζάβα και των πολιτικών και στρατηγικών προκλήσεων της είναι αδιαχώριστα συνδεδεμένη με αυτό το τοπικό και παγκόσμιο πλαίσιο. Οι επιθέσεις στο Κομπάνι δεν άρχισαν πριν τρεις μήνες. Εποφελούμενοι από την ευκαιρία που άνοιξε με τον συριακό εμφύλιο πόλεμο, αρκετές πολιτικο-στρατιωτικές συγκρούσεις εξελίχθηκαν στην περιοχή, από τον Ιούλιο του 2012, μέχρι που οι κουρδικές λαϊκές πολιτοφυλακές αυτοάμυνας , οι YPG – Μονάδες Λαϊκής Προστασίας και οι YPJ – Μονάδες Γυναικείας Προστασίας (θηλυκό κομμάτι των YPG), ελευθέρωσαν την περιοχή που είναι αναγνωρισμένη ως το συριακό κομμάτι του Κουρδιστάν και οργάνωσε μια νέα πολιτική, οικονομία και κουλτούρα.
Πάνω στους λόγους της έναρξης της τοπικής σύγκρουσης, ο Υπουργός Αυτοάμυνας για το Καντόνι του Κομπάνι, Ismet S’ex Hesen, σε μια συνέντευξη, επιβεβαιώνει ότι:

« (…) η μάχη του Κομπάνι συνεχίζεται για περίπου ένα χρόνο και έξι μήνες. Πριν ήταν συνήθως ομάδες σαν το Μέτωπο Αλ Νούσρα και Ahrar-i Sham και άλλες που επιτίθεντο στο Κομπάνι. Το Κομπάνι είναι περικυκλωμένο για ενάμιση χρόνο. Το Κομπάνι έχει στερηθεί τις βασικές του ανάγκες όπως νερό, ηλεκτρισμός και εμπόριο. Η μάχη που σήμερα μπαίνει στον τρίτο της μήνα είναι κομμάτι αυτής της ιστορίας. Δεν βλέπω τις επιθέσεις στο Καντόνι του Κομπάνι σαν μια μάχη με το ISIS. Βλέπουμε το ISIS ως τον πράκτορα μιας διεθνούς συνεργασίας. Αυτός ο πράκτορας έχει συνέταιρους σε πολλά κομμάτια του κόσμου. Έχει συνέταιρους στο Αφγανιστάν, την Κίνα, τη Σαουδική Αραβία, το Σουδάν, την Τουρκία και πολλά άλλα μέρη. Πολλά διαφορετικά κράτη συμμετέχουν σε αυτή την ομάδα. Για παράδειγμα έλαβαν πολλή υποστήριξη από μέρη όπως το Μπααθικό καθεστώς και η Τουρκία. Από ΄κει πήραν το θάρρος να επιτεθούν στο Κομπάνι. »
(πηγή: https://rojavareport.wordpress.com)

Επομένως, σύμφωνα με τον υπουργό αυτοάμυνας, η τωρινή μάχη ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος πρέπει να γίνει κατανοητή μέσα σ’ ένα διεθνές πλαίσιο στο οποίο πολλές ομάδες και κράτη παρεμβαίνουν και επιδιώκουν να επωφεληθούν από τη σύρραξη.

Ένα σημαντικό δεδομένο αυτής της σύγκρουσης είναι οι μάχες μεταξύ της συριακής μη-τζιχαντιστικής αντιπολίτευσης πάνω στον εδαφικό έλεγχο του συριακού Κουρδιστάν. Ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (FSA) ευθυγραμμίστηκε με τον Βορειοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό, έκανε μάχη με τη Ροζάβα για τρεις μήνες, ηττούμενος από το YPG στο τέλος του 2013, οδηγώντας στην εκεχειρία και την αναγνώριση της κουρδικής επικράτειας από τον FSA. Έτσι, εκτός από τις επιθέσεις που δέχονται από τους τζιχαντιστές του μετώπου Αλ Νούσρα και του Μπααθικού Κόμματος (του Άσαντ), οι κουρδικές λαϊκές πολιτοφυλακές έπρεπε να δώσουν μάχη με την αποκαλούμενη “δημοκρατική αντιπολίτευση” που χρηματοδοτείται από τις ΗΠΑ.
Η Τουρκία του Ερντογάν, με την φιλο-δυτική ισλαμιστική της πολιτική, έχει υπάρξει σημαντικό κομμάτι στην πολιτική διάρθρωση της περιοχής. Σύμμαχος του βορειοαμερικάνικου ιμπεριαλισμού, η τουρκική κυβέρνηση έχει αναπτύξει για χρόνια ένα κυνήγι ενάντια στον κουρδικό λαό και στον αγώνα του PKK και στο Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας (PYD, κουρδικό κόμμα επί του παρόντος σε συριακό έδαφος και το οποίο κατευθύνει τις πολιτοφυλακές YPG/YPJ). Η Τουρκία κατατάσσει, μαζί με τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις οργανώσεις για την κουρδική ελευθερία ως τρομοκρατικές.
Ο ρόλος που παίχτηκε από την Τουρκία σε αυτή τη σύγκρουση είναι πάρα πολύ σημαντικός. Η Ροζάβα είναι μια περιοχή που σήμερα δέχεται επίθεση από τη μία πλευρά από το ISIS και στις οπισθοφυλακές της έχει σύνορα με την Τουρκία. Πριν από την αρχή αυτής της σύγκρουσης μεταξύ των κουρδικών πολιτοφυλακών και του Ισλαμικού Κράτους, τα σύνορα με την Τουρκία ήταν ήδη σημαντικά μέσα διάβασης των εμπόρων όπλων, εξοπλισμού και προσωπικού για τους τζιχαντιστές, όλα αυτά με την υποστήριξη του “μετριοπαθούς” ισλαμισμού του Ερντογάν. Κατά την εκκίνηση του συριακού εμφυλίου πολέμου και με τα μεγάλα πλήθη προσφύγων που μετακινούνταν για να διαφύγουν μακρυά από τον πόλεμο, ο Ερντογάν δοκίμασε την τακτική του ανοίγματος της μεθορίου για την εθνοτική κονιορτοποίηση και τον υπερπληθυσμό της περιοχής του συριακού Κουρδιστάν. Τακτική που απέτυχε.
Με την έναρξη των επιθέσεων του Ισλαμικού Κράτους εναντίον του Κομπάνι (ενός από τα καντόνια της Ροζάβα), η πολιτική της Τουρκίας ήταν να κλείσει τα σύνορα για την υποστήριξη, απαγορεύοντας το πέρασμα ανθρώπων και εξοπλισμού για την αντίσταση στο Κομπάνι. Εν τω μεταξύ, τα τουρκικά σύνορα παραμένουν ανοιχτά για τους τζιχαντιστές δολοφόνους του ISIS. Αυτή η πολιτική υπερφαλαγγίστηκε εν’ μέρει με το πέρασμα εκατοντάδων ανθρώπων, μεταξύ ενωτιστών, κομμουνιστών, αναρχικών και γενικότερα αλληλέγγυων, τον Σεπτέμβρη του 2014. Επιπλέον, λόγω απευθείας πιέσεων από τον Βορειοαμερικάνο πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, ο τούρκος πρωθυπουργός Ερντογάν έπρεπε να αναλάβει περισσότερα μέτρα του δυτικού συνασπισμού κόντρα στο ISIS, μ’ ένα από αυτά να ήταν να επιτρέψει το πέρασμα μαχητών της KRG και του FSA για να υποστηρίξουν την αντίσταση στο Κομπάνι.
Από την αρχή της σύγκρουσης στο Κομπάνι, ο συνασπισμός των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (Διεθνής Συμμαχία) που έχουν αναλάβει να πολεμήσουν την προέλαση του ISIS, δεν εκτέλεσαν αυτό τον ρόλο όταν σήμαινε να υποστηρίξουν άμεσα τον εξοπλισμό του κουρδικού λαού οργανωμένου στις πολιτοφυλακές YPG. Η πολιτική του ιμπεριαλιστικού συνασπισμού να μην δρα από ξηράς, παρά μόνο μέσω βομβαρδισμών και αεροπορικών επιθέσεων , ήταν δειλή και χλευαστική μπροστά στην αποστολή να δώσουν μάχη με την προώθηση του βαριά οπλισμένου και εξοπλισμένου τζιχαντιστικού στρατού.

Από τα μέσα του Οκτώβρη ο Ομπάμα συμφώνησε με τον Ερντογάν, τον πρόεδρο της Τουρκίας, για μια «αλλαγή προσανατολισμού» που συνίστατο σε σε μια πιο ενεργητική και βαριά δράση υποστήριξης στους κούρδους μαχητές του Κομπάνι. Την 20ή του Οκτώβρη 2014, αεροπλάνα από τις Ηνωμένες Πολιτείες έριξαν 28 κοντέινερ που περιείχαν οπλισμό σε μια περιοχή που ελεγχόταν από τους κούρδους, παρόλο που 2 κατέληξαν να πέσουν σε περιοχή ελεγχόμενη από τους τζιχαντιστές και ένα από αυτά να καταστραφεί από τις κουρδικές πολιτοφυλακές.

Την προηγούμενη μέρα, την 19η Οκτώβρη, είχε παρουσιαστεί επίσημο ανακοινωθέν από τη Γενική Διοίκηση των YPG, που επιβεβαίωνε την πολιτικο-στρατιωτική συμφωνία με τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (FSA), σύμμαχο των ΗΠΑ. Ακολουθώντας αυτόν τον προσανατολισμό, η Τουρκία άφησε τα σύνορα ελεύθερα για το πέρασμα μαχητών Πεσμεργκά (στρατιωτικές δυνάμεις της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν – KRG, του ιρακινού Κουρδιστάν). Ωστόσο, όπως ήταν αναμενόμενο, η συνοριακή πολιτική της Τουρκίας σε σχέση με την επαναστατική αριστερά, ειδικά το PKK, περέμεινε απαράλλαχτη.

Επομένως, πρέπει να κατανοήσουμε το πολεμικό σενάριο του πολέμου στο Κομπάνι. Από τη μία πλευρά του μετώπου μάχονται οι συμμαχικές δυνάμεις των YPG, FSA και Peshmerga, από την άλλη πλευρά μάχεται το ISIS. Ωστόσο, εντός των συνασπισμένων δυνάμεων του Κομπάνι υπάρχουν συμφέροντα στην υποβόσκουσα γεωπολιτική σύγκρουση. Τόσο ο FSA όσο και οι Πεσμεργκά είναι περιφερειακοί και στρατιωτικοί αντιπρόσωποι της ιμπεριαλιστικής μπουρζουαζίας. Η συμμαχία αυτού του τομέα στην αντίσταση του Κομπάνι είναι κυνική και οπορτουνίστικη, όπως και η υποστήριξη από τις ΗΠΑ και την Τουρκία. Οι κουρδικές λαϊκές πολιτοφυλακές αντιμετώπισαν ήδη όλους τους πράκτορες που σήμερα ανακηρύσσουν εαυτούς συμμάχους ενάντια στο ISIS. Και για την Τουρκία είναι ξεκάθαρο: η νίκη του φονταμενταλιστικού τερρορισμού είναι προτιμότερη από τη νίκη των “τρομοκρατών” της Ροζάβα. Για τις ΗΠΑ η κατάσταση δεν είναι διαφορετική. Ωστόσο, ούτε το ISIS είναι αποδοτικό στις απαιτήσεις του ιμπεριαλισμού για τη Βόρειο Αφρική και τη Μέση Ανατολή, ειδικά σε ότι αφορά την ηγεμονία και συμμαχία με το κράτος του Ισραήλ.
Σε αυτό το πλαίσιο, η υποστήριξη του Διεθνούς Συνασπισμού και των στρατιωτικών παρατάξεων του FSA και των Πεσμεργκά έχει μια στρατηγική βαρύτητα για την ιμπεριαλιστική μπουρζουαζία. Τα κράτη σκοπεύουν να αμφισβητήσουν την κατεύθυνση της αντίστασης και να ενισχύσουν τις θέσεις τους στα εδάφη του Κομπάνι ώστε, σε σύντομο χρόνο, να θέσουν ένα τέλος στις πολιτικές και οικονομικές κατακτήσεις των λαϊκών μαζών της Ροζάβα. Εν τέλει, στο συριακό έδαφος που απελευθερώθηκε από τους κούρδους υπάρχουν επίσης μεγάλες δεξαμενές πετρελαίου.

Αυτή η συζήτηση, πάνω στον πόλεμο της εθνικής άμυνας, ήταν πάντα παρούσα στους αγώνες του προλεταριάτου. Οι εργάτες έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με αυτή την κατάσταση σε αρκετές στιγμές, είτε στον Γαλλο-πρωσσικό πόλεμο του 1870-1871 (κατάσταση μέσα στην οποία αναδύθηκε η εργατική και λαϊκή εξέγερση που έχτισε την Παρισινή Κομμούνα), περνώντας από τη Ρωσική Επανάσταση του 1917 και τον αγώνα ενάντια στην εισβολή πάνω από δέκα χωρών στο πλαίσιο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ή στη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου μέσα στον οποίο ο αγώνας ενάντια στο φασισμό προσέλαβε διεθνή περιγράμματα που απαιτούσαν μια πολιτική εθνικής άμυνας.

Μπροστά σε αυτά τα συμβάντα, αξίζει να επισημάνουμε εδώ την ιστορική εμπειρία, την πολιτική και θεωρία των επαναστατών αναρχικών: ο Μιχαήλ Μπακούνιν και η Συμμαχία, οι Μαχνοβτσίνα και η ομάδα Dielo Trouda, o Jaime Balius και η ομάδα Φίλοι του Ντουρρούτι. Όλοι αυτοί οι αναρχικοί υπερασπίστηκαν μια πορεία πολιτικής ανεξαρτησίας του προλεταριάτου ως ένα σημαντικό κομμάτι για τη νίκη, όχι μόνο της επανάστασης, αλλά επίσης του αντι-ιμπεριαλιστικού πολέμου, με άλλα λόγια, υπερασπίστηκαν το αδιαχώριστο των δυο σφαιρών (εθνική – διεθνής) της κοινωνικής σύγκρουσης. Σύμφωνα με τον Μπακούνιν στα Γράμματά του σχετικά με την κατάσταση του Γαλλο-πρωσσικού πολέμου:

« Δεν πρέπει να υπολογίζει κανείς στη μπουρζουαζία (…) Οι αστοί δεν μπορούν να δουν, δεν μπορούν να αντιληφθούν τίποτα πέρα από το κράτος, έξω από τα συνηθισμένα μέσα του κράτους. Το μέγιστο των ιδανικών τους, της φαντασίας τους, της απάρνησής τους, και του ηρωισμού τους, είναι η επαναστατική υπερβολή της ισχύος και της δράσης του κράτους, στη θέση της δημόσιας σωτηρίας. Όμως έχω επαρκώς καταδείξει ότι το κράτος αυτή την ώρα και στις παρούσες συνθήκες – με τους Μπισμαρκικούς στο εξωτερικό και τους Βοναπαρτιστές στο εσωτερικό -, μακριά από το να είναι ικανό να σώσει τη Γαλλία, δεν μπορεί να κάνει τίποτα περισσότερο από να τη νικήσει και να τη σκοτώσει.

Μπροστά στον θανάσιμο κίνδυνο έσωθεν και έξωθεν, η Γαλλία μπορεί να σωθεί μόνο από μια αυθόρμητη, ασυμβίβαστη, παθιασμένη, αναρχική, και καταστροφική εξέγερση των μαζών του λαού σε όλη τη Γαλλία. Να είστε σίγουροι: χωρίς αυτήν, δεν υπάρχει σωτηρία για τη χώρα σας. » (Μπακούνιν, σσ. 112-113)

Η θεωρητική ανάπτυξη του Μπακούνιν αναφορικά με τις συνέπειες του πολέμου εθνικής άμυνας σε μια περίοδο παρακμής και αντεπαναστατικής στροφής του αστικού φιλελευθερισμού, όπου το κύριο συμφέρον της μπουρζουαζίας είναι η διατήρηση του κράτους και η παραμονή της εκμετάλλευσης της εργασίας είναι ξεκάθαρη και θεμελιακή. Η άμυνα της χώρας που καθίσταται αποικία ή θύμα ιμπεριαλιστικής εισβολής απαιτεί μια αυτόνομη δράση του προλεταριάτου. Αυτή η αυτόνομη δράση, μαζικοποιημένη, οργανωμένη σε ένοπλη λαϊκή αντίσταση (είτε αυτή είναι στη μορφή πολιτοφυλακών ή επαναστατικού στρατού), για να εκφράσει αληθινά την δυνατότητα και των κοινωνική της δύναμη, πρέπει να μην καθοδηγείται από τα πολιτικά ιδανικά του πατριωτισμού και του μεγαλείου του κράτους το οποίο εμψύχωσε την αστική τάξη στο παρελθόν, αλλά από τα διεθνιστικά ιδανικά και από την πρακτική οικοδόμηση του σοσιαλισμού και της ελευθερίας. Ο αντι-ιμπεριαλιστικός ή αντιφασιστικός πόλεμος πρέπει να γίνει ο σοσιαλιστικός επαναστατικός πόλεμος. Απλώς έτσι είναι δυνατό να νικήσουμε όχι μόνο έναν συγκεκριμένο φασισμό/ιμπεριαλισμό, αλλά να προωθήσουμε αποφασιστικά τον παγκόσμιο αγώνα για τη χειραφέτηση του προλεταριάτου.

Από αυτόν τον μπακουνικό θεωρητικό συλλογισμό μπορούμε να φτάσουμε σε κάποια συμπεράσματα για να κατανοήσουμε τον πόλεμο στο Κομπάνι. Η στρατιωτική υποστήριξη προερχόμενη από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, όσο μεγάλη και αν ήταν (αλλά δεν ήταν), δεν έχει καμία σχέση με τα συμφέροντα της απεέυθέρωσης του κουρδικού λαού ή της Μέσης Ανατολής από τον ζυγό του απολυταρχισμού και της εκμετάλλευσης. Και δεν θα είναι αυτή η υποστήριξη που θα εγγυηθεί την κουρδική νίκη. Αυτό που οι ΗΠΑ, ή οποιοδήποτε καπιταλιστικό κράτος, στοχεύει με τη μάχη ενάντια στο ΙΚ είναι να χειραγωγήσει τον συριακό εμφύλιο πόλεμο στα συμφέροντά τους και να αναμορφώσουν τη γεωπολιτική της Βορείου Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Σίγουρα είναι επίσης κίνδυνος για τον ιμπεριαλισμό να εξοπλίσει τις λαϊκές πολιτοφυλακές του Κομπάνι, εάν δεν μπορεί να ελέγξει ή να αδρανοποιήσει αυτή την επαναστατική δύναμη. Αυτή είναι η συμαντικότητα του FSA και της KRG ως μέσα εσωτερικής αμφισβήτησης προς το συμφέρον της μπουρζουαζίας.

Κουρδικός απελευθερωτικός αγώνας: φεντεραλισμός ή κρατισμός;

« Μη όντας προσδεμένη στη γη, η αστική τάξη, ως το κεφάλαιο του οποίου είναι σήμερα αληθινή και ζωντανή ενσάρκωση, δεν έχει έθνος. Το έθνος της είναι οπουδήποτε το κεφάλαιο της αποφέρει μεγαλύτερα κέρδη. Η κύρια ανησυχία της, για να μην πω η μοναδική, είναι η επικερδής εκμετάλλευση της εργασίας του προλεταριάτου. Από αυτή την οπτική, όταν αυτή η εκμετάλλευση προχωρεί ανενόχλητα, όλα είναι τέλεια, και, αντιθέτως, όταν διακόπτεται, όλα είναι απαίσια. Επομένως, δεν μπορεί να έχει άλλη ιδέα πέρα από το να κινητοποιεί, με όλα τα δυνατά μέσα, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να είναι επαίσχυντα, σημαίνει την παρακμή και την υποταγή της ίδιας της της χώρας. Και, μολαταύτα, η αστική τάξη έχει την ανάγκη του πολιτικού έθνους, του κράτους, για να εγγυάται τα αποκλειστικά της συμφέροντα σε αντίθεση με τις νομιμοποιημένες και όλο και περισσότερο απειλητικές απαιτήσεις του προλεταριάτου. »
(Μιχαήλ Μπακούνιν, Γράμματα, σ.197)

Αυτό που είπαμε και στην αρχή ετούτης της προκύρηξης, είναι ότι οι Κούρδοι έχουν πειραματιστεί πάνω σε μια μακρά ιστορία αγώνα. Όντας αποκλεισμένοι από τις διαπραγματεύσεις και προδομένοι από την συνθήκη της Λωζάννης του 1923, αφού τους είχε ταχθεί αυτόνομο κράτος από τους συμμάχους του 1ου παγκοσμίου πολέμου μετά τον καταμερισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι κούρδοι τότε χωρίστικαν και από τότε είναι διάσπαρτοι στα κράτη της Τουρκίας, Ιράκ, Συρίας και Ιράν. Αποτελούν έτσι την μεγαλύτερη εθνική μοιωνότητα χωρίς δικό της κράτος, καταπιεζόμενη από διάφορα κράτη. Πρέπει να σημειώσουμε ότι και άλλοι άνθρωποι μαζί με τους κούρδους βιώνουν την εθνική και φυλετική καταπίεση μέσα σε αυτά τα κράτη.

Σύμφωνα με τον Αμοντουλαχ Οτσαλάν, το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (ΡΚΚ) ιδρύθηκε το 1978 στην Τουρκία υπό τον θεωρητικό και πολιτικό προσανατολισμό του Μαρξισμού-Λενινισμού. Το ΡΚΚ είναι μέχρι σήμερα η κύρια οργάνωση υπεράσπισης των Κούρδων στην περιοχή. Η υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης και της διεθνούς κομμουνιστικής γραμμής των ημι-φεουδαρχικών και ημι-αποικιοκρατούμενων περιοχών κατά τις δεκατίες του 1970 και 1980 ήταν μέσα στα πλαίσια του ψυχρού πολέμου και της διπολικότητας σε παγκόσμιο επίπεδο. Η αρχή του ένοπλου αγώνα, μέσα από το ανταρτοπόλεμο, έγινε το 1984 και είχε σαν στρατηγικό στόχο την υπεράσπιση της εθνικής απελευθέρωσης, μέσα από τον σχηματισμό ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους. Μετά και την πτώση της Ε.Σ.Σ.Δ. το ΡΚΚ προσεγγίζει τον διεθνή μαοϊσμό.

Ο σχηματισμός του ΡΚΚ συνέβη σε μια περίοδο τη δεκαετία του ’70 όπου αναδύθηκε η ιδέα περί εθνικής ταυτότητας την οποία υπερασπιζόταν ένα νέο φοιτητικό κίνημα με αριστερές ιδέες. Αυτό το κίνημα χτυπήθηκε από τη γέννησή του όχι μόνο από το τουρκικό κράτος, αλλά και από την τουρκική αριστοκρατία που απειλούταν από μία νέα κουρδική εθνική ταυτότητα με λαϊκά χαρακτηριστικά, η οποία αμφισβητούσε την φεουδαρχική «παραδοσιακή» εθνική ταυτότητα των αριστοκρατών.

Στη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ το 1991, υπήρξε μια σημαντική εξέλιξη στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Κούρδων. Οι ΗΠΑ υποστηρίξανε τον σχηματισμό μιάς ιρακινής κουρδικής κυβέρνησης ηγούμενη από την αστική και φιλο-ιμπεριαλιστική κουρδική αριστοκρατία. Ετούτη η υποστήριξη από τις ΗΠΑ από τη δεκαετία του ’90 θα φέρει αυτό που τώρα λέγεται KRG (Κουρδική Περιφερειακή Κυβέρνηση) και βρίσκεται στο βόρειο Ιράκ. Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η KRG κυβερνάται από τρία κόμματα της κουρδική δεξιάς, με κοινοβουλευτικές εκλογές, και κατέχει στην περιοχή της τεράστια αποθέματα πετρελαίου που είναι προς εκμετάλλευση από πολυεθνικές. Το ιρακινό κουρδιστάν αναφέρεται στα δυτικά ΜΜΕ ως «πολιτισμένο, σύγχρονο, δημοκρατικό». Ο ανταγωνισμός με το ΡΚΚ είναι εμφανής και φτάνει μέχρι και τις άμεσες εχθροπραξίες ανάμεσα σ’ αυτές τις πολιτικές δυνάμεις.
Ωστόσο, πριν κάποια χρόνια προέκυψε μια σημαντική εξέλιξη στο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα. Με τη σύλληψη του ιδρυτή και ηγέτη του ΡΚΚ, Αμπντουλάχ Οτσαλάν, γεγονός που έφερε και την καταδίκη του σε θάνατο από το τουρκικό κράτος για το έγκλημα της έσχατης προδοσίας (καταδίκη που μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη), αυτός άνοιξε μια διαδικασία αυτοκριτικής σχετικά με τις γενικές αντιλήψεις πάνω στις οποίες εξελισσόταν ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των κούρδων. Μέσα από αυτή τη διαδικασία προέκυψε η θέση του για τον Δημοκρατικό Συνομοσπονδισμό.
Ο Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός βασίζεται στην αυτοδιοίκηση των μαζών, μέσα από αποκεντρωμένες οργανώσεις βάσης οι οποίες συγκλίνουν από τα κάτω προς τα πάνω σχηματίζοντας την κεντρική οργάνωση. Η αυτονομία και η ισότητα στα δικαιώματα μεταξύ διαφορετικών ανθρώπων και εθνο-πολιτισμικών ομαδοποιήσεων συμπληρώνεται και από την θρησκευτική ελευθερία και την ισότητα των φύλων. Το σημαντικότερο είναι ότι τέτοια ισότητα στα δικαιώματα και στην πραγματικότητα (με χειροπιαστά όργανα και τόπους για την εξάσκηση της λαϊκής δύναμης), έχει φανεί πολύ πιο προχωρημένη και πραγματική σε αυτή τη γωνιά της Μέσης Ανατολής απ’ότι σε οποιοδήποτε σύνταγμα, των δυτικών, «φιλελεύθερων» χωρών, που όσο όμορφό είναι, άλλο τόσο άχρηστο και απατηλό.

Αυτή η νέα πολιτικοστρατηγική γραμμή του ΡΚΚ και του κουρδικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος είναι πάνω απ’όλα μία αυτοκριτική της κρατιστικής και βιομηχανιστικής γραμμής του διεθνούς μαρξισμού, όπου το κλασσικό μοντέλο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα συγκλίνει στον σχηματισμό ενός ισχυρού και ανεξάρτητου έθνους-κράτους με στόχο την βιομηχανική και οικονομική ανάπτυξη με καπιταλιστικούς όρους, ως ενδιάμεσο βήμα προς τον σοσιαλισμό. Προκύπτει ότι η ιστορική μοίρα των “λαϊκών δημοκρατιών” και των αστικο-δημοκρατικών επαναστάσεων του 20ου αιώνα, παρότι ήταν σημαντικά σχολεία για το παγκόσμιο προλεταριάτο, ήταν η ανάπτυξή τους προς την αποκατάσταση της εκμετάλλευσης των εργατικών μαζών από νέες κυρίαρχες τάξεις και γραφειοκρατίες. Το προλεταριάτο που συμμετείχε ενεργά κι ακόμα, καθοδήγησε αυτές τις επαναστάσεις του 20ου αιώνα, δοκίμασε σημαντικές νίκες (Βιετνάμ, Κίνα, Νικαράγουα) καθώς και γι’αυτό το λόγο, ιστορικές ήττες.
Η υπεράσπιση μιας πολιτικά ομόσπονδης, πολιτισμικά φεμινιστικής και πολυ-εθνοτικής επανάστασης, πρέπει να συνοδεύεται από ένα οικονομικό πρόγραμμα κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής-διανομής-κατανάλωσης υπό τον έλεγχο των εργατικών μαζών. Σε αυτή την κοινωνική επανάσταση δεν υπάρχει κάποιο στάδιο που καθορίζεται από τη δράση του κράτους/κόμματος, από τα πάνω προς τα κάτω. Πόσο μάλλον το ενδιάμεσο στάδιο του σχηματισμού πρώτα ενός βιομηχανικού κράτους-έθνους για να γίνει μετά διεθνιστικό και σοσιαλιστικό. Εδώ έγγειται η ιστορική σημασία της εμπειρίας στην Ροζάβα και το επαναστατικό δυναμικό αυτού του αγώνα, με άλλα λόγια, η δυνατότητα που χαράζεται όχι για την δημιουργία ενός κουρδικού έθνους-κράτους αλλά για την υπέρβαση του κρατιστικού μοντέλου, για την αυτοδιεύθυνση των λαών και έτσι άρρηκτα με τον παγκόσμιο επαναστατικό αγώνα.

Η «κατάπαυση πυρός» με το τουρκικό κράτος πριν δυο χρόνια και η προαάσπιση της ενδυνάμωσης των αυτόνομων και απελευθερωμένων περιοχών είναι αποτέλεσμα αυτής της νέας γραμμής του ΡΚΚ. Όπως φαίνεται, και δεδομένου των εξελίξεων στη Ροζάβα, δεν πρόκειται για την υιοθέτηση μιας πασιφιστικής ή αστικοδημοκρατικής γραμμής. Γι’ αυτό, η κατάπαυση πυρός πρόσφατα διαρρήχθηκε από το τουρκικό κράτος με την επίθεση κατά των βάσεων του ΡΚΚ στις 14 Οκτώβρη 2014. Όπως και να ‘χει πρέπει να αναλύσουμε την εξέλιξη των γεγονότων, τις πολιτικές των συμμαχιών κ.α. Ούτως ή άλλως η επανάσταση στη Ροζάβα δεν εξαιρείται από αντιφάσεις και διαμάχες.

Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται ρήξη ή αναθεώρηση του μαρξισμού στην κατεύθυνση του ομοσπονδισμού στα πλαίσια αντι-αποικιοκρατικών αγώνων. Στα τέλη του 20ου αιώνα οι γκεβαρικές ομάδες στο Μεξικό αναθεώρησαν την γραμμή τους, προσαρμόζοντας την στις συνθήκες ζωής των λαών χωρίς κράτος στο νότιο Μεξικό, διαδικασία απ’την οποία γεννήθηκε ο σύγχρονος Ζαπατισμός με τον Ζαπατιστικό Στρατό για την Εθνική Απελευθέρωση (EZLN). Όπως και οι κούρδοι, οι ιθαγενείς χωρίς κράτος στο Νότιο Μεξικό, που έχουν αποικηθεί και καταπιεστεί από διάφορα κράτη, δημιούργησαν μια νέα πρακτική αγώνα και εδαφικής απελευθέρωσης. Ένα ακόμη διαφωτιστικό παράδειγμα ήταν η Παρισινή Κομμούνα, όπου οι κρατιστές δημοκράτες παραιτήθηκαν της πρακτικής τους υπέρ μιάς ομοσπονδοιακής πρακτικής, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα να αναδυθεί ένα νέο αντικρατικό επαναστατικό μοντέλο.

Ο διάλογος και η μάχη των τάσεων μέσα στην αριστερά και στο διεθνές αναρχικό κίνημα

Από την αρχή του πολέμου ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος στο Κομπάνι, διάφορες οργανώσεις ανά το κόσμο (κομμουνιστικές, σοσιαλδημοκρατικές και αναρχικές) τοποθετήθηκαν από διαφορετικές θέσεις. Η μη τοποθέτηση είναι και αυτό μια θέση, συνήθως δειλή. Μία μαχητική θέση, που αναπτύσσεται σε διεθνιστική αλληλεγγύη, είναι μείζονος σημασίας για το λόγο ότι οι εξεγέρσεις και οι επαναστάσεις έχουν αιτίες και συνέπειες που ξεφέυγουν από του γεωγραφικούς τόπους όπου πραγματοποιόυνται. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι ο αγώνας για την κοινωνική επανάσταση στη Ροζάβα είναι μέρος μιας μακράς πορείας διδαγμάτων και προοδευτικής εξέλιξης της εργατικής τάξης και ότι είναι καθήκον της επαναστατικής οργάνωσης να δράσει χωρίς ενδοιασμούς για την υπεράσπισή της και για την νίκη της.
Η αποστασιοποίηση και η αδιαφορία της διεθνούς αριστεράς απέναντι στην επανάσταση στην Ροζάβα, αφορά ειδικά την προϋπάρχουσα συνεργασία των σταλινικών, των τροτσκιστών και των σοσιαλοδημοκρατών. Φέρονται σαν τα διεθνή αστικά ΜΜΕ και τις κυβερνήσεις, επικαλλούμενοι την άγνοια για το τι συμβαίνει εκεί και απομονώνοντας και υποτιμώντας τον αγώνα του κουρδικού λαού. Αυτό συμβαίνει απλά γιατί δεν βρίσκονται ούτε στην κατεύθυνση ούτε στο πεδίο της μάχης της λαϊκής επανάστασης στην περιοχή. Μη μπορώντας να πάρουν μέρος στον αγώνα και να θέσουν το ζήτημα της προοπτικής του από μια τέτοια σκοπιά, (λόγω των ρεφορμιστικών μεθόδων και των παραδόσεων τους που δεν ταιριάζουν σ’αυτή την πραγματικότητα), «κατηγορούν» το ΡΚΚ για σταλινισμό και ξεπέφτουν στον πιο πούρο ιδεαλισμό, βάζοντας την δική τους ηθικοπολιτική κρίση πάνω από την ανάλυση της πραγματικής διαδικασίας και των αντιφάσεών της. Όμως αυτή η στάση, είτε της αποστασιοποίησης είτε της υποτίμησης του αγώνα αποτελεί μία μόνο κυνική έκφραση της ρεφορμιστικής και γραφειοκρατικής αριστεράς.
Ο διάλογος που έχει ανοίξει σε διεθνές επίπεδο για τον πόλεμο στο Κομπάνι παρουσίασε τουλάχιστον δύο υποκριτικές ερμηνευτικές τάσεις. Η πρώτη αφορά τα κόμματα και τις οργανώσεις που καιρό τώρα χαιρετίζουν την “συριακή αντιπολίτευση”, όπως αποκαλείται, του Συριακού Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου (SNC) και του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA) και δεν είναι τυχαίο ότι άρχισαν να υποστηρίζουν πιο ένθερμα τον αγώνα στο Κομπάνι μετά την σύμπραξη των YPG πολιτοφυλακών με το FSA. Σύμφωνα με το PSTU (βραζιλιάνικη παράταξη του IWLfi), «(…) η πολιτικοστρατιωτική ενότητα μεταξύ των κούρδων μαχητών και των σύριων αράβων ανταρτών δεν είναι απλά προοδευτική, αλλά και κατά την άποψή μας απαραίτητη για την νίκη και στον αγώνα για την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος του Άσσαντ αλλά και στον αγώνα για ένα ανεξάρτητο κράτος για ολόκληρο το κουρδικό έθνος». Μια τέτοια θέση υπερασπίζονται όχι μόνο το PSTU αλλά και τάσεις του PSOL και άλλα ρεφορμιστικά κόμματα της Βραζιλίας και της Ευρώπης. Πίσω από την σημαία του προοδευτισμού αποκαλύπτεται ότι στα τεκτενόμενα της γεοπολιτικής σύγκρουσης, στηρίζουν την φιλο-ιμπεριαλιστική αστική πολιτική.

Επίσης, η τροτσκιστική θέση αναδεικνύει δύο παραμέτρους στην αντίσταση στο Κομπάνι: 1. τον σχηματισμό έθνους-κράτους (και τον λόγο του Παν-Κουρδισμού), ή αλλιώς την ενοποίηση όλων των κουρδικών πλυθησμών κάτω από την συγκεντρωτική εξουσία του κράτους. 2. την υποταγή στην βορρειοαμερικάνικη πολιτική για την Μέση Ανατολή. Δηλαδή την καθυπόταξη της επανάστασης στη Ροζάβα μέσα από την συμμαχία με την φιλο-ιμπεριαλιστική κουρδική αστική τάξη στο ιρακινό κουρδιστάν. Αυτή είναι η παλιά μαρξιστική ρεφορμιστική πολιτική και σ’αυτή την περίπτωση ταιριάζει απόλυτα με τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα στη περιοχή.

Ο Ρώσος αναρχικός Μπακούνιν, όταν πολέμησε στην Γαλλία ενάντια στην εισβολή των Πρώσων το 1870-1871, είχε ήδη τοποθετηθεί σε σχέση με τις πολιτικές μέρους της αριστεράς η οποία στήριζε την κατεύθυνση της ρεπουμπλικάνικης αστικής τάξης, στο όνομα της εθνικής ενότητας και δύναμης. Ο Μπακούνιν αναφέρεται στην ρεπουμπλικάνικη ριζοσπαστική αριστερά:

« Μήπως η αριστερά αγωνίστηκε για κάτι? Δεν έκανε απολύτως τίποτα. Βλακωδώς αναγνώρισε αυτό το δυσοίωνο ιερατείο στην πιο τρομερή συγκυρία για την Γαλλία που παρουσιαζόταν όχι σαν πολιτικό ιερατείο αλλά ως ιερατείο εθνικής άμυνας.(…) Η ριζοσπαστική αριστερά πίστευε ή φαινόταν να πιστεύει ότι θα μπορούσε κανείς να οργανώσει την άμυνα της χώρας χωρίς να κάνει πολιτική, ότι θα μπορούσε κανείς να δημιουργήσει υλική ισχύ χωρίς να εμπνέεται από καμία ιδέα, χωρίς να στηρίζεται από καμία ηθική δύναμη. (…)
Λόγω πατριωτισμού ή από φόβο μην απονευρώσουν τις υπεράνθρωπες προσπάθειες αυτών των αξιόλογων ανδρών για να σώσουν την Γαλλία, η ριζοσπαστική αριστερά απήχε από κάθε κριτική και κάθε καταγγελία. Ο Γκαμπέτα πίστευε ότι ήταν καθήκον του να απευθύνει θερμούς χαιρετισμούς και να εκφράσει την πλήρη εμπιστοσύνη του στον στρατηγό Παλικάο. Δεν θα έπρεπε ούτως ή άλλως να ‘διατηρήσουν με κάθε κόστος την ενότητα και να αποτρέψουν ολέθριους διαχωρισμούς που μόνο θα ωφελούσαν τους Πρώσσους;’ Τέτοιες ήταν οι δικαιολογίες και τα κύρια επιχειρήματα της αριστεράς, με τα οποία απέκρυπταν όλη την ηληθιότητά τους, την ανικανότητα και την δειλία τους. » (Μπακούνιν, Γράμματα, σ.200)

Η δεύτερη υποκριτική πολιτική γραμμή σχετικά με το Κομπάνι παρουσιάστηκε από αναρχοσυνδικαλιστικές ομάδες στο κείμενο «Ροζάβα: μια αναρχοσυνδικαλιστική οπτική». Ακολούθησαν κάποιες απαντήσεις στο κείμενο και παραπέμπουμε σε μία από αυτές απο την οργάνωση Επαναστατική Αναρχική Δράση (DAF) με τίτλο «Μία απάντηση στο άρθρο

‘Ροζάβα: μια αναρχοσυνδικαλιστική οπτική».
Το αναρχοσυνδικαλιστικό κέιμενο βασίζεται σε ελλειπείς πληροφορίες και σε μια σεχταριστική αντίληψη σχετικά με το κουρδικό απελευθερωτικό αγώνα.

Οι καταγγελίες ότι το ΡΚΚ είναι πατριαρχικό, συγκεντρωτικό, εθνικιστικό μεταξύ άλλων, βασίζονται πιο πολύ στο παρελθόν αυτού του κόμματος και σε συκοφαντίες, παρά στο παρόν και στην δυναμική του αγώνα που εκτυλλίσεται στην Ροζάβα. Προσδιορίζουν μια κοινωνική οργάνωση μ’ ένα διαφοροποιημένο σύνολο κοινωνικών ομάδων σε ταξική διαπάλη. Εκτός αυτού, ο σεχταρισμός της αναρχοσυνδικαλιστικής θέσης, η οποία αποδοκιμάζει την συμμετοχή αναρχικών στον αγώνα για την αυτοδιεύθυνση των λαών, εκφράζει μία παρελκυστική στρατηγική, προγραμματική και θεωρητική αντίληψη. Το πιο αντιφατικό είναι πως πολλές από αυτές τις ομάδες στήριξαν τον Ζαπατισμό όταν ήταν της μόδας το 1990, ενώ οι ίδια κριτική που γίνεται στην κουρδική αντίσταση θα μπορούσε να απευθυνθεί και στον Ζαπατισμό.

Για τους επαναστάτες δεν έχει σημασία α πριόρι αν το κόμμα που ηγείται του αγώνα είναι σοσιαλδημοκρατικό, μαοϊκό ή εθνικιστικό, ή ακόμη κι αν δεν έχει μια οργανική διεύθυνση του αγώνα. Για τους επαναστάτες αναρχικούς, οι οποίοι υπερασπίζονται τον υλισμό και την διαλεκτική ως μέθοδο ανάλυσης, αυτό που έχει σημασία είναι ο ακριβής χαρακτήρας του αγώνα που διεξάγεται από τον λαό, αν είναι δίκαιος ή άδικος από την σκοπιά της κοινωνικής επανάστασης. Μια αναρχική οργάνωση πρέπει να μην εγκαταλείπει ποτέ τις ιδεολογικές, στρατηγικές και θεωρητικές αρχές της. Αυτό, σε αντίθεση με την πουριτανική αποστασιοποίηση, υποδηλώνει την συμμετοχή και τον εσωτερικό διάλογο μέσα στο μαζικό κίνημα, κατανοώντας τις ιδιαιτερότητες κάθε τάσης και κάθε παράταξης, την ιστορία της και το παρόν της.

Οι αναρχικοί συμμετέχουν στους αγώνες των εργαζομένων για να δυναμώσουν και να ανοίξουν τον δρόμο προς τα θετικά χαρακτηριστικά και να αντιπαρατεθούν με τα αστικά χαρακτηριστικά και τις αστικές παρεκλύσεις και παρερμηνείες, είτε αυτό σημαίνει το να αντιπαρατίθονται με κόμματα, στρατιωτικές οργανώσεις ή κομμάτια των λαϊκών μαζών.
Με την ίδια λογική που ένας αγώνας μπορεί να είναι δίκαιος ακόμη κι αν καθοδηγείται από μία οπισθοδρομική παράταξη, μπορούμε να πούμε ότι και τέτοια καθοδήγηση (εάν παραμένει) θα έχει άμεσες συνέπειες για την νίκη ή ήττα του αγώνα και γι’ αυτό, καθήκον των επαναστατών είναι η κριτική και η αναδιοργάνωση έτσι ώστε οι μάζες να υπερβούν αυτήν την καθοδήγηση. Όπως έχουμε πει και σε άλλα κείμενά μας, ο ρόλος που παίζει η αναρχική οργάνωση είναι ο ρόλος του εκκινητή-οδηγητή, με άλλα λόγια, το να γίνει εμπροσθοφυλακή των μαζών στις μάχες, που σημαίνει το να είναι φίλος του λαού, και πάνω απ’ όλα να μην απομακρύνεται από τις μάζες και να μην υπεκφεύγει από τις αντιφάσεις.

Η έννοια της ενεργής μειοψηφίας ιστορικά εκφράζει μία τέτοια θέση. Με δεδομένο ότι οι πολιτικές δυνάμεις που έχουν γνωμονα την εξουσία τείνουν να είναι αρχικώς ηγεμονικές, οι αναρχικοί πρέπει να δρουν ως ενεργή μειοψηφία μέσα στο κίνημα, καταδεικνύοντας τα λάθη και τις αντιφάσεις τέτοιων παρατάξεων. Αυτό ισχύει σε πολλές καταστάσεις. Με άλλα λόγια, να δρουν μαζί με την τάξη, τους αγώνες της, ως μειοψηφική αυτόνομη οργάνωση.
Ο πουρισμός και ο σεχταρισμός είναι μεγάλη παγίδα. Οδηγεί τις οργανώσεις και τα άτομα στην σύγχυση και την αδυναμία κατανόησης του πεδίου αγώνα, γιατί αυτό τους είναι αδιάφορο απέναντι στις μοναδικές και κλειστές τους ‘φόρμουλες’. Πάνω απ’ολα υπάρχει ένας ρεφορμιστικός σεχταρισμός και πουρισμός, χαρακτηριστικός της δυτικής κοινοβουλευτικής αριστεράς (που όμως αγγίζει και κομμάτια του ρεβιζιονιστικού αναρχισμού), ο οποίος αγνοώντας και καταφρονώντας τις συνθήκες του αγώνα στην περιφέρεια του καπιταλισμού, προτιμούν τον βολικότερο δρόμο της “ηθικής καταδίκης”. Πρέπει να σημειώσουμε ότι οι ίδιοι αναρχοσυνδικαλιστές δεν κάνουν αυτοκριτική σχετικά με την συμβιβασμό του αναρχοσυνδικαλισμού στο εθνικιστικό Λαϊκό Μέτωπο (αναφέρεται στην ισπανική επανάσταση), πολιτική που συνεχίζεται στην Ευρώπη, με την προσαρμογή πολλών οργανώσεων στον καπιταλισμό. Το ίδιο συμβαίνει με την μεταμοντέρνα ιδεολογία, μέσα από την οποία μεγάλο κομμάτι του αναρχοσυνδικαλισμού έχει συνθηκολογήσει με τον ευρωκεντρισμό και τον ρατσισμό του αστικο-ιμπεριαλιστικού φεμινισμού.

Για τους επαναστάτες αναρχικούς δεν αρκεί απλά να συλλογιστούμε. Πρέπει ο καθένας να κατανοήσει τις συνθήκες της ταξικής σύγκρουσης σε κάθε πραγματικό πεδίο (αναγνωρίζοντας παράλληλα τα οικουμενικά χαρακτηριστικά του κάθε πεδίου) ακριβώς για να λάβει μέρος στον αγώνα, για τη νίκη του προλεταριάτου, ανεξάρτητα από όλες τις δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει.

Τόσο η ρεφορμιστική αντίληψη όσο και η σεχταριστική και πουριτανική συμπληρώνουν η μία την άλλη στην καταδίκη της κουρδικής απελευθέρωσης πριν καν αυτή γίνει πραγματικότητα. Η μία ενισχύει τις αστικές και φιλοιμπεριαλιστικές παρατάξεις ενώ η άλλη ενθαρρύνει την απάθεια, την αδιαφορία και τον σεχταρισμό των επαναστατικών παρατάξεων, των μόνων που μπορούν να προωθήσουν τον αγώνα στη Ροζάβα.

Όσον αφορά στις συνθήκες του αγώνα στο κουρδιστάν ή οπουδήποτε στον κόσμο οι αναρχικοί δεν πρέπει να αποποιούνται την οργάνωσή τους, είτε προς την κατέυθυνση του ΡΚΚ είτε προς μία εθνικιστική αστικοκρατιστική αντίληψη. Ακόμη κι αν πολεμά κανείς μαζί με μαοϊστές, εθνικιστές και άλλες παρατάξεις που ενισχύουν την επανάσταση στη Ροζάβα ενάντια στην εισβολή των αντιδραστικών, είναι θεμελιώδες το να συγκροτήσουμε και να δυναμώσουμε την αναρχική επαναστατική οργάνωση σαν ένα μέσο για να εμβαθύνουμε την σοσιαλιστική αντικρατική διαδικασία και να αντιπαλέψουμε τις γραφειοκρατικές και δοσιλογικές παρατάξεις.

Η απελευθέρωση των γυναικών βρίσκεται στην αιχμή του τουφεκιού και δίπλα στο λαό

« Η αντίσταση στο Κομπάνι οδηγείται από γυναίκες που πολεμούν το ISIS και παράλληλα διαλύουν τις σεξιστικές αξίες και υπερασπίζονται μια ελευθεριακή αντιμετώπιση για τις γυναίκες για να μπορούμε να έχουμε θέση στην νέα κοινωνία » Commander Meyrem Kobane

Ένας παράγοντας τεράστιας σημασίας για την κουρδική αντίσταση στο Κομπάνι ήταν η ενεργή συμμετοχή, ο ηγετικός και θαρραλέος ρόλος των γυναικών σε όλα τα μέτωπα. Παρόλο που τα δυτικά ΜΜΕ έχουν παρουσιάσει την συμμετοχή των γυναικών μέσα από ένα επιφανειακό και αισθητικό πρίσμα, συχνά τρέφοντας σεξιστικά πρότυπα μέσα από την εικόνα της ένοπλης γυναίκας, και παρόλες τις καταγγελίες κάποιων σεχταριστών αναρχικών για πατριαρχισμό, ένα ευρύ γυναικείο κίνημα έχει σχηματιστεί και εξελίσσεται στο Κουρδιστάν.

Γεγονός είναι ότι οι ένοπλες γυναίκες έχουν έναν αναβαθμισμένο λόγο στην συγκρότηση μιας νέας κοινωνίας. Έτσι έγινε στην παρισινή κομμούνα το 1871, έτσι έγινε στον Ισπανικό Εμφύλιο το 1936, έτσι έγινε και σε άλλα ιστορικά βιώματα του προλεταριάτου όπου οι γυναίκες είχαν αποφασιστικό ρόλο. Πάντα υπήρχε μιά προκατάληψη σχετικά με τις δυνατότητες αγώνα των γυναικών, ακόμη και μέσα σε σοσιαλιστικές κι επαναστατικές γραμμές. Ωστόσο, η ιστορική εμπειρία είναι σχολείο, και οι προϋποθέσεις για τα δικαιώματα των γυναικών δεν απέχουν πολύ από τις αναγκαιότητες της επανάστασης. Έτσι, πέρα από την κεντρικής σημασίας δράση των γυναικών στη Ροζάβα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι γυναίκες ήταν πάντα παρούσες στους πιο διαφορετικούς αγώνες παγκοσμίως, ένοπλα ή μη.
Το YPJ, ο γυναικείος κλάδος των πολιτοφυλακών YPG, οι οποίες σήμερα απαριθμούν πάνω από 8.000 μέλη εκφράζει ένα κομβικό ζήτημα σχετικά με την απελευθέρωση των γυναικών: ότι ο αγώνας για την απελευθέρωση των γυναικών δεν μπορεί να είναι αποκομμένος από τον αγώνα για την χειραφέτηση ολόκληρης της εργατικής τάξης. Αυτή η διαπίστωση στην περίπτωση του Κομπάνι εκφράζεται ξεκάθαρα, αλλά και παγκοσμίως εξακολουθεί να είναι παρόν ως δίλλημα για τους αγώνες των γυναικών. Στην περίπτωση που οι άντρες και γυναίκες στο Κομπάνι νικήσουν τον πόλεμο και την επανάσταση ενάντια στον καπιταλισμό και τον τζιχαντισμό, οι φεμινιστικές διεκδικήσεις θα κατοχυρωθούν και θα εμβαθυνθούν. Στην αντίθετη περίπτωση, η σεξουαλική δουλεία, η γυναικοκτονία και άλλες μορφές βάρβαρης καταπίεσης των γυναικών θα σημάνουν μια χωρίς προηγούμενο οπισθοδρόμηση. Συνεπώς, η κοινωνική επανάσταση κι η απελευθέρωση των γυναικών σχετίζονται δυναμικά: χωρίς την νίκη ολόκληρου του λαού και μαζί με αυτήν την μεταμόρφωση της κοινωνικής βάσης, θα είναι αδύνατη η απελευθέρωση των γυναικών. Ταυτόχρονα, χωρίς την φεμινιστική κοινωνική και οργανωτική βάση θα είναι αδύνατο το προχώρημα στο έργο της επανάστασης.

Με τα λόγια της Agiri Yilmaz, μιας μαχήτριας του YPG:
« Σύμφωνα με την αντίληψη του ISIS οι γυναίκες είναι ελλειματικές. Δεν μπορούν να πολεμήσουν. Όμως, όταν ακούν τις κραυγές των γυναικών του YPJ αφήνουν τα πόστα τους και τα όπλα τους τρέχοντας. Φοβούνται να πολεμήσουν ενάντια στις γυναίκες. Λένε στους εαυτούς τους -ας πεθάνω πολεμώντας άντρες, όχι γυναίκες-. Αυτό συνεπάγεται της αντίληψής τους πως οι γυναίκες δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Όμως, η δικιά μας αντίληψη για τις γυναίκες που οργανώνουν τον εαυτό τους είναι πως αυτο-διαχειρίζονται τους εαυτούς τους και είναι οργανωμένες.»

Ο αγώνας των κούρδισσων γυναικών δεν απειλεί μόνο τον θρησκευτικό φανατισμό. Ο αγώνας αυτών των γυναικών απειλεί σοβαρά την φιλελεύθερη και αστική αντίληψη για τον ρόλο των γυναικών και για την γυναικεία απελευθέρωση. Κομβικό σημείο για να κατανοήσουμε αυτή την αντιπαλότητα είναι η εξουσία.

Η πολιτική της «χειραφέτησης» των γυναικών στην καπιταλιστική κοινωνία ως μία επιλεκτική ανέλιξη γυναικών σε θέσεις άσκησης εξουσίας και καταπίεσης (κυβερνήτες, επιχειρηματίες, αστυνομικοί, σεκιουριτάδες κ.α.) είναι μια αντεπαναστατική πολιτική. Μία τέτοια χειραφέτηση των γυναικών είναι απατηλή, όσο απατηλή είναι η προοπτική ισότητας μέσα από την κοινωνική ανέλιξη των φτωχών, εφόσον γίνεται στη βάση μιας κοινωνικής δομής που στηρίζεται στην ανισότητα. Ο λόγος της αστικής υπερίσχυσης στόχο έχει την συστημική αφομοίωση της γυναικείας γραφειοκρατίας και προσωποκεντρικότητας και την αναχαίτιση του επαναστατικού δυναμικού της ευρείας μάζας των γυναικών.

Η «ανάληψη δύναμης» για τον προλεταριακό φεμινισμό σημαίνει την ισχυροποίηση των οργανώσεων λαϊκής ισχύος (σωματεία, συμβούλια/σοβιέτ, φοιτητικά κινήματα, λαϊκές συνελεύσεις, κ.α.) και παράλληλα την ισχυροποίηση της συμμετοχής και της αυτο-διεύθυνσης των γυναικών σε αυτές τις οργανώσεις. Η λαϊκή, δημοκρατική, ομοσπονδιακή και σοσιαλιστική ισχύς είναι η μόνη που μπορεί να εγγυηθεί πλήρως τα πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά δικαιώματα των εργαζόμενων γυναικών. Αλλά αυτή είναι μιά νέα δύναμη, μία δύναμη που ανθεί και θριαμβεύει (όπως μας δείχνει ο αγώνας στο Κομπάνι) μόνο πάνω στα συτνρίμμια του παλιού είτε φονταμελιστικού είτε αστικού καθεστώτος και πέρα από τα κοντόφθαλμα όνειρα «χειραφέτησης» του φιλελεύθερου φεμινισμού.

Για μια Διεθνιστική και Ταξική Τάση

Υπάρχουν αντιφάσεις στην επαναστατική διαδικασία, στο κουρδιστάν, αλλά και γενικά; Ναι. Οι αντιφάσεις επισημάνθηκαν σε τούτο το κείμενο. Αλλά η απάντηση δεν βρίσκεται ούτε στην υπεράσπιση ενός οικοδομήματος αστικοφιλελεύθερου ανεξάρτητου καθεστώτος, ούτε στην ψυχρή απουσία της διεθνιστικής αλληλεγγύης από έναν σεχταριστικό ελευθεριακό ρεφορμισμό. Η απάντηση βρίσκεται στην οργάνωση των επαναστατών αναρχικών ώστε να αναλάβουν δράση στην επαναστατική διαδικασία και να πραγματώσουν τα προτάγματά τους. Γι’αυτό το λόγο καλούμε στην συγκρότηση μιας Διεθνιστικής και Ταξικής Τάσης η οποία να μπορεί να συνδράμει το έργο της λαϊκής οργάνωσης και της τοπικής αντίστασης, με την διεθνιστική μαχητική αλληλεγγύη. Το καθήκον ετούτη τη στιγμή είνια να δράσουμε για να αναδιοργανώσουμε την επαναστατική ενωτική εναλλακτική, αναδεικνύοντας νέους ορίζοντες δράσης και οργάνωσης των εργατών στη συγκυρία της παγκόμιας κρίσης και για να ριζοσπαστικοποιήσουμε τον ταξικό πόλεμο.

 

Ελευθερία στον Κούρδικο Λαό!

Θάνατο στον Ιμπεριαλισμό και στο Ισλαμικό Κράτος!

Νίκη στις πολιτοφυλακές λαϊκής αυτοάμυνας!

Για τον Σοσιαλισμό και την Αυτοδιεύθυνση των μαζών!

Μπροστά ο Επαναστατικός Αναρχισμός!

Αναρχική Λαϊκή Ένωση (UNIPA)

Βραζιλία, Μάρτιος 2015

Πηγή του κειμένου: https://uniaoanarquista.wordpress.com/2015/06/24/war-and-revolution-in-the-trenches-of-rojava-position-of-the-revolutionary-anarchists/

Link με το BLOG της UNIPA

Η μετάφραση και η έκδοση του κειμένου στην ελληνική γλώσσα πραγματοποιήθηκαν τον Οκτώβρη του 2015 από την Αναρχική Συλλογικότητα για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση (asmpa.espivblogs.net), στο πλαίσιο της ενίσχυσης του πολιτικού καλέσματος για αλληλέγγυα συστράτευση στην αντίσταση και στις επαναστατικές διεργασίες που εξελίσσονται στην Συρία σήμερα και της προώθησης των θέσεων και των αγωνιστικών δεσμών του διεθνιστικού επαναστατικού αναρχικού κινήματος, μέσα από την κοινή πάλη.

Το μεταφρασμένο κείμενο σε pdf

Text in english, PDF

arte-util

Kurds

ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΚΟΥΡΔΟΙ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΣΥΝΟΡΑ 

________________________________________________________________
10408579_1598506560431161_4825429736330075276_n
11168184_1607991856149298_4316501873823799689_n
________________________________________________________________